शिवः उवाच — एकदा अहं पुरातनवस्त्रैः आवृतः, हे देवि, शिरः मुण्डितः, कपालयुक्तदण्डं धारयन्, हस्ते कपालं कृत्वा, कपालमालया भूषितः तत्र आसीत्। तदा ब्राह्मणाः मां भिक्षुरूपिणं दृष्ट्वा कुपिताः अभवन्। ते बारम्बारं उपहासं कृत्वा, ‘दूरं गच्छ, पापिन्, दूरं गच्छ!’ इति उक्तवन्तः। वेदेषु गायति यः कपालरहितः सः शुद्धः इति। तान ब्राह्मणान अहं प्रोवाचम् — ‘शृणुत, द्विजश्रेष्ठाः! साधवः सर्वेषु सत्त्वेषु सदा दया प्रदर्शयन्ति। अहं ब्राह्मणः तपस्वी, शरीरं भस्मना अलंकृतः। महादेवं विश्वेश्वरं नित्यं पूजयामि। पापनाशनं प्रसिद्धं कर्म कृतवान्, द्विजाः।’ मम वचनं श्रुत्वा, ते ब्राह्मणश्रेष्ठाः एवं उक्तवन्तः — ‘कपालभूषितः ब्राह्मणः विशेषेण निन्द्यः।’ तस्मिन यज्ञे आदित्याः, वसवः च समागच्छन्। ब्रह्मा, विष्णुः, सहस्राक्षः इन्द्रः, वरुणः, वायुः अपि तत्र उपस्थिताः। गरुडः, पर्वताः, नागाः, सर्वे यज्ञे आहूताः। महर्षयः ब्रह्मर्षयः, दिव्यर्षयः अपि तत्र आगच्छन्। ते ब्राह्मणाः, अशुद्धं जानन्तः, कथं तव वचनं शृणुमः इति उक्तवन्तः। एवं ब्राह्मणैः उक्तः, अहं पुनः वदामि — ‘हे देवि!’ इत्युक्त्वा, ततः तं कुशच्छन्नं वेदीं हसन् अपसारयामि। मम गमनानन्तरं, कपालं यज्ञशालायाः बहिः क्षिप्तम्। एवं शतसहस्राणि, दशलक्षाणि, कोटयः अपि घटिताः। तदा सर्वे विद्वांसः उक्तवन्तः — ‘एतदन्यस्य कर्म नास्ति।’ ततः ब्राह्मणैः पृथक् पृथक् स्तुतिभिः अहं प्रशंसितः। तदा, हे देवि, ब्राह्मणानां कृपया अहं तुष्टः अभवम्। ते ब्राह्मणाः उक्तवन्तः — ‘तव हिंसा अज्ञानात् जातम्।’ ‘हे प्रभो, ब्रह्महत्यापापनाशाय अस्माकं अनुग्रहं कुरु।’ तदा, तेषां द्विजानां समक्षं, त्वं एवं वदसि। ‘आदिकं लिङ्गं कालविपर्ययेन गुप्तम् आसीत्। हे ब्राह्मणश्रेष्ठाः, अहं अपि कदाचित् ब्रह्महत्या पापं कृतवान्। तस्मात् ब्रह्महत्या पापं मयि अतीव दुःसहं अभवत्। दग्धः, तेन ब्रह्महत्या पापेन आवृतः अभवम्। सर्वतीर्थानि गतः, पापात् विमुक्तः न अभवम्।’ तस्मिन्नेव काले, दिव्यं वचः शरीररहितं अभवत् — ‘हे प्रभो, त्वया महाकालवनं निर्मितम्, त्वं न जानासि यथा एतत् क्षेत्रं महापापं नाशयति।’ तत्र क्षेत्रे, गजस्वरूपस्य समीपे महत् लिङ्गं स्थितम्। तदा अहं शीघ्रं तं उत्तमं वचनं श्रुत्वा आगच्छम्। तस्मिन्नेव काले, हे ब्राह्मणाः, कपालं हस्तात् भूमौ पतितम्। ब्राह्मणाः तं देवताम्, कपालेश्वरनाम्ना प्रसिद्धम्, दृष्टवन्तः। तदा लिङ्गं बहुकपालैः परिवृतम् अपश्यन्। अतः, एषः कपालेश्वरः इति पृथिव्यां प्रसिद्धः।