महात्मा हैहयः दिव्यैः पादत्राणैः गमनशक्तिं प्राप्तवान्। अनूणः प्राचीनकाले अदृश्यत्वं प्राप्तवान्, तस्यैव लिङ्गस्य दर्शनात् काजलमपि लब्धवान्। दिव्यं वाक्यं आकाशात् श्रुत्वा, सिद्धगणाः विस्मयेन पूर्णाः अभवन्। ते परमं लिङ्गं दृष्टवन्तः, यः सर्वसिद्धिदाता अस्ति। ततः प्रभृति, सिद्धानां परमेश्वरः देवेषु प्रसिद्धः अभवत्; तेषां भूमौ सिद्धिः कदाचित् कठिनं न भविष्यति। ये अनन्यभक्ताः केवलं संगात् आगच्छन्ति, ते अपि सिद्धेश्वरं गच्छन्ति। महान् पापयुक्तः अपि, यदि सिद्धेश्वरं स्मरति, तस्योऽपि कल्याणम्। यः तु योगेन सिद्धेश्वरं परमं देवम् पश्यति, विशेषतः कृष्णाष्टम्यां च चतुर्दश्यां च, तस्य पुत्रहीनः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नोति। उत्तरायणे सोमवारे ग्रहणे वा यः पूजयति, स मम लोके चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते। हे देवि, पापनाशिनी मम एषा शक्ति ते सम्यक् वर्णिता। अथ शृणु, द्वादशः शिवः लोकपालेश्वरः इति विद्धि, हे सुरेश्वरि। प्राचीनकाले दैत्यसमूहः सहस्रशः उत्पन्नः। तैः भूमिः पर्वतानि वनानि उपवनानि च आक्रान्तानि। वेदवेदाङ्गविशारदाः ब्राह्मणाः तैः भक्षिताः। सर्वयज्ञपात्राणि नष्टानि, मृद्भाण्डादीनि च भग्नानि। हे देवि, पृथिवी यज्ञोत्सववर्जिता अभवत्। तदानीं सर्वे तृप्तिहीनाः दुःखिताः अञ्जलिं कृत्वा एवमुक्तवन्तः— “पूर्वं त्वया नमुचिं वृषपर्वाणं च रक्षितम्। अतः, हे देवश्रेष्ठ, अधुनाऽपि रक्ष; महद् भयम् आगतम्।” तेषां वचनं श्रुत्वा शङ्खचक्रगदाधरः विष्णुः प्रत्युत्तरं दत्तवान्। रात्रौ तैः दैत्यैः द्विजश्रेष्ठाः हन्तुं आरब्धम्। ततः, हे प्रिय, मरुतां पतिः इन्द्रः पराजितः स्वर्गं गतः। पश्चिमदिशं गतः वारुणः अपि विजितः। तदनन्तरं, सर्वे दुःखिताः विष्णुं शरणं गतवन्तः। देवाः भक्त्या ध्यानसमेताः महाकालवनं गतवन्तः। तत्र तस्य प्रसादेन सिद्धिः लभ्यते। कृष्णस्य, अनन्तशक्तेः, वचनं श्रुत्वा, तस्मिन् क्षणे तैः दैत्यैः शस्त्रधारिभिः परिवृताः अभवन्। ते तीव्रभावेन त्रैलोक्यस्य निग्रहं वर्णयन्तः अभवन्। ते व्रतानि कृत्वा, कपालैः भूषिताः, सर्वाङ्गानि भस्मना लिप्तानि, घण्टिका-शोभिताः, ब्रह्मणा सह पददण्डैः युक्ताः समं गतवन्तः। ततः, लोकपालाः कृष्णवचनं श्रुत्वा, तत्र दिव्यं लिङ्गं दृष्टवन्तः, यः तेजोमयं अद्भुतम् आसीत्। तस्मात् लिङ्गात् अग्निशिखा निर्गता। तस्य लिङ्गस्य महत्त्वं ज्ञात्वा, एकचित्तेन तस्य नामकरणं कृतवन्तः। लोकपालेश्वरः इति नाम पृथिव्यां प्रसिद्धं भविष्यति; तदनन्तरं, ते स्वदिव्यस्थानं यथापूर्वं गतवन्तः, हर्षेण पूर्णाः अभवन्। हे देवि, ये नराः लोकपालेश्वरं शिवं पश्यन्ति, तेषां दरिद्रता रोगः अकालमृत्युः वा न भविष्यति।