देवाः तस्य विजयेनेन पराजिताः सन्तः निवर्तिताः। ततः क्रोधपूर्णः विष्णुः दिव्यस्थानानि अपश्यत्। तस्मिन्नेव क्षणे विष्णोः सुदर्शनचक्रं महान् वेगेन प्रवृत्तम्। तदवध्यं दैत्यनाशनं चक्रं गृहीतं यदा, सः पादाभ्याम् आक्रष्टः दूरस्थले बलात् भूमौ निपातितः। तस्य मुखात् रक्तं कफेन मिश्रितम् निर्गतम्, तथापि गदया आहतः सः न मृतः। तदा सर्वे प्रमथाः विष्णोः बलवीर्येण अभिभूताः। मम त्रिशूलधारणं दृष्ट्वा विष्णुः अदृश्यः अभवत्। मया भीतः, भयेन मनः गृहीत्वा, सः अदृश्यः अभवत्। देवि, मया तदा सैन्यं स्वर्गद्वारे स्थितम्। मम आज्ञया द्वारस्य रक्षणं यत्नेन कर्तव्यम्। ततः निष्कासनं जातम्, देवाः स्वर्गात् विजिताः। स्वर्गद्वारस्य रोधे जाते, इन्द्रः अन्ये च भीत्या अभिभूताः। तेषां समक्षं सर्वं स्वर्गद्वारस्य रोधः विस्तरेण कथितम्। द्वारस्य रोधे जाते, प्रवेशः कठिनः अभवत्; केन उपायेन स्वर्गलोकं प्राप्नुयाम् इति चिन्तितम्। "हे पितामह, स्वर्गं विना नः सुखं न जायते," इति देवाः उक्तवन्तः। तेषां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा उवाच। "सः स्तुत्यः पूज्यः नम्यः; सृष्टिसंहारकर्ता, रक्षकः, स्रष्टा, समर्थः, सः नः परमाश्रयः। अतः सर्वयत्नेन शिवं शरणं गच्छन्तु।" इति ब्रह्मा इन्द्रं समादिष्टवान्, "सर्वैः देवैः सह शीघ्रं मम आज्ञया गच्छ। स्वर्गद्वारे परमं लिङ्गं अस्ति, हे वासव, तत् शीघ्रं पूजय; सः तव कामं दास्यति।" ब्रह्मणा उक्तं श्रुत्वा देवाः परमं हर्षं प्राप्नुवन्। ते परमं लिङ्गं दृष्टवन्तः, यः स्वर्गद्वारं पुण्यं च ददाति। सर्वे तेन स्वर्गं पुनः प्राप्तवन्तः। "यूयं सर्वे उत्तमगणाः, मया यथोक्तं, अधुनाऽपि प्रतिनिवर्तध्वम्।" इति उक्तम्। "देवाः स्वर्गद्वारदायकं देवम् अवश्यं दृष्टवन्तः।" ततः इन्द्रः अन्ये च देवाः गणाः स्वर्गद्वारं शीघ्रं प्राप्तवन्तः। यः स्वर्गलोकदायकः सः पृथिव्यां प्रसिद्धः भविष्यति। ये पुरुषाः अस्मिन्लोके स्वर्गद्वारेश्वरं शिवं पश्यन्ति, अथवा योगेन वा, तेषां एकस्मिन दृष्टे पुण्यं सहस्राश्वमेधसमं भवति। सहस्रजन्मनां पापं अपि तेन नश्यति। अष्टमी, चतुर्दशी, अथवा चन्द्रदिने, हे देवि, ये मम शरीरे प्रविशन्ति, ते पुनर्जन्म न लभन्ते। तस्य लिङ्गस्य पूजने दशबिलियनसहस्राणि पुण्यानि लभ्यन्ते। तस्य लिङ्गस्य स्पर्शने, स्तुतौ, पूजने वा, कामेन वा अकामेन वा, ये प्रतिदिनं पश्यन्ति, ते पुण्यं प्राप्नुवन्ति। तं दृष्ट्वा एव विषैः न बाध्यते। तदनन्तरं सर्पाः मातुः शापेन शप्ताः, यतः प्रतिज्ञां भग्नवन्तः। "जनमेजयस्य यज्ञे अग्निः युष्मान् भक्ष्यति," इति शप्तम्। ततः सर्वे स्वजीवनरक्षणार्थं स्वस्वस्थानं गतवन्तः, हे श्रेष्ठे।