शिवस्य प्रियः पुत्रः, महाकालवनस्य शुभत्वं महत्त्वं च श्रुतवान्। तस्य वनं, महाकालवनं नाम, प्रलयकालेऽपि विनष्टं न भवति; तस्य दर्शनात् महापापानि नश्यन्ति, तेजः च लभ्यते। तत् पुण्यं, परमशुद्धं, दुर्लभं च भविष्यति। तव प्रसादेन, विकलाङ्गः अपि सुन्दरः भवति। यज्ञाः, व्रतानि, तीर्थयात्राः, पिण्डदानानि च—सर्वं तव द्वारा सम्पाद्यते। सर्वरत्नेषु तव अधिपत्यं भविष्यति। एवं उक्ता देवी, दिव्यरूपा, सुवर्णस्य लक्षणे "सुवर्ण" इति, भाग्येन "काञ्चन" इति च कथितम्। "अग्निपुत्र! त्वं सदा मम समीपे स्थितः भव," इति देवी उक्तवती। लक्षणे एवम् उक्तः अग्निपुत्रः परमशुद्धः अभवत्। सुवर्णात् तेजः प्राप्तम्, ततः अग्निशिखामालया परिवृतः। यः भक्त्या तं शिवं, सुवर्णज्वलेश्वरं, पूजयति, स अनन्तं ऐश्वर्यं, दानशक्तिं, सन्ततिं च लभते। यः जानाति वा न जानाति वा, यत् पापं करोति, गयायां पिण्डदानात् यत् फलम्, सम्यक् गायत्री-जपात् शतसहस्रं यत् फलम्, विधिना सर्वदानात् यत् पुण्यम्, चतुर्दशीदिवसे सुवर्णज्वलेश्वरस्य पूजनेन तत् सर्वं लभ्यते। देवैः, विविधैः दिव्यगणैः च रक्षितं, मम प्रसादेन, देवी, तद् परमं लिङ्गं दृश्यते। तस्य केवलं दर्शनात् स्वर्गलोकः प्राप्त्यते। पुरातने वराहकल्पे, शुद्धः देवरर्षिः नारदः तस्मिन् रम्ये उद्याने, कल्पवृक्षैः शोभिते, वीणावेनुनादैः गुञ्जिते, देवगन्धर्वैः सेविते, ब्रह्मलोकादिषु शुभेषु, अतुलगुणैः युक्ते, देवैः, सिद्धैः, चारणैः, किन्नरैः च हर्षेण स्तुतः। तत्र नारदः, महर्षिः, वासवेण पृष्टः, "महाकालवनं नित्यं हर्षमङ्गलं च ददाति। यः लोकः तद् पवित्रं महाकालवनं पश्यति, तत्र देवः स्वयम् सर्वगणैः परिवृतः स्थितः।" पृथिव्यां नैमिषं पवित्रं, सर्वपापनाशनम्; ततः प्रयागः दशगुणः, सर्वकामफलदः; ततः पूर्वगामिनी सरस्वती दशगुणपुण्यवती; ततः कुरुक्षेत्रं दशगुणं; ततः महाकालः दशगुणोऽपि। तत्र षष्टिसहस्रकोटयः षष्टिशतकोटयः च, नवकोटिशक्तयः तस्मिन् क्षेत्रे वसन्ति। यत्र कृमिः, कीटः, पक्ष्यः च म्रियते, तत्र यज्ञे—नारदात् दिव्यं महाकालवनस्य अद्भुतं माहात्म्यं श्रुत्वा, सर्वदेवगणैः सह शीघ्रं समागतः; तत् स्वर्गात् अपि श्रेष्ठं, प्रलयकालेऽपि अविनाशि स्मृतम्। तत्र दिव्यगृहाणि, सुवर्णमयानि, शुभानि च आसन्। वज्रनीलमणिभिः अलङ्कृतानि, शुद्धस्फटिकसदृशानि। तं रम्यं महाकालवनं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः नारदं स्तुतवन्तः।