सागराः समुद्धता अभवन्, पर्वताः च कम्पिताः। ततः वालखिल्याद्याः ऋषयः, देवा इन्द्रप्रधानाः, श्वासहीनाः भग्नशीर्षाः सन्तः वदितुं आरभन्त। तेषां वचनानि श्रुत्वा, लोकपितामहः ब्रह्मा तान् सर्वान् अपृच्छत्—"कस्य कारणेन यूयं एवम् भग्नाः अभवतः? कः स दुष्टः दानवः येन यूयं घोरं क्लेशं प्राप्ताः?" ततः देवा ब्रह्मणा सह अन्यैः च, तस्य भयस्य कारणं मम निवेदयामासुः—"लोभात्, सुवर्णस्य कारणात्, सर्वे वयं विनष्टाः।" तत् वचनं श्रुत्वा, हे सुन्दरी, अहं तत्त्वतः अजानम्—येन त्रीणि लोकानि सहसा विनाशितानि। ब्राह्मणघ्नः स अग्नेः पुत्रः, यस्य कारणेन जनाः मृत्युम् आप्नुवन्ति। नूनं तस्य शरीरात् धातवः उत्पत्स्यन्ति—नात्र संशयः। तस्मिन्नेव समये, अग्निः स्वपुत्रस्य कर्माणि दृष्ट्वा, सुवर्णेन सह, मम समीपं आगच्छत्। "हे देव, अयं तव पुत्रः, हे शङ्कर, त्वया रक्षितव्यः। यदा त्वं तुष्टः भविष्यसि, महादेव, तदा सः स्वं लक्ष्यं प्राप्स्यति—नात्र संशयः।" पितृदेवतानां वचनं श्रुत्वा, मम स्नेहान्वितः, ततः अग्नेः पुत्रं मम गोद्र्यां स्थापितवान्। "वरं ते ददामि, हे भाग्यशालिन्, वरं वरय। आदेशं ददामि—एवं तव परमं कल्याणं भविष्यति।" "हे पुत्र, शुभं महाकालवनं प्रलये अपि न विनश्यति। तस्य दर्शनात् महापापानि नश्यन्ति, तेजः च लभ्यते। स पुण्यवान्, परमशुद्धः, दुर्लभः च भविष्यति। तव कृपया विकलः अपि सुन्दरः भविष्यति। यज्ञाः, व्रतानि, तीर्थयात्राः, पिण्डदानादिकं सर्वं तव द्वारा भविष्यति। सर्वरत्नेषु तव अधिपत्यं भविष्यति।" एवं उक्तः, हे महादेवि, दिव्यः तेजस्वी सः सुवर्णस्य चिन्हेन सुवर्णः, भाग्येन काञ्चनः इति प्रसिद्धः। "हे अग्नेः पुत्र, त्वं सदा मम समीपे तिष्ठ।" चिन्हेन उक्तः, अग्नेः पुत्रः अतिशुद्धः अभवत्। सुवर्णात् तेजः प्राप्तम्, तदा ज्वालामालया आवृतः अभवत्। यः भक्त्या तं शिवं सुवर्णज्वलेश्वरं पूजति, सः अनन्तं ऐश्वर्यं, दानशक्तिं, सन्ततिं च प्राप्नोति। जानाति वा न जानाति वा, यः किञ्चित् पापं करोति, गयायां पिण्डदानात् यः फलम् प्राप्नोति, गायत्र्याः शुद्धपाठेन लक्षवृत्तिं यः फलम् लभते, विधिनाः सर्वदानात् यः पुण्यं लभते, चतुर्दश्यां सुवर्णज्वलेश्वरं ये पूजयन्ति, ते देवैः, विविधैः दिव्यैः गणैः च रक्षिताः। मम कृपया, हे देवी, सः परमलिङ्गः दृश्यते। केवलं दर्शनात् स्वर्गलोकं प्राप्नोति।