देववचनानि श्रुत्वा, हे तेजस्विनि, अहं तदा तस्य भीषणस्य कालकूटस्य विषस्य निग्रहं कण्ठे कृतवान्। मम तद्रूपं दृष्ट्वा, भवन्त्याः भीतेः कारणेन त्वं सहसा अन्तर्धानं प्राप्तवती। ततः मम पार्श्वे गङ्गा बहूनां नदीनां संयोगेन दृश्यते स्म। अहं तां गङ्गां समुपदिशामि—"हे गङ्गे, त्वं शीघ्रं कालकूटविषं महोदधिं प्रति वह।" तत् विषं भीषणरूपं दुःसहं च, निःसन्देहं तद् दहति। अनन्तरं यमुनापि सम्बोधिताभूत्, किन्तु सरस्वत्याः सामर्थ्यं नासीत्। ताः कालकूटाख्यं विषं धर्तुं न शेकुः। ततः अहं शिप्रां कन्यां समादिशं—"हे शिप्रे, मम आज्ञया महाकालवने गच्छ। तत्र परमं लिङ्गं विद्यते, तस्मिन्नेव लिङ्गे तद्विषं स्थापय।" तदा शिप्रा प्राह—"देव, अहं निःसन्देहं भवतोऽनुशासनं पालयित्वा गमिष्यामि।" किन्तु सा विषसंसर्गात् दुष्टैः सह सङ्गात् दुर्लभत्वं प्राप्स्यति। मम वचनेन, ये सर्वे तीर्थानि पृथिव्यां च पाताले च सन्ति, ते सर्वे अत्र सेवायै आगमिष्यन्ति। एवं उक्त्वा शिप्रया तद्विषं कालकूटं स्वीकृतम्। तत् विषं लिङ्गस्य मूर्धनि स्थापितम्। यः कश्चन पशुः पक्षी मानवो वा तं शिवं पश्यति, स पुण्यं लभते। ततः तपस्विनः तत्र तीर्थयात्रार्थं आगच्छन्। तदा, हे देवि, त्रयः लोका सर्वैः प्राणिभिः सह शोकाकुलाः अभवन्; किन्तु पार्वत्याः कटाक्षेण सर्वे पुनरुत्थिताः। श्रद्धालवः ब्राह्मणाः विविधैः स्तोत्रैः माम् अर्चितवन्तः। ते प्रणिपत्योक्तवन्तः—"हे विश्वेश, लोकान् पालय—एषः अस्माकं वरः, भगवन्।" एतत् लिङ्गं नूनं लोकक्षेमं आरोग्यं च दास्यति। ततः लक्षुलीशः देवः स्पर्शनीयः भविष्यति। स जगति कुटुम्बेश्वरनाम्ना प्रसिद्धिं प्राप्स्यति। मम आज्ञया लक्षुलीशः तस्मिंल्लिङ्गे प्रतिष्ठितः। यः कश्चन कुटुम्बेश्वराख्यं तं पश्यति, विशेषतः अश्विनस्य शुक्लपक्षे पञ्चमीदिने, स महद् ऐश्वर्यं लभते, रोगैः विमुक्तः च भवति। यः पश्यति, स्पृशति, पूजयति च—नदीतीरे वा सरःकूपसमीपे वा—सोमवारे अथवा रविवारे, स्नात्वा ध्यानयुक्तः सन्—सहस्रराजसूयशतवाजपेययोरपि फलम् अवाप्नोति। एतत्ते कथितं, हे देवि, यस्य शक्तिः पापं नाशयति। यस्य केवलदर्शनात् कीर्तिः यशश्च जायते—पूर्वं कश्चन नृपतिः आसीत्, हे देवि, इन्द्रद्युम्ननाम, पृथिव्याः अधिपः। स पृथिव्यां बहून्यग्निष्टोमादि यज्ञान् ददर्श, यत्र दानानि बहूनि आसन्। तदा सः स्वर्गात् पतितः, यशः हृतः, दुःखेन क्लिष्टः चिन्तयामास। अत्र कृतस्य कर्मणः फलम् स्वर्गे उपभुज्यते। एषः दोषः इह मन्यते, स एव तस्य पतनकारणम्। ये स्वर्गं गच्छन्ति, तेषां कीर्तिः यावत् तिष्ठति, तावत् स्वर्गे स्थितिः; नाम यावत् अस्ति, तावत् एव पुरुषः लोके चर्च्यते।