यः कश्चन विशिष्टकामनया तं लोकपालेश्वरं शंकरं द्रष्टुमिच्छति, स यथावत् कृताश्वमेधफलमवाप्नोति। ये तं शिवं केवलं दृष्ट्वा, विशेषतः संक्रान्तौ सोमवारे चतुर्दश्यां वा, ते शत्रुषु संग्रामेऽजेयाः स्युः; कालान्तरे च वरुणलोकं वा कुबेरधाम वा यथाकामं प्राप्नुवन्ति। हे देवी, एषा ते पापनाशिनी शक्तिराख्याता। केवलं तस्य दर्शनमात्रेण शुभलाभः सम्पद्यते। तत्र ब्रह्मा सृष्टिकामः समाधिं कुर्वन्, तस्य समीपे दिव्याभरणैः भूषितः, दिव्यरत्नालङ्कृतः, अत्यद्भुतः, शोभनः कश्चन प्रादुरभूत्। तं परमदिव्यं, मनोहरं, सौभग्यतेजसा दीप्तं दृष्ट्वा, ब्रह्मा पप्रच्छ—"कस्त्वं? किमर्थमिह आगतः? किमर्थं च?" स तु ब्रह्मणः वचनानि श्रुत्वा सस्मार—"भगवन् प्रजापते, मां आज्ञापय—किं करवानि?" इति स आदरात् प्रोवाच। ब्रह्मा उवाच—"मम सृष्टिकामनया प्रजापतीन् सृष्टवानस्मि। त्वं प्रजासृष्टौ श्रेष्ठः; एष लोकस्तवाधीनः।" इत्युक्त्वा, हे देवी, ब्रह्मणा समादिष्टः स्मरः तत्रैवान्तरधीयत। मम आज्ञा न पालिता इति, तव नेत्राग्निसंभवः स स्मरः, अञ्जलिं कृत्वा ब्रह्माणं प्रणम्य ववन्दे—"अन्यः मे शरणं नास्ति, देवदेव कृपां कुरु।" तदा ब्रह्मा तमुवाच—"तव मयि भक्तिः अनुपमास्ति, हे बुद्धिमन्।" तस्मात् स्त्रीणां विलासेषु, तासां केशेषु, वसन्ते, कोकिलकूजिते, चन्द्रप्रभायां, मेघागमने च, तव तेजो व्याप्यते। स्त्रियः खलु अमृताः, पुण्याः, लोके कारणभूताः। एभिः उत्तमाभिः स्त्रीभिः जगत् वशं नीतम्। स्त्रीसम्भावनया स्वातन्त्र्यमपि प्रतिष्ठितम्। स्त्रियः देवानामपि, इन्द्रस्यापि, भयहेतवः सन्ति। पराजयः जायते, दुःखदशा च प्रवर्तते।" एवं ब्रह्मणा संबोधितः स्मरः तत्र त्यक्तः। ततः स रत्याः सहितः, प्रमोदेन च, मत्स्यध्वजः मनोभवः प्रस्थितः। स विदुषः, तपस्विनः, वीरान्, ज्ञानिनः, जितेन्द्रियान् च विजिग्ये। भूतगणान्, प्रेतान्, पिशाचान्, यक्षगन्धर्वकिन्नरांश्च अपि स विजित्य तिष्ठति। स मम कृते यत्नं कृतवान्, पुनः पुनः चिन्तयन्—"कः अन्यः मां विना तं देवमनुमोदयितुं शक्नोति?" इत्युक्त्वा, यत्राहं तपस्यायामासं, तत्र स आगतः। तत्र कामः मां दृष्टवान्—मम जटाभारः पर्वतशिखरवदुत्तुङ्गः। अहं सम्यक्संस्थितः, नासाग्रदृष्ट्या स्थितः। तदा मम हस्तस्य विवरेण मदनः हृदयमाविशत्। तदा मम समाधिध्यानं, लक्ष्यसाक्षात्काररूपं, प्रकटितम्। ततः मदनजन्यविपर्यासेनाहं मूढवत् संज्ञां प्राप्नुवम्। मम हृदये तं मनोभवम्, अनिष्टप्रदायकामं, अपश्यम्। यदि स योगिनं प्रविशति, स तु योगी अपि अयोग्ययोनौ पतति। एवं तत्र मदनोऽपि महता क्लेशेन पीडितः। ततः आम्रवृक्षमूले वसन्तस्य सखा अभवत्।