पिता पुत्रं द्वेष्टि, तथा पुत्रः पितरं द्वेष्टि। पुत्रः मातरं हन्ति, माता च पुत्रं विनाशयति। देवासुराणां मध्ये सर्वे अत्यन्तं भयंकराः अभवन्; तीक्ष्णाग्राणि शूलानि विविधानि च आयुधानि तत्र दृश्यन्ते। सुवर्णस्य हेतोः, हे महादेवि, तत्र बहु रक्तं स्रावितम्। तलवाराः, शूलानि, गदाः, बाणाः भूमौ पतिताः। रक्तेन लिप्ताङ्गाः, ते परस्परं हता अभवन्। सहस्रशः महती भीषणा गर्जनाः उत्पन्नाः। वज्रसदृढैः मुष्टिभिः, लोहदण्डैः, पाशैः च, ते उच्चैः घोषयन्ति— "छिन्धि! भञ्ज! धाव! हन! आक्रम!" इति। एवं घोरः स युद्धः सन्ततं अभवत्, समुद्राः व्याकुलिताः, पर्वताः कम्पिताः। वालखिल्यादिभिः ऋषिभिः, इन्द्रप्रमुखैः देवैः, श्वासहीनैः, भग्नशिरःभिः, वाक्यम् उक्तम्। तेषां वचनं श्रुत्वा, ब्रह्मा लोकपितामहः, सर्वान् पप्रच्छ— "कस्य कृते यूयं एवम् अभिहता?" "कः स दानवः पापात्मा येन यूयं अतिव्यथिता?" ततः सर्वे देवाः, ब्रह्मा च, अन्ये च, मम समीपे भयस्य कारणं निवेदयामासुः। "लोभात्, सुवर्णस्य कारणात्, वयं सर्वे विनष्टाः।" तेषां वचनं श्रुत्वा, हे सुन्दरी, अहं तत्त्वं अवगतम्। स एव सः येन त्रैलोक्यस्य सहसा विनाशः कृतः। ब्रह्महन्ता अग्नेः पुत्रः, यस्य कृते जनाः मृताः। नूनं तस्य शरीरे धातवः उत्पत्स्यन्ति— नात्र संशयः। तस्मिन्नेव समये, अग्निः स्वपुत्रस्य कर्माणि दृष्ट्वा, सुवर्णेन सह, मम समीपं आगतः, हे देवी। "हे देव, अयं तव पुत्रः, हे शंकर, तव संरक्षणीयः। तव प्रसन्नतया, हे महादेव, सः स्वार्थं प्राप्स्यति— नात्र संशयः।" पितृदेवानां मुखात् एतद्वचनं श्रुत्वा, स्नेहात् अहं अग्नेः पुत्रं मम गोद्रुमे स्थापयामि। "वरं ददामि, हे भाग्यशालिन्, उत्तमं वरं वृणु। आदेशं ददामि, तेन तव परमं कल्याणं भविष्यति।" "हे पुत्र, शुभं महाकालवनं प्रलये अपि अविनाश्यम्। तस्य दर्शनात् महापापं नश्यति, तेजः च लभ्यते। तद् पुण्यं, परमशुद्धं, दुर्लभं च भविष्यति। तव कृपया, विकलः सुन्दरः भविष्यति। यज्ञाः, व्रतानि, तीर्थयात्राः, पिण्डदानादि— सर्वं तव द्वारा भविष्यति। सर्वरत्नेषु तव अधिपत्यं भविष्यति।" एवं उक्तः, हे महादेवि, दिव्यः तेजस्वी सः। सुवर्णं लक्षणेन सुवर्णं, विधिना काञ्चनं इति कथ्यते। "हे अग्नेः पुत्र, त्वं सदा मम समीपे स्थितः भव।" लक्षणेन उक्तः, हे देवी, अग्नेः पुत्रः परमशुद्धः अभवत्।