श्रीमहादेव उवाच— श्रूयतां, देवी, मया सम्यगुक्तं पुण्यकथां यथार्थतः। ये मनुष्याः सर्वतीर्थेषु स्नानस्य पुण्यं प्राप्नुवन्ति, तेऽपि पुनः पुनः सुखदुःखयुतं लोके पतन्ति। यदा तेषां पापानि विनश्यन्ति, तदा मम साक्षात्कारणं भवति। ब्रह्महाऽपि, सुरापः, स्तेयी, गुरुपत्नीगामी च—even तेऽपि पुनर्जन्मरहितं परमं पदं प्राप्नुवन्ति। अश्वमेधस्य फलं, राजसूयस्य वा फलं—एवं पुण्यानि लभमानाः अपि, ये पुरुषाः, तेऽत्र जगति पशुवत्, तेषां जन्म निष्फलमेव। एवं उक्त्वा भगवान् केशवः सह ब्रह्मणा, हे सुन्दरि, सर्वपापनाशिनीमेतां माहात्म्यकथां त्वयि निवेदितवान्। केवलं तस्य दर्शनमात्रेणैव धनसमृद्धिः जायते। कदाचित्, हे देवी, यदा त्वया सह मम गृहे क्रीडनकाले, सर्वे देवाः मम सन्निधौ अग्निं प्रेषयामासुः। तदा क्रीडमानस्य मम वीर्यं अग्निमुखे पतितम्। स च अग्निः तत्तद् दुर्निवार्यं वीर्यं गत्वा न्यवेश्यत्। तस्मात् दिव्यवीर्यशेषात् सुरणः सुवर्णं समुत्पन्नम्। तद् अग्नेः प्रथमसन्तानं दृष्ट्वा, हे पार्वति, यक्षाः, साध्याः, पिशाचाः, मनुष्याः, राक्षसाः, विहङ्गमाः च—सर्वे सुवर्णस्य कामनया महान् कलहः समुत्पन्नः। सर्वे उच्चैः शंसन्ति—‘ममेदम्! ममेदम्!’ तदा मुख्यायुधानि विविधानि शस्त्राणि च उत्पन्नानि। असुराः असुरैः सह, मनुष्याः मनुष्यैः सह, भूतानि भूतैः सह, राक्षसाः राक्षसैः सह युद्धमकरोत्। पुत्रः पितरं द्वेष्टि, तथा पिताऽपि पुत्रं द्वेष्टि। पुत्रः मातरं हन्ति, माता च स्वपुत्रं विनाशयति। देवानाम् असुराणां च मध्ये सर्वे अतीव भीषणाः अभवन्; तीक्ष्णाग्रशूलानि विविधानि च शस्त्राणि दृष्टानि। सुवर्णस्य हेतोः, हे महादेवि, बहु रक्तपातः जातः। खड्गाः शूलानि गदाः शराः च भूमौ पतिताः। रक्तलेपिताङ्गाः, अन्योन्यं हता अभवन्। सहस्रशः महान् भीषणः शब्दः उत्पन्नः। वज्रसमानकठोरमुष्टिभिः, लौहयष्टिभिः, पाशैः च—‘कृन्त, भिन्द्धि, धाव, हन, प्राहर’ इति उच्चैः शब्दाः अभवन्। एवं तस्मिन् घोरकलहे प्रवृत्ते, समुद्राः कम्पिताः, पर्वतानि च चचालुः। वालखिल्यादयः ऋषयः, इन्द्रप्रमुखाः देवाः च, श्वासरुद्धाः भग्नशिरसः अभवन्, तदा वक्तुं प्रचक्रमुः। तेषां वचनानि श्रुत्वा, लोकपितामहः ब्रह्मा तान् सर्वान् अपृच्छत्—‘केन यूयं एवं पीडिताः? कः स दुष्टदानवः येन यूयं कष्टेन सम्पीडिताः?’ ततो देवाः ब्रह्मणा सह मम समीपे तेषां भीतिहेतुं निवेदयामासुः—‘लोभात् सुवर्णस्य च कारणात् वयं सर्वे विनष्टाः।’ तेषां वचनं श्रुत्वा, हे सुन्दरि, मया सर्वं विज्ञातम्—यः सः, येन त्रैलोक्यविनाशः सहसा कृतः। एवं, देवी, मया ते सर्वं माहात्म्यं पापनाशनं सम्यगुक्तम्।