अहं ब्रह्महत्या-पापेन दग्धः तदा तेन पापेन आवृतः अभवम्। सर्वेषु तीर्थेषु गत्वा अपि, तस्य पापस्य विमुक्तिः न अभवत्। तस्मिन्नेव समये दिव्यः, शरीररहितः शब्दः अभवत्। स उक्तवान्—"भगवन्, त्वया महाकालवनं पुण्यं निर्मितम्; त्वं न जानासि यथा एष क्षेत्रं महापापानि नाशयति। तस्मिन्नेव क्षेत्रे महालिङ्गः अस्ति, गजस्वरूपस्य समीपे स्थितः।" तं उत्तमं वचनं श्रुत्वा अहं शीघ्रं तत्र आगतम्। तस्मिन्नेव समये, हे ब्राह्मणाः, कपाळं मम हस्तात भूमौ पतितम्। ब्राह्मणाः तं देवम् कपालेश्वरं नाम्ना दृष्टुम् अर्हन्ति। तदा ते लिङ्गं दृष्टवन्तः, यत्र बहूनि कपालानि परितः सन्ति। अतः स कपालेश्वरः इति पृथिव्यां प्रसिद्धः। हे देवी, ये पुण्यवान् पुरुषाः तत्र आगच्छन्ति, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। अस्य लिङ्गस्य दर्शनात् पापं नश्यति; चतुर्दशीदिने पूजायाः समये देवः तदपि नाशयति। हे सुन्दरमुखि, ये अपि आकस्मिकं पूजनं कुर्वन्ति, ते अतुल्यं ऐश्वर्यं, धर्मं, दीर्घायुः, व्याधिमुक्तिं च प्राप्नुवन्ति। तेषां शत्रुनिर्मुक्तिः च, यद् इच्छन्ति तत् सर्वं लभन्ते। हे प्रिय, ये मम भक्ताः गणेशाः, ते पापमुक्ताः भवन्ति; शरीरत्यागात् अनन्तरं मम प्रियं धाम दृष्टवन्तः। हे देवी, एषा पापनाशिनी शक्ति त्वां कथिता। एषा सर्वपापानि हरति, स्वर्गमोक्षफलानि च ददाति। हे देवी, यदा त्वं परमगिरिं कैलासं आगच्छः, तदा वयं स्वप्रियैः गणैः सह यज्ञे आमन्त्रिताः। हे विशालाक्षि, किं स्मरसि तं समयं, वा तव पिता विस्मृतवान्? तेषां वचनानि श्रुत्वा, त्वं तदा तिरस्कृतिं न अनुभूतवती। तदनन्तरं, दुःखग्रस्ताः ते सृष्टिपतेः समीपं गतवन्तः। तेषां कठोरवचनानि श्रुत्वा, दक्षः किमपि न उक्तवान्। हे देवी, यदा अहं त्वां भूमौ मृतां दृष्टवान्, तदा उग्राः गणाः शतशः सहस्रशः च बाणवर्षं कृत्वा भीषणं निनादं कृतवन्तः। ततः सर्वे देवगणाः, वसवः सूर्यगणः च, संगताः। ते युद्धाय निर्गताः, तीक्ष्णैः बाणैः वृष्टिं कृत्वा मेघाः इव वर्षं कृतवन्तः। तेषु एकः गणः वीरभद्रः महाबलः आसीत्। तस्य प्रहारात् स मूर्च्छितः उपविष्टः। तेन आकस्मिकं आहतः गजपतिः भीषणं निनादं कृतवान्। तस्मिन्नेव समये, देवाः तेन पराजिताः, निवृत्ताः। ततः विष्णुः क्रोधपूर्णः दिव्यस्थानानि दृष्टवान्। तस्मात् विष्णोः सुदर्शनचक्रः महावेगेन प्रवृत्तम्। तद् अपराजितं चक्रं, दैत्यनाशनं, गृहीतम्। ततः स पादाभ्याम् गृहीत्वा दूरं भूमौ प्रहारितः। तस्य मुखात् रक्तं कफं च निर्गतम्; गदया ताडितः अपि, स न मृतः। ततः सर्वे प्रमथगणाः विष्णोः बलवीर्येण अभिभूताः। मां त्रिशूलधारिणं दृष्ट्वा विष्णुः अदृश्यः अभवत्। मम भीत्या, तस्य मनः भयेन गृहीतम्, स अदृश्यः अभवत्। हे देवी, मया तदा गणः स्वर्गद्वारे स्थितः।