शिवप्रियं सोमवासरे वा रविवासरे वा, यः स्नानं तत्र समाहितचित्तः करोति, स सहस्रराजसूययज्ञसहस्रं शतवाजपेयफलञ्च लभते। एषा शक्तिः पापनाशिनी भगवति त्वयाऽख्याता। यस्य केवलदर्शनात् कीर्तिः प्रथते, स एवात्र कथ्यते। पुरा हि भूमिपालोऽसीदिन्द्रद्युम्नो नाम राजा, पृथ्वीपतिः। स पृथिव्यां नानायज्ञान् दृष्टवान्, विपुलदानसम्पन्नान्। ततः स्वर्गात्पतितो ह्यसौ, कीर्तिहीनः, दुःखार्णवे निमग्नः चिन्तयामास। अत्र कृतकर्मणः फलममुष्य स्वर्गे भुज्यते, इति स विचिन्त्य, इदं दोषरूपं मन्यते, यः चास्य पतनकारणं जाता। ये स्वर्गमिह लभन्ते, तेषां कीर्तिर्यावत् स्थितिः, नाम यावत् तावत्प्रशंस्यते। यदा तु मृतस्यापि लोके कुत्सितं कीर्त्यते, तदा पतनमवश्यं भवति। तस्मात् सत्पथेनैव वर्तितव्यम्, अन्यथा पतनमेव। अहं चात्र स्वर्गदायिनीं परमां कीर्तिं स्तौमि। यावत्पृथिव्यां पुरुषस्य कीर्तिर्न क्षीयते, तावत्स एव स्वर्गे तिष्ठति। तत्र न स्वेदो न दुर्गन्धो न मलमुत्रं वा दृश्यते; विमानैः विविधाभरणैः भूषिताः देवैः सह सञ्चरन्ति। एवं स चिन्तयन् इन्द्रद्युम्नो राजा, सुन्दरानने, यत्र महर्षिर्मार्कण्डेयः घोरं तपः कृतवान्, तं देशं गत्वा, व्रतानुग्रहो मुनिं विनयपूर्वकं पप्रच्छ। "भवतः सर्वे देवाः दानवाः राक्षसाश्च विज्ञायन्ते, धर्मज्ञ; न किञ्चिदविदितं लोके भवतः, द्विजोत्तम। कथं लोके स्थायिकी कीर्तिर्भवति? किम् तपसः फलम्?" इत्युक्ते, "यावत्कीर्तिः पृथिव्यां तिष्ठति, तावद् देवैः सह वासः स्यात्। भगवतः कल्कलेश्वरस्य समीपे, वामभागे, केवलपूजनात् परमा कीर्तिः लभ्यते," इति मुनिना प्रोक्तम्। स तत्र गत्वा, तं विश्रुतलिङ्गं पूजयामास। तदा दिव्यविमानस्थिताः केचन देवाः तमूचुः— "अद्यप्रभृति, राजन्, एतल्लिङ्गं तव नाम्ना प्रसिद्धं भविष्यति। ये नराः इन्द्रद्युम्नेश्वरदेवं पूजयन्ति, ते देवर्षिभिः प्रहृष्टाः स्वर्गं यान्ति। ये केचन तद्दर्शनमात्रेणापि, कामाद् वा संयोगाद् वा, ते चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं स्वर्गात् न पतन्ति; स्वपितामहपितृवंशं च मोचयन्ति।" इति श्रुत्वा, सर्वे देवाः तद् लिङ्गं सम्यगपूजयन्। एषा तस्य शक्तिः भगवति, पापनाशिनी, त्वयाऽख्याता। तस्य केवलदर्शनात् पुरुषेषु श्रीः जायते। पुरा हि सर्वे देवाः तुहुण्डेन पीडिताः। स तु नन्दनवनं सम्पूर्णं स्ववशे कृतवान्। दानवेशः उच्चैःश्रवसं नामाश्वं चापहृत्य, स्वर्गमार्गं भीत्या रुद्धवान्। तस्मिन्काले, कालवित् महर्षिः नारदः समुपाजगाम। स देवैः विधिवत्सम्मानितः पूजितश्च। तदनन्तरं, देवाः तमृषिं पप्रच्छुः— "इदानीं किमाचरणीयं, महर्षे?" इति।