संसर्गात् पापजनैः अहम् दुर्लभः भविष्यामि, इत्युक्त्वा शिवः जगाद। भूमौ च पाताले च यानि सर्वाणि तीर्थानि सन्ति, तानि सर्वाणि मम वचनेन सेवायै अत्र आगमिष्यन्ति। एवं सम्बोधितवती तदा शिप्रा कालकूटं विषं गृह्णाति स्म। तत् कालकूटं विषं लिङ्गस्य शिरसि स्थापितम्। यः कश्चन पशुः पक्षी मानवः तं शिवं पश्यति, तदा तपस्विनः तत्र तीर्थयात्रायै आगच्छन्ति स्म। तदा देवी, त्रिलोकेषु सर्वभूतैः दुःखेन आक्रन्दितम्, परन्तु पार्वत्याः कटाक्षेण सर्वे पुनः जीवन्तः अभवन्। श्रद्धालु ब्राह्मणाः विविधैः स्तोत्रैः मां स्तुतवन्तः। नमस्कृत्य ये उक्तवन्तः, हे देवी, लोकहिताय वदन्ति स्म— "हे विश्वेश्वर, तान् रक्षस्व, एषः अस्माकं वरः, हे प्रभो।" एषः लिङ्गः निःसंशयं आरोग्यं रक्षां च ददाति। ततः लक्षुलीशः एषः देवः स्पर्श्यः भविष्यति। स जगति कुटुम्बेश्वर इति नाम्ना प्रसिद्धः भविष्यति। मम आज्ञया लक्षुलीशः तं लिङ्गं आरोहत्। ये कुटुम्बेश्वरं नाम्ना विख्यातं पश्यन्ति, हे शुभे— यः कश्चन अश्विनस्य शुक्लपक्षे पञ्चमे दिने दर्शनं करोति, स महद् ऐश्वर्यं लभते, रोगेभ्यः विमुक्तः च भवति। ये दर्शनं स्पर्शनं पूजनं च कुर्वन्ति, नद्याः समीपे वा सरसि वा कूपे वा स्नात्वा, सोमवारे अथवा रविवारे, एकाग्रचित्तः, तत्र स्नानं कृत्वा— सहस्रं राजसूयस्य पुण्यं शतं वाजपेयस्य पुण्यं च प्राप्नोति। एतत्, हे देवी, तव उक्तम्; अस्य शक्तिः पापं नाशयति। ये केवलं दर्शनं कुर्वन्ति, तेषां यशः कीर्ति च उत्पद्यते। एकदा राजा इन्द्रद्युम्नः नाम्ना, भूमिपालः, अभवत्। स भूमौ बहूनि यज्ञानि ददाति स्म, दानैः समृद्धानि। तदा स्वर्गात् पतितः, यशः नष्टः, दुःखेन अभिभूतः चिन्तयामास। अत्र कृतस्य कर्मणः फलम् स्वर्गे भुज्यते। अत्र दोषः इति मन्यते, तस्य पतनस्य कारणम्। ये स्वर्गं प्राप्नुवन्ति, तेषां यावत् यशः अस्ति, तावत् स्वर्गे वासः; यावत् नाम अस्ति, तावत् जनः कथ्यते। यदा मृतस्य लोकयात्रायाम् अपकीर्तिः कथ्यते, तदा पतनम्। तस्मात् सत्कर्मणः भवेत्; अन्यथा भूमौ पतनम्। अहं अत्र परमं यशः स्वर्गदायकम् अतिवदामि। यावत् पुरुषस्य यशः भूमौ न क्षीयते, तावत् अस्ति। स्वर्गे न तु स्वेदः, न दुर्गन्धः, न मलम्, न मूत्रम्; ते विमानैः धृताः, विविधाभरणैः भूषिताः। एवं चिन्तयन् राजा इन्द्रद्युम्नः, हे सुन्दरी, यत्र महर्षिः मार्कण्डेयः घोरं तपः अकरोत्, तं तपस्विनं समीपं गत्वा, स विनयेन पप्रच्छ। "देवाः, दानवाः, राक्षसाः सर्वे तव ज्ञाताः, हे धर्मज्ञ। अस्मिन् लोके किम् न तव अज्ञातम्, हे द्विजश्रेष्ठ; कथं स्थिरं यशः लोके जायते, किं तपस्याः फलम्?" यावत् यशः भूमौ तिष्ठति, तावत् देवैः सह वासः भवति।