देव्याः संवादे, देवाः समवदन्—"न वयं कैलासं गच्छामः, नापि मेरुं तादृशं। अत्रैव नः परमा अमरावती, अत्रैव शुभा भोगवती" इति। तस्मिन्नेव काले, हे देवी, स्वर्गः रिक्तः अभवत्; सः स्वदेहं परित्यज्य गन्तुं निश्चितवान्। मां परित्यज्य सर्वे देवाः महाकालवनं जग्मुः। एवं उक्त्वा, सः तत्रैव क्षणे महाकालवने समुपागच्छत्, तं देवैः परिवृतं रमणीयं ददर्श। तस्मिन्नेव समये, शरीररहितः शब्दः व्यजायत—"कर्कोटकस्य पूर्वे, महामायायाः दक्षिणे" इति। इति भगवता देवानां नाथेन उक्तः, सः हृष्टः तत्रैव चित्तं निवेश्य तुष्टिम् अलभत्। सः शुभैः पुष्पैः पूजां कृत्वा, सुन्दरमुख्यैः सह वार्तालापं चकार। "ये पापकर्माणः अपि भवन्ति, यदि ते त्वां द्रष्टुं यतन्ते, विशेषतः अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां वा संक्रान्तौ वा, दिव्यरत्नैः भूषिते शोभनविमाने उपविष्टाः, तेषां दानानां न किंचित् प्रयोजनम्, न च विविधयज्ञैः। यः कश्चन इच्छां पूजयन् चिन्तयति, सा तस्य लभ्यते। देवैः अपि एषा परमा लिङ्गदर्शनस्य महिमा घोषितः। धन्याः ते ये त्रिलोकनाथं पूजयन्ति।" इति उक्त्वा, सः पुनः त्रैलोक्यलिङ्गस्य पूजां चकार। "एषा तस्य शक्तिः पापनाशिनी, त्वां प्रति उक्ता" इति देवीम अवदत्। केवलं तस्य दर्शनात् ब्रह्महत्या अपि नश्यति। पूर्वं वैवस्वतमन्वन्तरे, तृता युगे, ब्राह्मणाः उपविष्टाः अग्नौ हविः समर्पयन्तः आसन्। तदा, पुरातनचीरवासाः, मुण्डितः, खट्वाङ्गधारी, कपालहस्तः, कपालमालाभूषितः अहम् अदृश्ये। तदा ब्राह्मणाः मयि भिक्षुरूपिणि दृष्ट्वा कोपिताः अभवन्। पुनः पुनः अवमन्तः ऊचुः—"दूरं गच्छ, पापिन्, गच्छ" इति। वेदेषु कीर्तितम्—"अकपालिनः शुद्धाः" इति। अहं तान् ब्राह्मणान् अवदं—"शृणुत, द्विजश्रेष्ठाः! सर्वेषां देहिनां दयया सदैव आचरितव्या। अहं ब्राह्मणः तपस्वी, विभूतिधारी। महादेवं विश्वनाथं नित्यं पूजयामि। पापनाशनं ख्यातं व्रतम् आचरामि, द्विजाः।" इति मम वचः श्रुत्वा, ते ब्राह्मणश्रेष्ठाः ऊचुः—"कपालिनः ब्राह्मणाः विशेषेण गर्हिताः।" तस्मिन्नेव यज्ञे, आदित्या वसवः समागताः। ब्रह्मा, विष्णुः, शताक्षः इन्द्रः, वरुणः, वायुः अपि उपस्थिताः। गरुडः, पर्वताः, नागाः अपि समाहूताः। महर्षयः, दिव्यर्षयः अपि तत्र आसन्। ते ज्ञात्वा—"अशुद्धम्"—इति, कथं त्वया एवं उक्तम्? इति माम ऊचुः। एवं ब्राह्मणैः उक्तः, अहम् अपि प्रत्युवाचम्। तद्वचनं श्रुत्वा, हे देवी, तत्रैव क्षणे तैः कठोरं ताडितः अभवम्। हसन् तदा अहं तद्दर्भाच्छादितं वेदीं परित्यज्य अपाकरोम्। मम गमनानन्तरं, कपालं यज्ञमण्डपात् निर्गत्य क्षिप्तम्।