पुरातने वराहकल्पे, शुद्धः देवरर्षिः नारदः आसीत्। तस्मिन् रम्ये उद्याने च वनान्तरे, कल्पवृक्षैः भूषिते, वीणावेणुनादैः निनादिते, देवगन्धर्वसंघैः सेविते, देवैः सिद्धैः चारणैः किन्नरैः च हर्षेण स्तूयमानः, ब्रह्मलोकादिषु शुभेषु लोकेषु, अद्वितीयगुणैः सम्पन्नः नारदः महर्षिः आसीत्। ततः वासवः, हे देवी, तम् महर्षिं नारदम् पप्रच्छ। सदा हर्षमंगलदायकः महाकालवनः रम्यः आसीत्। ये लोकाः पवित्रं महाकालवनं पश्यन्ति, तत्र भगवान् स्वयम् सर्वसत्त्वसमूहैः परिवृतः स्थितः। पृथिव्यां नैमिषारण्यं पुण्यं सर्वपापनाशनं च। ततः प्रयागः दशगुणं अधिकः, सर्वकामफलदायकः इति कथ्यते। पुण्या सरस्वती पूर्वदिशं प्रवहति, अतः सा दशगुणं पुण्यतरं स्मृता। तस्मात् कुरुक्षेत्रं दशगुणं अधिकं गण्यते। तस्मादपि महाकालः दशगुणं श्रेष्ठः इति मन्यते। षष्टि सहस्रकोट्यः च षष्टि शतकोट्यः च तत्र क्षेत्रे निवसन्ति। नव कोट्यः शक्तयः अपि तत्र वसन्ति। यत्र कृमयः कीटाः पतङ्गाः च म्रियन्ति, तत्र यज्ञे—नारदात् देवश्रेष्ठात् अद्भुतं यशः श्रुत्वा—सर्वे देवाः शीघ्रं समागच्छन्; तत् क्षेत्रं स्वर्गादपि अधिकं स्मृतम्, प्रलये अपि अविनाशी। तत्र दिव्याः भवनानि आसीन्, सुवर्णमयाः शुभाः च। वज्रनीलमणिभिः भूषिताः, शुद्धस्फटिकसदृशाः; तं रम्यं महाकालवनं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः नारदं स्तोतुं आरभन्त। "न वयं कैलासं गच्छामः, न मेरुं," इति उक्त्वा, "एषा अस्माकं परमामरावती, एषा शुभा भोगवती," इति अपि उक्तवन्तः। तस्मिन् समये, हे देवी, स्वर्गः रिक्तः अभवत्; गन्तुं निश्चित्य, सः स्वं शरीरं परित्यज्य। मां परित्यज्य, सर्वे देवाः महाकालवनं अगच्छन्। एवं उक्त्वा, सः तस्मिन्नेव क्षणे उत्तमं महाकालवनं प्राप्तवान्, तं देवैः परिवृतं रम्यं दृष्टवान्। तस्मिन् काले, देहहीना वाणी उदभूत्—कर्कोटकस्य पूर्वे, महामायायाः दक्षिणे इति। देवाधिपेन एवं संबोधितः सः हर्षितः, तस्य मनः तत्र लीनम् अभवत्। शुभैः पुष्पैः पूजां कृत्वा, सः सुन्दरमुख्यां देवीं उवाच। "पापकर्तारोऽपि, यदि ते दर्शनाय यतन्ते, विशेषतः अष्टमी चतुर्दशी वा, संक्रान्तौ वा, दिव्यरत्नैः भूषिते दिव्यरथे स्थिताः।" "किम् बहुदानैः कृतैः, किम् बहुयज्ञैः कृतैः? यः जनः पूजनकाले यं कामं चिन्तयति, तस्य कामः सिध्यति। देवैः अपि उक्तम्—परमं लिङ्गं दृष्ट्वा। धन्याः ते ये त्रैलोक्यनाथं पूजयन्ति।" एवं उक्त्वा, पुनः त्रैलोक्यलिङ्गं पूजितवान्। हे देवी, तस्य एषा शक्तिः, पापनाशिनी, तव उक्ता। केवलं तं दृष्ट्वा ब्राह्मणहत्या पापं नश्यति। पुरा वैवस्वतकल्पे, तृता युगे आगते, ब्राह्मणाः उपविष्टाः, अग्निहोत्रं आहूयमानम् आसीत्।