शृणु, देवि, एकदा ब्राह्मणः कपालमालाभूषितः विशेषेण निन्दितः आसीत्। तस्मिन्नेव यज्ञे आदित्याः वसवः च समागताः। ब्रह्मा विष्णुः सहस्रनेत्रः इन्द्रः वरुणः वायुः च तत्र उपस्थिताः। गरुडः पर्वताः सर्पाः च सर्वे यज्ञार्थं आहूताः। महर्षयः ब्राह्मणाः शुद्धदेवर्षयः अपि तत्र सन्निहिताः। तदा, हे सुन्दरी, ब्राह्मणाः तस्य यज्ञस्य अशुद्धत्वं ज्ञात्वा, मां इति वाक्यं कथमुक्तवान् इति पृष्टवन्तः। मया तदा ब्राह्मणैः एवं संबोधितः सन्, एतानि वचनानि उक्तानि। मम वचनानि श्रुत्वा, तस्मिन्नेव क्षणे, हे देवि, अहं तीव्रतया ताडितः। ततः हसित्वा, अहं तां कुशच्छन्नां वेदिकां परित्यक्तवान्। मम गमनानन्तरं, कपालं यज्ञमण्डपात् बहिः निक्षिप्तम्। एवं शतसहस्राणि, दशकोटयः, कोटयः च घटिताः। ततः सर्वे विद्वांसः उक्तवन्तः—'एतदन्यस्य न कर्म।' अनन्तरं ब्राह्मणैः पृथक् पृथक् स्तवैः अहं स्तुतः। तदा, हे देवि, ब्राह्मणानां कृपया अहं तुष्टः अभवम्। ततः ते ब्राह्मणाः अविद्यया तव वधः जातः इति उक्तवन्तः। 'भगवन्, ब्रह्महत्यापापविनाशाय नोऽनुग्रहम् कुरु' इति च प्रार्थितवन्तः। तस्मिन् काले, तेषां द्विजातीनां सन्निधौ, त्वया एतानि वचनानि उक्तानि। 'पूर्वं लिङ्गमासीत्, कालविपर्ययेन गुह्यं स्थितम्। हे ब्राह्मणश्रेष्ठाः, अहम् अपि कदाचित् ब्रह्महत्यां कृतवान्। तस्मात् मयि ब्रह्महत्यापापम् अतितीव्रम् उत्पन्नम्। तेन दग्धः अहं तदा ब्रह्महत्यया आवृतः। सर्वतीर्थानि गतः अपि, पापात् विमुक्तः नासम्। तत्रान्तरे, दिव्यं वाक्यं देहवर्जितं आकाशे श्रुतम्—'भगवन्, त्वया महाकालवनं निर्मितम्; त्वं न जानासि एतत् क्षेत्रं महापापविनाशनम्। तत्रैव क्षेत्रे, गजेन्द्ररूपस्य समीपे, महालिङ्गः स्थितः।' ततः अहं तद्वचनं श्रुत्वा शीघ्रं तत्र प्राप्तः। तस्मिन्नेव काले, हे ब्राह्मणाः, मम हस्तात् कपालं भूमौ पतितम्। 'ब्राह्मणाः तं देवताम्, कपालेश्वरनाम्ना प्रसिद्धं, पश्यन्तु' इति उक्तम्। तदा ते लिङ्गं बहुकपालसंवृतं दृष्टवन्तः। तस्मात् एषः कपालेश्वरः इति पृथिव्यां प्रसिद्धः। हे देवि, ये पुण्यकर्मणः नराः, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। अस्य लिङ्गस्य दर्शनात् पापं नश्यति; चतुर्दश्यां सम्पूज्य, देवता तदपि नाशयति। हे सुमुखि, यः कश्चित् अपि आकस्मिकं सम्पूजां करोति, स अतुलां श्रीं, धर्मं, दीर्घायुष्यम्, रोगनाशं च लभते। प्रतिद्वन्द्वविनिर्मुक्तिम् इच्छितं च सर्वं प्राप्नोति। ये च मम भक्ताः गणेशाः, ते पापरहिताः भवन्ति; शरीरत्यागात् मम प्रियं धाम पश्यन्ति। एवं, हे देवि, पापविनाशिनीं एतां शक्तिं तुभ्यं कथितवान्। सा हि सर्वपापहन्त्री, स्वर्गमोक्षफलप्रदा। पुनः, हे देवि, यदा त्वं कैलासे परमशैले प्राप्ता, तदा वयं स्वजनैः प्रियाभिः च सह, यज्ञे आहूताः। हे विशाललोचने, स्मरसि वा, उत ते पितरं विस्मृतवती?