तदा तु सर्वे देवाः मम समीपं अग्निं प्रेषयामासुः। तत्राहं क्रीडन्वती सति, मम रेतः अग्निमुखे पतितम्। ततः स अग्निः तत्र गत्वा तद् दुःसहं तेजः न्यवेदयत्। तस्मात् दिव्यरेतसः शेषेण सुवर्णरूपं कनकम् उत्पन्नम्। तदानीं, हे पार्वति, अग्निस्य प्रथमं सुतं जातं दृष्ट्वा, यक्षाः साध्याः पिशाचाः मनुष्याः राक्षसाः खगाः च, सर्वे सुवर्णस्य हेतोः महतीं कलहश्रुतिं चक्रुः, ‘एष मे’ इति प्रत्येकः उच्चैः शशंसुः। ततः प्रधानानि शस्त्राणि विविधानि आयुधानि च समुत्पन्नानि। असुराः असुरैः, मनुष्याः मनुष्यैः, भूतानि भूतैः, राक्षसाः राक्षसैः सह संग्रामम् अकरोत्। पुत्रः पितरं द्वेष्टि, तथा पिता अपि पुत्रं द्वेष्टि। पुत्रः मातरं हन्ति, माता अपि पुत्रं विनाशयति। देवानां च दानवानां च मध्ये सर्वे अत्यन्तं भीषणा अभवन्, तीक्ष्णाग्रशूलानि विविधानि शस्त्राणि च दृश्यन्ते स्म। सुवर्णस्य कृते, हे महादेवि, ते बहु रक्तं स्रावयामासुः। भूमौ अस्रावत् खड्गाः शूलानि गदाः बाणाः च। रुधिरलेपनाङ्गाः ते परस्परं निहन्यन्त। सहस्रशः महती भीषणध्वनिः उत्पन्ना। वज्रसमानमुष्टिभिः लौहदण्डैः पाशैः च, ‘छिन्धि! भिन्धि! धाव! हन! आक्रम!’ इत्येवं उच्चैः शब्दा अभवन्। एवं तस्मिन् घोरसङ्ग्रामे प्रवृत्ते, समुद्राः कम्पिताः, पर्वतानि च चचालुः। वालखिल्यादयः ऋषयः, इन्द्रमुख्याः देवाः च, श्वासहीनाः विदलितशिरसः अभवन्, भाषितुं चारब्धाः। तेषां वचनं श्रुत्वा, ब्रह्मा जगतां पितामहः, सर्वान् अपृच्छत्—‘केन यूयं इत्थं विक्षताः?’ ‘कः स दुष्टदानवः येन यूयं इदानीं महता क्लेशेन पीडिताः?’ ततः देवाः ब्रह्मणा सह, मम समीपे तस्य भीतेः कारणं निवेदयामासुः—‘लोभात् तथा सुवर्णस्य कृते वयं सर्वे विनष्टाः।’ तेषां वचनं श्रुत्वा, हे सुशोभने, अहम् अवेदम्—येन सहसा त्रैलोक्यविनाशः कृतः, स एव। ब्राह्मणघ्नः सः अग्निस्य पुत्रः, यस्मात् जनाः विनष्टाः। नूनं तस्य शरीरे धातवः उत्पत्स्यन्ति—नात्र संशयः। तस्मिन् समये, अग्निः स्वपुत्रस्य कर्माणि दृष्ट्वा, सुवर्णेन सह मम समीपमागच्छत्, हे देवि। ‘एष ते पुत्रः, शंकर, त्वया रक्षितव्यः। त्वं प्रसन्नः चेत्, महादेव, सः निःश्रेयसं प्राप्स्यति—नात्र संशयः।’ पितृदेवानां मुखात् एतानि वचनानि श्रुत्वा, स्नेहात् अहं अग्निपुत्रं स्वाङ्के स्थापयामासम्। तस्मै अहं वरं ददामि—‘वरेण वरं वृणीष्व।’ ‘आज्ञापयामि त्वां, एवं त्वं परमं श्रेयः प्राप्स्यसि।