शिवः उवाच — देवि, ये नराः पुण्यं अर्जितवन्तः ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। अस्य लिङ्गस्य दर्शनात् पापं विनश्यति; चतुर्दशीदिने पूजायाः काले देवता तद् पापं अपाकरोति। सुन्दरानने, ये जना यदृच्छया अपि पूजनं कुर्वन्ति, ते अनुपमं ऐश्वर्यं, धर्मं, दीर्घायुः, रोगमुक्ततां च लभन्ते। तेषां शत्रुनिर्मुक्तता च यद् इच्छन्ति तत् सर्वं अवाप्यते। प्रिये, ये गणेऽशाः मम भक्ताः सन्ति, ते पापमुक्ताः भूत्वा शरीरत्यागे मम प्रियं धाम पश्यन्ति। देवि, एषा पापनाशिनी शक्तिः ते वर्णिता। सा सर्वपापानि अपाकरोति, स्वर्गमोक्षफलानि च ददाति। देवि, यदा त्वं कैलासे शिखरे आगता, तदा वयं स्वप्रियैः गणैः सह यज्ञे आमन्त्रिताः स्म। विशालनेत्रे, किं त्वया स्मृतं, अथवा तव पितृभिः विस्मृतं? तेषां वचनं श्रुत्वा तदा त्वं न अवमानितवती। तदनन्तरं दुःखेन पीडिता, तैः प्रजापतिना यत्र प्राणिनां स्वामी अस्ति तत्र गतं। तेषां तीक्ष्णवचनं श्रुत्वा दक्षः मौनं अकरोत्। देवी, यदा त्वां भूमौ स्थितां मृतां दृष्टवान्, तदा उग्रगणाः शतशः सहस्रशः बाणवर्षं कृत्वा भीषणनादं अकुर्वन्। तदा सर्वदेवाः वसुभिः सूर्यैः सह समागच्छन्। ते युद्धाय अगच्छन्, तीक्ष्णबाणैः मेघवर्षमिव बाणवर्षं अकुर्वन्। तेषु एकः गणः वीरभद्रः महाबलः आसीत्। तस्य प्रहारात् सः चेतना-हीनः सञ्जातः उपविशद्। तेन आकस्मात् गजपतिः पतितः भीषणनादं अकुर्वन्। तदानीं देवाः तेन पराजिताः सन्तः निवर्तिताः। विष्णुः क्रोधेन दिव्यधामानि दृष्टवान्। तस्मात् विष्णोः सुदर्शनचक्रं तीव्रवेगेन प्रवृत्तम्। तद् अपराजितं चक्रं दैत्यघ्नं गृहीतम्। सः पादाभ्याम् गृहीत्वा दूरतः भूमौ बलात् निपातितः। तस्य मुखात् रक्तं कफं च निष्पत्तम्; गदया आहतः अपि न मृतः। तदनन्तरं प्रमथाः विष्णोः बलवीर्येण अभिभूताः। मां त्रिशूलधारिणं दृष्ट्वा विष्णुः अदृश्यः अभवत्। मम भयात् सः भयग्रस्तचित्तः अदृश्यः अभवत्। देवि, मया तदा गणः स्वर्गद्वारे स्थितः। मम आज्ञया द्वारस्य घेरणं सावधानता कर्तव्यम्। तदनन्तरं निष्कासनं अभवत्, देवाः स्वर्गात् पराजिताः। स्वर्गद्वारं रुद्धं दृष्ट्वा इन्द्रादयः भयाकुलाः अभवन्। तेषां सन्निधौ द्वाररुद्धस्य सर्वं वर्णितम्। द्वाररुद्धे प्रवेशः कठिनः अभवत्; कथं स्वर्गलोकं प्राप्नुमः? पितामह, स्वर्गं विना अस्माकं सुखं न जायते। तेषां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा प्रोवाच। सः स्तवनीयः पूजनीयः नमनीयः; सृष्टिसंहारकर्ता, रक्षकः, सृष्टिकर्ता, समर्थः, अस्माकं परमाश्रयः। अतः सर्वयत्नेन शिवं शरणं गच्छ। देवगणैः सह, हे इन्द्र, शीघ्रं मम आज्ञया गच्छ।