संसारस्य मूलकारणं, स्त्रियः अमृतस्वरूपाः, पुण्याः च नित्यं सन्ति। एताभिः उत्तमास्त्रियः इदं जगत् यथावत् वशीकृतम्। स्त्रीसम्मानात् स्वातन्त्र्यं प्रतिष्ठितम्। देवेषु अपि, इन्द्रसहितेषु, स्त्रियः भयस्य कारणं सन्ति। पराजयः प्रादुरभवत्, दुःखदुःस्थितिः च व्याप्य अस्ति। एवं सम्बोधितः सौम्यः कामः ब्रह्मणा विसर्जितः। स रतिसंयुक्तः, हर्षपूर्णः, मीनध्वजः, प्रस्थितवान्। स पण्डितान्, तपस्विनः, वीरान्, विद्वांसः, जितेन्द्रियान् च वशंकारयामास। भूतप्रेतपिशाचयक्षगन्धर्वकिन्नरान् अपि स वशीकृतवान्। मम कृते स सर्वप्रयत्नं कृतवान्, पुनः पुनः चिन्तयन्—"मम विना अन्यः कोऽपि तं देवम् उद्वेजयितुं समर्थः?" इत्युक्त्वा स तत्र आगच्छत्, यत्र अहं तपस्यां संनिष्ठः आसम्। ततः कामः माम् अपश्यत्, मम जटाः पर्वतशिखरवत् उच्चिताः। अहं सम्यक् उपविष्टः, नासाग्रे दृक् स्थितः। हस्तस्य विवरेण मदनः हृदयं प्रविष्टवान्। दिव्यं समाधिध्यानं, लक्ष्यस्य प्रत्यक्षरूपं, तत्र अभवत्। मदनजन्मविक्षेपेण अहं सत्त्वविहीनः अभवम्। हृदये कामम् अपश्यं, अशुभस्य प्रदातारम्। स यद्य योगिनं प्रविशति, तदा स अपि अयोग्यजातिं प्राप्नोति। तस्मिन्नेव काले, मदनः अपि महतीं पीडां प्राप्नोत्। आम्रतरोर् मूलस्थः स वसन्तस्य मित्रं अभवत्। तस्य बाणः क्रीडया मम हृदयं आगतः। नेत्रज्वालया दिवौकसः व्याकुलिताः अभवन्। कामः दग्धः सति, रति शोकमग्ना अभवत्। "हाहा प्रभो! हाहा जीवितम्! हाहा स्वामिन्, किम् मां त्यजसि?" इत्येवम् विलपन्त्याः, देवानां देवस्य, शिवस्य च कृपया, निर्देहवाणी अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे, देवी, अहं प्रार्थितः अभवम्। "एतेन, प्रभो, भूमौ सृष्टिः नष्टा अभवत्।" ततः अहं, शोकयुक्तायै रत्यै, उवाच। "मम अनुग्रहेण, दग्धशरीरायाः जीवितं पुनः दास्यामि।" एवं स अनङ्गः, देहहीनः, प्राणिनां मध्ये विचरिष्यति। देवेषु दया कृत्वा, अहं तम् अनङ्गत्वं दत्तवान्। तत्र अनङ्गः भक्तिपूर्णः सन् गतः। तुष्टलिङ्गेन घोषितम्—"कामः, तव अभिलाषः सिद्ध्यति।" स रुक्मिण्याः गर्भे, कृष्णसंयोगेन, जन्म प्राप्स्यति। "अङ्गहीनः, त्वं मनसा मां तुष्टवान्।" ये त्वां, कन्दर्पं, परमभक्तिसम्पन्नं पश्यन्ति, ते दीर्घायुः, रूपसम्पन्नाः भविष्यन्ति। ते राज्यं, परमभोगान्, दिव्यगुणयुक्तास्त्रियः च प्राप्स्यन्ति। ये माम् भक्त्या पश्यन्ति, शुक्लचैत्रत्रयोदश्यां दिवसे, ते यक्षाः, गणाधिपतयः, सिद्धाः, सिद्धगन्धर्वोपासिताः च सन्ति।