शृणु, दिव्ये कथायाम्। अग्नेः पुत्रः, ब्रह्मघ्नः, येन जनाः विनष्टाः, स एव अग्निसुतः इति कीर्त्यते। तस्य शरीरे निःसंशयं धातवः उत्पत्स्यन्ति। तस्य कर्माणि दृष्ट्वा अग्निः, सुवर्णेन सह, हे देवि, मम समीपं समुपागमत्। स तदा माम् उवाच—"भगवन् शङ्कर, एष तव सुतः रक्षितव्यः। त्वया प्रसन्नेन सः निश्चितं स्वार्थं प्राप्स्यति।" पितृदेवानां वचः श्रुत्वा, स्नेहेन अहम् अग्निसुतं स्वाङ्के स्थापयित्वा तम् उवाचम्—"भाग्यवन्त, वरं वृणुष्व। त्वां आदेशयामि—परमं श्रेयः प्राप्स्यसि। महाकालवनं शुभं सदा अविनाशि भविष्यति। तस्य दर्शनात् महापातकानि अपोहति, तेजश्च लभ्यते। तद् पुण्यं, विशुद्धं, दुर्लभं च भविष्यति। त्वदीयया कृपया विकलः अपि सुन्दरः भविष्यति। यज्ञाः, व्रतानि, तीर्थयात्राः, पिण्डदानादिकं सर्वं त्वया एव भविष्यति। सर्वरत्नेषु त्वं ऐश्वर्यं प्राप्स्यसि।" एवं प्रोक्तः, हे महादेवि, स दिव्यरूपधारी अग्निसुतः अत्यन्तं विशुद्धः अभवत्। सुवर्णात् तेजः लब्ध्वा, अग्न्यालोकमालया परिवेष्टितः अभवत्। यः भक्त्या तं सुवर्णज्वालेश्वरं शिवं पूजयति, सः अनन्तं ऐश्वर्यं, दानशक्तिं, संततिं च प्राप्नोति। यः जनः जानन् अजानन् वा यत्पापं करोति, गयायां पिण्डदानस्य फलं, शतसहस्रगायत्रीजपस्य फलम्, विधानतः सर्वदानस्य च यत्पुण्यम्, तत् सर्वं सः लभते यः चतुर्दश्यां सुवर्णज्वालेश्वरं पूजयति। स देवः, सुरगणैः विविधैश्च रक्षितः, मम प्रसादेन, हे देवी, तं परमं लिंगं दृश्यते। तस्य केवलदर्शनात् स्वर्गलोकः प्राप्यते। प्राचीनवराहकल्पे, विशुद्धः देवर्षिः नारदः, तस्मिन् रम्ये उद्याने, कल्पवृक्षमण्डिते, वीणावेणुनिनादिते, देवगन्धर्वसंवृते, ब्रह्मलोकादिषु पुण्यस्थलेषु, देवैः, सिद्धैः, चारणैः, किन्नरैश्च हृष्टैः स्तूयमानः, नारदः महर्षिः वासवेण पृष्टः। सदा सुखमंगलदायकः महाकालवनः तत्रास्ति। ये लोकाः तं पुण्यं महाकालवनं पश्यन्ति, तत्र साक्षात् देवः सर्वगणैः परिवृतः तिष्ठति। पृथिव्यां नैमिषं पुण्यतमं, सर्वपापविनाशनं स्मृतम्। ततः परं प्रयागः दशगुणं श्रेष्ठः, सर्वकामफलप्रदः इति कथ्यते।