मुनयः, इहैव भवतः सिद्धिः सम्पद्यते। इच्छया तपः नश्यति, अहंकारात् विस्मयः जायते। यः स्पर्धारहितः, कामक्रोधविवर्जितः, शुद्धसंकल्पनिष्ठः, एकचित्तः, संयतः च भवति, यः परदारान् मातृवत् पश्यति, परधनं मृत्कुटकवत् मन्यते, तस्मिन्नेव, हे ब्राह्मणाः, तपः सिद्धिश्च दृश्यते। अन्यथा सहस्रवर्षेऽपि सिद्धिः न सिध्यति। तस्मात् यूयं सर्वे एकाग्रचित्ताः महाकालवनं गच्छत। तत्र तं देवम् ईक्ष्य, तं भक्त्या पूजयित्वा परमां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। पूर्वं हि वसुमतः राज्ञः खड्गविद्या सुलभा नासीत्, हयः ह्ययः महात्मा पादत्राणैः गमनशक्तिं प्राप्तवान्। अनूरुणः अपि प्राचीनकाले अदृश्यत्वं प्राप्तवान्, एवं च तं लिङ्गं दृष्ट्वा अञ्जनं च लब्धवान्। दिव्यं वचनं श्रुत्वा ते सिद्धाः विस्मिताः अभवन्। ते परमं लिङ्गं सर्वसिद्धिप्रदं दृष्टवन्तः। ततोऽस्मात् कालात् परमः सिद्धेश्वरः देवेषु प्रख्यातः अभवत्; तेषां भूतले सिद्धिः न दुष्करः। ये तु अनन्यभक्तिहीनाः केवलं संगात् उपसर्पन्ति, तेऽपि सिद्धेश्वरं यान्ति। योऽपि महान् पापयुक्तः सन् सिद्धेश्वरं स्मरति, सः अपि लाभं प्राप्नोति। यः तु संयमेन परमं देवम् ईक्षते, विशेषतः कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां वा, तस्य अपुत्रस्य पुत्रः भवति, दरिद्रस्य धनं लभ्यते। यः उत्तरायणसंधौ सोमवारे च ग्रहणे वा पूजयति, सः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं मम लोके सुखं भुङ्क्ते। एषा मम पापनाशिनी शक्तिः त्वयि व्याख्याता, देवी। द्वादशः शिवः लोकपालाधिपतिर्भवतीति विद्धि, सुरेश्वरि। पुरा सहस्रशः दैत्यगणाः समुत्पन्नाः। तैः एषा पृथिवी पर्वतैः, वनैः, उपवनैः च सह आक्रान्ता। वेदवेदाङ्गविशारदाः ब्राह्मणाः तैः उपभुक्ताः। सर्वयज्ञपात्राणि नष्टानि, मृत्पात्रादीनि भग्नानि। देवी, पृथिवी यज्ञरहितोत्सवरहिता अभवत्। सर्वे ते क्षुधिताः क्लान्ताः अञ्जलिं कृत्वा एवं ऊचुः— "त्वया पूर्वं नमुचेर् वृषपर्वणः च रक्षिता वयम्। अतः अद्यापि, देवश्रेष्ठ, रक्षस्व; महद्भयं प्राप्तम्।" तेषां वचनं श्रुत्वा, यः शंखचक्रगदाधरः सः— रात्रौ निष्क्रम्य ते द्विजश्रेष्ठान् हन्तुं प्रचक्रुः। ततः, प्रिये, इन्द्रः मरुतां नाथः पराजितः स्वर्गं गतः। पश्चात् पश्चिमदिग्गतः वारुणः अपि पराजितः। ततो दुःखिता सर्वे विष्णुम् शरणं जग्मुः। देवा भक्त्या एकचित्ताः महाकालवनं गतवन्तः। तत्र तस्य प्रसादेन सिद्धिः लभ्यते इति। कृष्णस्य अनन्तवीर्यस्य वाक्यं श्रुत्वा, तत्रैव दैत्यैः शस्त्रपाणिभिः परिवृताः अभवन्।