पूर्वं दारूवने योगयुक्ता ब्राह्मणाः आसन्। तेषां कश्चित् शाकान्नेन जीवितः, कश्चित् किंचित् न खादन्, अन्ये पत्रैः जीवन्ति स्म। केचित् वीरासनसुखे रमन्ते, अन्ये धूमपानं कुर्वन्ति स्म। केचित् शमसम्पन्नाः कृत्स्नं कृत्स्रचन्द्रायणादिव्रतम् आचरन्ति स्म। दुःखपीडिताः ते चिन्तयन्तः 'कथं सिद्धिः प्राप्यते?' इति विचारयन्ति स्म। एवं ऋषिभिः गीतं शास्त्रं निष्फलं अभवत्। अञ्जनं, गुलिकाः, पादत्राणेन गमनम्—एवं तैः, मनसि सिद्धैः, तीव्रकोपः आपूर्यत। तस्मिन् काले, देहविहीनः शब्दः आकाशात् उच्चैः अभवत्— 'माह्यं अवज्ञा कर्तव्या, हे महात्मनः, यत् शास्त्रं पृथिव्यां निष्फलं भवति। अत्रैव सिद्धिः भवितुम् अर्हति, तपस्विनः। कामात् तपो हानिः, अहंकारात् विस्मयः। यो वैररहितः, कामक्रोधविहीनः, शुद्धचित्तप्रेरितः, एकचित्तः, शान्तः, परस्त्रीं मातरं पश्यति, परधनं मृत्तिकावत् मन्यते, तस्मिन्, हे ब्राह्मणाः, तपोऽपि सिद्धिः च दृश्यते। अन्यथा सहस्रवर्षेषु अपि सिद्धिः न लभ्यते। सर्वे एकचित्ताः कालमहावनं गच्छन्तु। तत्र देवस्य दर्शनात् परमसिद्धिः लभ्यते; भक्त्या पूजया च उत्तमां सिद्धिं प्राप्तवन्तः।' पूर्वं राजा वसुमतस्य खड्गविद्या अत्यदुरलभा अभवत्। ह्यहयमहात्मा पादत्राणेन गमनशक्ति प्राप्तवान्। अनूरुणः प्राचीनकाले अदृश्यत्वं च अञ्जनं च तस्य लिङ्गस्य दर्शनात् प्राप्तवान्। आकाशवाणीं श्रुत्वा ते सिद्धपुरुषाः विस्मयेन पूर्णाः अभवत्। ते परमं लिङ्गं सर्वसिद्धिदायकं दृष्टवन्तः। ततः परमसिद्धेश्वरः देवेषु प्रसिद्धः अभवत्; तेषां भूमौ सिद्धिः न दुष्करः। ये भक्तिहीनाः केवलं संगात् आगच्छन्ति, ते सिद्धेश्वरं गच्छन्ति। महान् पापयुक्तः अपि यदि सिद्धेश्वरं स्मरति, तस्योऽपि लाभः। यः तु नियमेन परमं सिद्धेश्वरं पश्यति, विशेषतः कृष्णपक्षाष्टमीचतुर्दश्याम्, तस्य पुत्रहीनः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नोति। यः उत्तरायणं सोमवारे ग्रहणे वा पूजयति, स मम लोकं चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं सुखं भुङ्क्ते। हे देवि, एषा मम शक्ति पापनाशिनी तव कथिता। द्वादशः शिवः लोकपालेश्वरः इति विद्धि। पूर्वं, हे देवि, सहस्रशः दैत्यगणाः अभवन्। तैः भूमिः पर्वतैः, वनैः, निकुञ्जैः सह व्यापिता। वेदवेदाङ्गविद् ब्राह्मणाः तैः उपभुक्ताः। सर्वे यज्ञपात्राणि नष्टानि, मृद्भाण्डादीनि च भग्नानि। हे देवि, भूमिः यज्ञविहीना, उत्सवविहीना अभवत्। सर्वे तु क्षुधार्ताः, दुःखिताः, अञ्जलिं कृत्वा एवं उक्तवन्तः— 'त्वया पूर्वं नमुचेर् वृषपर्वणः च अस्माकं रक्षणं कृतम्।