शतशः सहस्रशः, दशलक्षशः, कोटिशः घटनाः तत्र अभवन्। ततः सर्वे विद्वांसः ऊचुः—“एषा क्रिया अन्यस्य कस्यचित् नास्ति।” तदनन्तरं, ब्राह्मणैः पृथक् पृथक् स्तुतिभिः अहम् स्तुतः। ततः, हे देवि, ब्राह्मणेषु करुणया अहम् तुष्टः अभवम्। ततः ते ब्राह्मणाः ऊचुः—“त्वदीयं वधः अज्ञानतः जातः।” ततः ते ब्राह्मणाः प्रार्थयन्ति—“भगवन्, ब्रह्महत्या-पापस्य विनाशाय अस्माकं अनुग्रहं दत्तुम्।” तस्मिन्नेव समये, तेषां द्विजातीनां सामक्षे अहम् इदं वचनं उक्तवान्। आदौ लिङ्गः आसीत्, कालविपर्ययेन गुप्तः। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, अहम् अपि कदाचित् ब्रह्महत्या-पापं कृतवान्। तस्मात् ब्रह्महत्या-पापः मम अन्तः उत्पन्नः, अतिशयेन दुःसहः। तेन दग्धः अहम् ब्रह्महत्या-पापेन आवृतः अभवम्। सर्वेषु तीर्थेषु गच्छन् अपि, अहम् तस्मात् पापात् मुक्तः न अभवम्। तस्यां अवस्थायां, दिव्यः स्वरः, शरीररहितः, आकाशात् अभवत्। “भगवन्, त्वया महाकालवनम् पवित्रं कृतम्; त्वं न जानासि यथा एषः क्षेत्रः महापापानि नाशयति। तत्र क्षेत्रे, गजस्वरूपस्य समीपे, महान् लिङ्गः अस्ति।” तद्वचनं श्रुत्वा, अहम् शीघ्रं तत्र आगतम्। तस्मिन्नेव समये, हे ब्राह्मणाः, कपालम् मम हस्तात् भूमौ पतितम्। ब्राह्मणाः तं देवम्, कपालेश्वरम् इति विख्यातम्, पश्यन्तु। तस्मिन्नेव समये, ते लिङ्गं ददृशुः, बहु-कपालैः परिवृतम्। अतः, पृथिव्यां कपालेश्वरः इति प्रसिद्धम्। हे देवि, पुण्यं अर्जितवन्तः पुरुषाः परमं पदं प्राप्नुवन्ति। अस्य लिङ्गस्य दर्शनात् पापं नश्यति; चतुर्दशी-पूजनात् देवः तद् पापं अपाकरोति। हे सुन्दरी, यः कश्चन पूजां यदृच्छया अपि करोति, सः अतुलां समृद्धिं, धर्मं, दीर्घायुः, रोगमुक्तिं च प्राप्नोति। तस्य प्रतिद्वन्द्विनः न भवति; यत् इच्छति तत् अपि प्राप्नोति। हे प्रिय, ये गणेशाः मम भक्ताः, ते पापात् मुक्ताः भवन्ति; शरीरं त्यक्त्वा, मम प्रियं धाम पश्यन्ति। एवं, हे देवी, पापनाशिनीं शक्तिं तव वर्णितवान्। सा सर्वपापानि नाशयति, स्वर्गमोक्षफलानि च ददाति। हे देवी, यदा त्वं परमगिरौ कैलासे आगच्छः, तदा वयं स्वजनैः, प्रियैः, गणैः सह यज्ञे आमन्त्रिताः। हे विशालनेत्रे, किं स्मरसि, वा तव पिता विस्मृतवान्? तेषां वचनानि श्रुत्वा, तस्मिन्नेव समये त्वं तिरस्कृतिं न अनुभूतवती। तदनन्तरं, शोकात् व्याकुलाः, ते प्रजापतेः समीपं गतवन्तः। तेषां तीक्ष्णवचनानि श्रुत्वा, दक्षः किमपि न उक्तवान्। हे देवी, यदा त्वं भूमौ पतिता, मृत्युम् प्राप्तवती, तदा भीषणा गणाः शतशः सहस्रशः निर्गताः, बाणवर्षं कृत्वा, भीषणं निनादं च कृतवन्तः। ततः सर्वे देवगणाः, वसवः, सूर्यगणाः च समागताः। ते युद्धाय निर्गताः, तीक्ष्णबाणान् सृष्ट्वा, मेघाः यथा वृष्टिं कर्षन्ति, तथा बाणवर्षं कृतवन्तः। तेषु मध्ये वीरभद्रः नाम गणः महाबलः आसीत्। तेन प्रहारः कृतः, सः मूर्च्छितः अभवत्, भूमौ उपविष्टः। तस्मात् आकस्मात्, गजपतिः तेन पतितः, भीषणं निनादम् अकरोत्। एवं कथा सुसम्पूर्णा।