ते त्रयाणां लोकानां निग्रहं महतीं तीव्रतया कथयितुं प्रचक्रमुः। त्वं तु, व्रतानि सम्यगनुष्ठाय, कपालैः भूषितः, सर्वाङ्गानि भस्मना लिप्तानि, लघुशृङ्खलाभिः शोभमानः, ब्रह्मणा सह, पादयोः नूपुरैः सुसज्जितः, एकत्र गच्छसि स्म। ततः तेषां लोकपालानां कृष्णस्य वचनं श्रुत्वा, तत्र महद् दिव्यं लिङ्गं दृष्टवन्तः—तद् आश्चर्यरूपं तेजःसमूहमिव आसीत्। तस्मात् लिङ्गात् ततः अग्निशिखा निर्गता। तदा तस्य लिङ्गस्य माहात्म्यं विज्ञाय, मनसि एकाग्रतां कृत्वा, तस्मै नाम दत्तवन्तः। तद् नाम 'लोकपालेश्वर' इति पृथिव्याम् प्रसिद्धं भविष्यति। ततः स्वस्व दिव्यधामानि यथापूर्वं प्रतिगम्य, हृष्टाः अभवन्। देवि, ये नराः लोकपालेश्वरं शिवं पश्यन्ति, ते न कदाचित् दरिद्रताम्, न रोगं, न च अकालमृत्युम् आप्नुवन्ति। यः कश्चित् कामविशेषेण तं द्रष्टुम् इच्छति, स यथाविधि कृतस्य अश्वमेधस्य फलं लभते। यः कश्चिदपि लोकपालेश्वरं शिवं केवलं दृष्ट्वा, विशेषतः संक्रान्तौ, सोमवारे, चतुर्दश्यां वा, स शत्रुषु युद्धे अजेयः भवति। कालान्तरात् वाञ्छितं वरुणलोकं वा कुबेरलोकं वा प्राप्नोति। एषा ते शक्तिः, हे देवी, पापनाशिनी, सम्यक् वर्णिता। केवलदर्शनात् शुभलाभः जायते। ब्रह्मा च सृष्टिकामः सन्, ध्यानं कुर्वन्, तत्र एकः सुन्दरः पुरुषः, दिव्याभरणैः भूषितः, प्रादुरभूत्। तं परमदिव्यं, मनोहरं, सौभाग्यतेजसा युक्तं दृष्ट्वा, ब्रह्मा पप्रच्छ—'त्वं कः? किमर्थं अत्र आगतः? कस्य हेतोः?' ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा, स सविनयं प्रत्युवाच—'भगवन्, प्रजापते, आज्ञापय—किं करवाणि?' ब्रह्मा उवाच—'मम सृष्टिकामनया प्रजापतीन् सृष्टवान्। त्वं प्रजासृष्टौ श्रेष्ठः; एष लोकः तवाधीनः।' एवं ब्रह्मणा संबोधितः, हे देवी, स्मरः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। मम आज्ञानपालनात्, तव नेत्रात् जातस्य वह्नेः, स कृताञ्जलिः ब्रह्माणं प्राह—'देवदेव, कृपां कुरु, अन्यः मे शरणं नास्ति।' ब्रह्मा तम् अब्रवीत्—'त्वदीया भक्तिः मयि अनुत्तमा, हे बुद्धिमन्।' स्त्रीणां च दृष्टिषु, तेषां केशेषु, वसन्ते, कोकिलस्य कूजने, शशाङ्कप्रभायां, मेघागमने च, स्त्रियः सत्यं अमराः, पुण्याः, संसारकारणभूताः। एताभिः श्रेष्ठाभिः स्त्रीभिः, जगत् निगृहीतम्। स्त्रीणां सम्मानात् स्वातन्त्र्यं स्थापितम्। स्त्रियः एव सुरेन्द्रेन्द्रादीनाम् अपि भीतिहेतवः। पराजयः जायते, दुःस्थितिः अपि प्रभवति। एतदुक्त्वा, सौम्ये, मनमथः ब्रह्मणाऽनुज्ञातः। रत्याः सह योगं कृत्वा, हर्षेण च, मत्स्यध्वजः मनोभवः प्रस्थितः। स पण्डितान्, तपस्विनः, वीरान्, ज्ञानीन्, जितेन्द्रियांश्च अपि विजिग्ये। भूतप्रेतपिशाचयक्षगन्धर्वकिन्नरांश्च अपि स विजित्य, मम कृते, पुनः पुनः चिन्तयन्, यः अहं तं देवं कम्पयितुं समर्थः—एवं सर्वं कृतवान्।