पूर्वदिग्भागे पवित्रा सरस्वती प्रवहन्ती दशगुणं पुण्यवती स्मृता। तस्मात्, हे देवि, कुरुक्षेत्रं दशगुणं श्रेयस्करं कथ्यते। ततः अपि महाकालः तस्मिन्नेव प्रदेशे दशगुणं श्रेष्ठः स्मृतः। तत्र षष्टिकोटिसहस्राणि षष्टिशतकोटयश्च, नवकोटिसिद्धयः तस्मिन् क्षेत्रे निवसन्ति। यत्र कृमयः कीटाः पतङ्गाश्च मृत्युमुपयान्ति, तत्र यज्ञकाले—नारदात् देवश्रेष्ठात् अद्भुतं यशः श्रुत्वा—सः शीघ्रं समागतः सर्वैः देवगणैः सह। स तु क्षेत्रं स्वर्गादपि श्रेष्ठं, प्रलयेऽपि अक्षयम् इति स्मृतम्। तत्र दिव्यगृहाणि आश्चर्यजनकानि, सुवर्णमयानि, शुभानि च दृश्यन्ते। तानि हीरकनीलमणिभिः भूषितानि, शुद्धस्फटिकसदृशानि च। तादृशं रमणीयं महाकालवनं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः सन्तः नारदं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। 'न वयं कैलासं गच्छामः, न च मेरुं; अयं नः परमारावती, अयं नः शुभा भोगवती,' इत्युक्त्वा तत्रैव स्थितवन्तः। एवमस्ति, हे देवि, स्वर्गः रिक्तः अभवत्; सः देवः गन्तुम् उद्यतः सन्, स्वदेहं त्यक्तवान्। मम वियोगे सर्वे देवाः महाकालवनं प्रति गतवन्तः। इति उक्त्वा, सः महाकालवनं त्वरया प्राप्तवान्, तत्र देवैः परिवृतं रमणीयं वनं दृष्टवान्। तस्मिन्नेव काले, काकुत्स्थस्य पूर्वे, महामायायाः दक्षिणे, एकं दिव्यं वाक्यं निर्गतम्। तेन देवेशेन संबोधितः सन्, हृष्टचित्तः तत्रैव तन्मना अभवत्। तत्र शुभैः पुष्पैः पूजां कृत्वा, सः सुन्दरीं प्रीयमाणां सम्बोधितवान्। 'ये पापकर्माणः अपि भवन्ति, ते यदि त्वां द्रष्टुम् यतन्ते, विशेषतः अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां वा, संक्रान्तौ वा, दिव्यरत्नैः भूषिते दिव्ययानासने स्थिताः; दानानां बहूनां, यज्ञानां च किम् प्रयोजनं? यः यं कामं पूजयन् चिन्तयति, स एव लभ्यते। एषा अपि देवैः उक्ता, यः परमं लिङ्गं पश्यति, सः धन्यः। त्रैलोक्यनाथं ये पूजयिष्यन्ति, ते भाग्यवन्तः।' इति उक्त्वा, सः पुनः त्रैलोक्यलिङ्गस्य पूजां कृतवान्। एषा तस्य शक्तिः पापनाशिनी, हे देवी, त्वयि उक्ता। केवलं दृष्ट्वा अपि, ब्रह्महत्या नश्यति। प्राचीनकाले, वैवस्वतमन्वन्तरे, तृतेयायां युगे, यदा ब्राह्मणाः उपविष्टाः, अग्नौ हविः प्रज्वल्यमानं चासीत्, तदा जीर्णवस्त्रसंवृतः, मुण्डितः, कपालदण्डधारी, हस्ते कपालं वहन्, कपालमालाभूषितः अहम् तत्र आगतः। तदा ब्राह्मणाः, मां भिक्षुरूपिणं दृष्ट्वा, कोपेन अभिपूर्णाः, बारं बारं 'दूरं गच्छ, पापिन्, दूरं गच्छ' इति अवदन्। वेदेषु हि गीतं, ये कपालरहिताः, ते शुद्धाः। तेषां द्विजश्रेष्ठानां प्रति अहम् अवदं—'शृणुत, साधवः सर्वेषां देहिनां दया कर्तव्या। अहं ब्राह्मणः तपस्वी, विभूतिभूषितदेहः। अहं महादेवं जगन्नाथं नित्यं पूजयामि। पापनाशनं प्रसिद्धं व्रतम् अहं आचरामि।' इति मम वचनं श्रुत्वा, ते ब्राह्मणश्रेष्ठाः एवं प्रोचुः।