देवानां कृपया मया तं अनङ्गं कृतवानस्मि। तत्र अनङ्गः अपि, भक्तिपरः सन्, यत्र तद्, तत्र गतवान्। तदा तेन तुष्टेन लिङ्गेन एवम् उक्तम्— "काम, त्वं स्वकामं प्राप्स्यसि।" सः कृष्णेन सह सङ्गमेन रुक्मिण्याः गर्भे जन्म लप्स्यते। हे अनङ्ग, यत् त्वं मां मनसा तुष्टवान्, तस्मात् ये त्वां कन्दरपं परमभक्तिसम्पन्नं पश्यन्ति, ते दीर्घायुषः स्युः, तेषां रूपं च शोभनं भविष्यति। ते राज्यसम्पन्नाः, परमभोगसम्पन्नाः, दिव्यगुणवतीभिः स्त्रीभिः सहिताः भविष्यन्ति। ये च मां भक्त्या चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां पश्यन्ति, यक्षाः, गणाधिपतयः, सिद्धाः, सिद्धगन्धर्वसेविताश्च— एते सर्वे अपि तेन लिङ्गेन सम्बोधिताः। एवं कामः अपि, हे परमेश्वरि, लिङ्गद्वारा सम्बोधितः। एषा शक्तिः, हे देवि, या पापनाशिनी, मया तव कथिता। तस्य केवलदर्शनात् एव वंशवृद्धिर्भवति। पुरा, यदा देवासुराः क्षीरसागरं मथयामासुः, तदा कालकूटाख्यं तीक्ष्णं विषं ज्वलदग्निसदृशं निर्गतम्। तदा सर्वे देवगणाः, असुराः, यक्षाः, राक्षसाः च, मां नानास्तोत्रैः स्तुत्वा, इदं वचनं ऊचुः— "इच्छितं कर्मान्यथाभूतं, दैवेन तु अन्यथा सम्पादितम्।" ततः कालकूटविषं उत्पन्नं, येन चराचरं दग्धम्। "रक्ष मां, विश्वेश्वर, शरणागतप्रिय," इति ते वदन्ति स्म। तेषां वचः श्रुत्वा, हे तेजस्विनि, तद् भयंकरं कालकूटं कण्ठे धारितवानहम्। तदा त्वं साक्षात् मम रूपं दृष्ट्वा, भीता सन्नपगता। गङ्गा, नानानद्युत्सङ्गिता, मम पार्श्वे दृष्टा। तदा गङ्गां सम्बोध्याहम् उक्तवान्— "हे गङ्गे, कालकूटं विषं शीघ्रं महोदधिं नय।" तत् विषं तीक्ष्णरूपं, सहनदुष्करं, निःसंशयं दहति। ततो यमुनां सम्बोध्य, सरस्वत्याः शक्तिरनुपपन्ना। ताः कालकूटाख्यं विषं ग्रहीतुं न अशक्नुवन्। तदा "हे शिप्रे, सुत्ते, ममाज्ञया महाकालवनं गच्छ।" तत्र परमं लिङ्गमस्ति, तस्मिन्लिङ्गे तद्विषं स्थापय। शिप्रा प्रत्युवाच— "भगवन्, अहं निःसंशयं तवाज्ञया गच्छामि।" "पापसम्बन्धेन दुर्लभा भविष्यामि।" पृथिव्यां च पाताले च यानि सर्वाणि तीर्थानि, तानि मम वचनेन अत्र सेवायै आगमिष्यन्ति। एवं उक्त्वा शिप्रा विषं कालकूटं जग्राह। तत् कालकूटाख्यं विषं लिङ्गस्य शीर्षे न्यवेशयत्। यः कश्चिद् पशुः, पक्षी, मानवो वा तं शिवं पश्येत्, तदा तपस्विनः तत्र तीर्थयात्रां कर्तुम् आगच्छन्। तदा, हे देवि, त्रयः लोका: सर्वभूतैः सहिताः शोकाकुलाः अभवन्; पार्वत्याः कटाक्षेण सर्वे पुनरुत्थिताः। श्रद्धालु ब्राह्मणाः मां नानास्तोत्रैः स्तुतवन्तः। ते प्रणिपत्य, हे देवि, लोकहिताय एवं ऊचुः।