सावधानतया मम आज्ञया स्वर्गद्वारस्य अवरोधः कर्तव्य इति निश्चितम्। ततः निष्कासनं जातम्, देवाः स्वर्गात् पराजिताः। स्वर्गद्वारं रुद्धे सति, इन्द्रादयः भीतिभारमाविशन्ति स्म। तेषां साक्षात् स्वर्गद्वारस्य अवरोधस्य सर्वमपि कारणं विस्तरेण निवेदितम्। द्वाररुद्धौ प्रवेशः कठिनो जातः—कथं वयं स्वर्गलोकं प्राप्स्याम इति चिन्तां जग्मुः। हे पितामह, स्वर्गं विना नः सुखं न जायते इति देवाः व्याहरन्। तत् श्रुत्वा ब्रह्मा तान् प्रत्युवाच। सः स्तवनीयः, पूजनीयः, नमस्करणीयश्च—सृष्टिकर्ता, संहारकर्ता, रक्षकः, विश्वसृग्वा, समर्थः, सर्वोच्च शरणं च अस्माकम्। अतः सर्वप्रयत्नेन शिवे शरणं गन्तव्यम्। तव आज्ञया, हे इन्द्र, सर्वैः देवैः सह शीघ्रं गच्छ। स्वर्गद्वारे परमं लिङ्गं वर्तते, हे वासव; तत् शीघ्रं पूज्यताम्, सः तव कामं दास्यति। ब्रह्मणः वचः श्रुत्वा, देवाः परमं हृष्टाः अभवन्। ते परमं लिङ्गं दृष्टवन्तः, यः स्वर्गद्वारं पुण्यं च ददाति। सर्वे ते, महाभाग, यथापूर्वं स्वर्गं प्राप्नुवन्। सर्वे उत्तमगणाः, मया उपदिष्टाः, इदानीं निवर्तध्वम्। स्वर्गद्वारदायकं देवम् अवश्यं देवैः दृष्टम्। तत्क्षणात् इन्द्रः अन्ये देवगणाश्च स्वर्गद्वारं समुपाजग्मुः। यः स्वर्गलोकदायकः सः पृथिव्यां प्रसिद्धः भविष्यति। ये पुरुषाः अस्मिन्लोके स्वर्गद्वारनाथं शिवं पश्यन्ति, ये वा कदाचित् अपि तं देवम् पश्येयुः—तेषां सहस्राश्वमेधेन यत् पुण्यं लभ्यते, तद् एव लभ्यते। येन सहस्रजन्मसु सञ्चितं पापं, तदपि नश्यति। अष्टम्यां, चतुर्दश्यां, वा चन्द्रदिने, ये मम शरीरे प्रविशन्ति, ते पुनर्जन्म न लभन्ते, हे देवि। यदा तत् लिङ्गं पूज्यते, दशशतानि कोटीनाम् पुण्यं लभ्यते। तस्य लिङ्गस्य स्पर्शेन, स्तवेन, पूजनं वा कृत्वा, कामेन वा अकामेन, ये प्रतिदिनं पश्यन्ति— तं केवलं दृष्ट्वा विषैः न बाध्यते। सर्पाः अपि मातुः शापेन वचनभङ्गात् शप्ताः। जनमेजयस्य यज्ञे वह्निना दग्धाः भविष्यन्ति। सर्वे स्वजीवनरक्षणाय स्वस्थानानि जग्मुः, हे महाभाग। तत्र कंबलाख्यः सर्पः पितृलोकं गतः। कालियः भीतिभारात् यमुनायाः जलमध्ये न्यवसत्। ततो, हे सुन्दरि, सर्वे सर्पराजानः नागाश्च, धृतराष्ट्रसहिताः, प्रयागं जग्मुः। ततः सा कन्या मातुः अङ्के स्थित्वा, तं प्रणम्य, उवाच—हे देव, क्रुद्धया जनन्याः साक्षात् तव सन्निधौ वयं शप्ताः। जनमेजयस्य सर्पसत्रं भविष्यति। त्वं च, वत्स, मम आज्ञया महाकालवने गच्छ। महायाः समीपे देवाधिदेवम् पूजय। ततः, हे देवि, कर्कोटकः तत्र एकाग्रचित्तः गत्वा, देवाधिदेवं तुष्टाव; सः तस्य वरं दत्तवान्। ये दण्डशूकाः सर्पाः दुष्टाचारिणः विषपूर्णाश्च— एवं साक्षात् शास्त्रवचनस्यानुसारं स्वर्गद्वारस्य रक्षणं, देवतानां क्लेशः, ब्रह्मणः उपदेशः, शिवपूजनस्य महिमानं, तथा सर्पाणां शापकथा च क्रमशः प्रवृत्ता।