देवि, एष तस्य शक्तिः पापनाशिनी पूर्वं ते वर्णिता। केवलं तस्य दर्शनमात्रेण मनुष्येषु श्रीः सम्पद्यते। पुराकाले तु सर्वे देवाः तुहुण्डेन पीडिताः आसन्। नन्दनवनं सर्वमपि तस्य वशे आगतम्। दानवराजः उच्छैःश्रवसमश्वं अपाहरत्। तस्मात्सन्त्रासात् स्वर्गमार्गोऽपि निरुद्धः अभवत्। तस्मिन्नन्तरे महर्षिः नारदः, कालविज्ञः, तत्र समुपागतः। स देवैः विधिवत् सत्कृतः पूजितश्च। अथ ते देवाः तं नारदं मुनिश्रेष्ठं साधनं प्रति पप्रच्छुः—"एवं जातायां स्थितौ, महर्षे, किं कर्तव्यम्?" इति। स तु क्षणमालोक्य, मनसा चिन्तयित्वा, नेत्राणि निमील्य, उवाच—"शिघ्रं दुःखिता अपि, रम्ये महाकालवने गच्छत; तत्र ईशानेश्वराख्यं परमं लिङ्गं पूजयध्वम्। पूर्वे ईशानकाले ईशानस्य प्रसादेन सर्वोत्तमं स्थानं लब्धम्, यावत् शंकरस्य शिरसि अपि। तस्यैव पूजनात् सर्वकामाः सिध्यन्ति।" नारदवचनं श्रुत्वा देवाः हृष्टहृदयाः अभवन्। ततो जगुः—"ईशानेशान, प्रभो, ईशान, तत्पुरुष, नमस्ते। त्रिनेत्र, तेजस्विन्, महादेव, उमापतिं पुनःपुनः नमः। शम्भवे नमः, रुद्राय नमः, विरूपाक्ष, पुनःपुनः नमः।" सर्वस्थावरजङ्गमं, सर्वभूतानि, सर्वचराचराणि—"द्यो लोकेश, तव शिरः; चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे। सर्वदिक् तव बाहवः, उदरं महोदधिः। इन्द्रः, सोमः, अग्निः, वरुणः, देवाः, असुराः, महोरगाः—सर्वे त्वया व्याप्यन्ते, लोकनाथ। त्वमेव भीतिनाशकः, रिपुघ्नः।" तथापि, भगवन्, तेषां प्रयत्नेन अपि परमं मोक्षं न प्राप्नुवन्। त्वां पूजयित्वा, सर्वे सर्वथा प्रणमन्ति। तदा धूमेनावृतः महाज्वालः उत्पन्नः, येन स दैत्यः दग्धः। लिङ्गस्य प्रभावेन ते स्वं स्वं स्थानं प्राप्तवन्तः। अस्माकं दृढनिश्चयं—एष एव स्वभावतः ऐश्वर्यवान्। ये ईशानं च ईश्वरं च पूजयन्ति—सदा देवैः, गन्धर्वैः, अप्सरोगणैः च पूज्यते। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः, स्त्रियः, कन्यकाः—ये यथाविधि नियमेन दर्शनं कुर्वन्ति—सर्वकर्मसु त्वं सदा समर्थः, महाभाग। एवं, हे देवि, तव एषा शक्तिः पापनाशिनी वर्णिता। यस्यानुदर्शनेनैव जगत् कामान् आप्नोति—स नन्दनाख्ये वने, हे देवि, सर्वोपभोगसम्पन्ने, शुकशारिकचकोरकुररनिनादिते, तत्र वृत्रारिर् देवश्रेष्ठैः पूजितः उपविष्टः। तदा एका तत्र स्थित्वा, चित्तविभ्रान्त्या, किञ्चिद् विस्मृत्य, असाववधानात् विचलिता।