सर्वस्य जगतः प्रभो, रक्षस्व तान्—एष एव अस्माकं वरः, हे नाथ। एतत् लिङ्गं निश्चितं सुरक्षा-स्वास्थ्यं जनयिष्यति। ततः लक्षुलीशः, एष देवः, स्पर्श्यः भविष्यति। सः जगति कुटुम्बेश्वर इति नाम्ना प्रसिद्धः भविष्यति। ततः मम आज्ञया लक्षुलीशः तस्मिन्लिङ्गे समारोहति स्म। यः कुटुम्बेश्वर इति ख्यातं पश्यति, हे दीप्तिमन्, विशेषतः यः अश्विनस्य शुक्लपक्षे पञ्चम्यां तिथौ दर्शनं कुर्यात्, सः महान् सौभाग्यं लभते, रोगैः विमुक्तः च भवति। ये जनाः तत्र नदी-समीपे वा सरः-समीपे वा कूप-समीपे वा स्नात्वा, एकाग्रचित्तः सोमवारे वा रविवारे दर्शनं, स्पर्शनं, पूजनं च कुर्वन्ति, ते सहस्रं राजसूय-यज्ञस्य, शतं वाजपेय-यज्ञस्य च पुण्यं प्राप्नुवन्ति। एतत् शक्तिः, हे देवि, पापं नाशयति—यथा मया तव कथितम्। यस्य केवलं दर्शनेन कीर्तिः यशः च उत्पद्यते, तस्य कथा प्रवर्तते। एकदा राजा इन्द्रद्युम्नः नाम, भूम्याः अधिपः, अभवत्। सः पृथिव्यां अनेकानि यज्ञानि ददर्श, दानैः सम्पूर्णानि। ततः स्वर्गात् पतितः, यशः नष्टः, दुःखेन अभिभूतः चिन्तयामास। यत्र कृतं कर्म, तस्य फलं स्वर्गे उपभुज्यते। अत्र दोषः इति मन्यते, तस्य एव पतनस्य कारणम्। ये स्वर्गं प्राप्नुवन्ति, तावद् यावत् तेषां यशः अस्ति; यावत् नाम अस्ति, तावत् जनः चर्च्यते। यदा मृतस्य लोकस्य अपकीर्तिः कथ्यते, तदा पतनं भवति। अतः साधुचरित्रः भवेत्; अन्यथा भूमौ पतनं। अहं अत्र उत्तमं यशः स्वर्गं प्रापयति इति अतिशयेन स्तौमि। यावत् पुरुषाणां यशः पृथिव्यां अव्ययम् अस्ति, तावत् तेषां स्वर्गवासः। तत्र न स्वेदः, न दुर्गन्धः, न मलः, न मूत्रम्; ते विमानैः वाह्यमाना, नानाविधानि भूषणानि धारयन्ति। एवं चिन्तयन् राजा इन्द्रद्युम्नः, हे सुन्दरि, यत्र महर्षिः मार्कण्डेयः घोरं तपः अचरत्, तत्र सः तपस्विनं ऋषिं सन्निधाय, विनयेन पप्रच्छ। "देवाः, दानवाः, राक्षसाः च सर्वे तव ज्ञाताः, हे धर्मज्ञ। किम् इह न ज्ञातम् अस्ति, हे द्विजश्रेष्ठ; कथं स्थिरं यशः लोके जायते, तपसः फलम् किम्?" यावत् यशः पृथिव्यां तिष्ठति, तावत् देवैः सह वासः। भगवतः कल्पलेशस्य समीपे, वामभागे, केवलं पूजया परमं यशः लभ्यते। तत्र गत्वा सः प्रसिद्धं लिङ्गं पूजयामास। तदा आकाशस्थाः विमानस्थाः जनाः राजानं उचुः—"आद्यः आरभ्य, हे राजन्, एष लिङ्गं तव नाम धारयिष्यति। ये जनाः इन्द्रद्युम्नेश्वरं देवम् पूजयन्ति, ते देवैः ऋषिभिः च प्रशंसिताः, हर्षिताः स्वर्गं गच्छन्ति।" ये अपि तद् दर्शनं कुर्वन्ति, कामेन वा, यदृच्छया वा, ते चतुर्दश-इन्द्रकालं स्वर्गात् न पतन्ति; सर्वदा मातृ-पितृवंशं उद्धरन्ति। इति उक्त्वा, सर्वे देवाः लिङ्गं सम्यक् पूजयामासुः। एवं कथा एषा, यथाऽऽगमे निर्दिष्टम्।