तत् समये तेषां वचनानि श्रुत्वा त्वया तत्र नापमानः अनुभूतः। ततः शोकविह्वलाः ते जीवसृष्टेः अधिपतिं प्राप्तवन्तः। तेषां कठोरवचनानि श्रुत्वा दक्षः किमपि न उक्तवान्। हे देवि, यदा त्वां भूमौ निपतितां मृत्युम् प्राप्तां दृष्टवान्, तदा कोपात् उग्रगणाः शतशः सहस्रशः बाणवर्षं स्रष्ट्वा भीषणनिनादं कृतवन्तः। ततः सर्वे देवगणाः वसुभिः सूर्यगणैः सह समागताः। ते युद्धाय निर्गताः तीक्ष्णबाणान् स्रष्ट्वा मेघवत् बाणवर्षं कृतवन्तः। तत्र वीरभद्रः नाम गणः महाबलः आसीत्। तस्य प्रहारात् सः मूर्च्छितः उपविश्य स्थितवान्। सहसा तेन आघातेन गजपतिः भीषणनिनादं कृतवान्। तस्य बलात् देवाः पराजिताः सन्तः निवृत्तवन्तः। तदा विष्णुः कोपपूर्णः दिव्यस्थानानि अपश्यत्। तस्मिन् क्षणे विष्णोः सुदर्शनचक्रः महावेगेन प्रवृत्तम्। तद् अव्यभिचारि चक्रं दैत्यघ्नं गृहीतम्। ततः सः चरणाभ्यां गृहीत्वा दूरात् भूमौ बलात् प्रहृतः। तस्य मुखात् रक्तं कफं च निष्पन्नम्, तथापि गदया प्रहृतः सः न मृतः। तदा सर्वे प्रमथाः विष्णोः बलपराक्रमात् अभिभूताः। मां त्रिशूलधारिणं दृष्ट्वा विष्णुः अदृश्यः अभवत्। मया भीतः सः भयग्रस्तचित्तः अदृश्यत्वं प्राप्तः। हे देवि, मया तदा गणसंघः स्वर्गद्वारे स्थितः। मम आज्ञया द्वारस्य रक्षणं सावधानतया कर्तव्यम्। ततः निष्कासनं जातम्, देवाः स्वर्गात् पराजिताः। स्वर्गद्वारं रुद्धं दृष्ट्वा इन्द्रादयः भयाकुलाः अभवन्। तेषां सन्निधौ स्वर्गद्वारस्य रोधनं सम्पूर्णं विवरणं कृतम्। द्वाररुद्धे प्रवेशः कठिनः अभवत्; केन उपायेन स्वर्गलोकं गच्छामः इति विचारः अभवत्। हे पितामह, स्वर्गं विना आनन्दः न जायते। तेषां वचनानि श्रुत्वा ब्रह्मा तदा उक्तवान्। सः स्तुतव्यः पूज्यः नमनीयः, सृष्टिकर्ता संहर्ता रक्षकः उत्पादकः समर्थः, सः अस्माकं परमाश्रयः। अतः सम्पूर्णयत्नेन शिवे शरणं याच्यताम्। हे इन्द्र, देवैः सह शीघ्रं मम आज्ञया गच्छ। स्वर्गद्वारे परमं लिङ्गं अस्ति, हे वासव, तत् शीघ्रं पूजय, सः तव कामं दास्यति। ब्रह्मणः वचनानि श्रुत्वा देवाः अतिव हृष्टाः अभवन्। ते परमं लिङ्गं दृष्टवन्तः, यः स्वर्गद्वारं पुण्यं च ददाति। सर्वे, हे श्रीमन्, पूर्ववत् स्वर्गं प्राप्तवन्तः। सर्वे उत्तमगणाः, यान् मया उपदिष्टम्, अधुनैव प्रतिनिवर्तन्तु। देवैः स्वर्गद्वारदायकः देवः निश्चितं दृष्टः। ततः इन्द्रादयः देवगणाः स्वर्गद्वारं प्राप्तवन्तः। यः स्वर्गलोकं ददाति, सः पृथिव्यां प्रसिद्धः भविष्यति।