स तदा तामसीं दुर्निवार्यां मोहिनीं मायां ससर्ज, येन कन्यकाः मोहितास्तत्राभवन्। तस्यां तमसि प्रवृत्तायां, देवी भयाकुला अभवत्। तत्रैव स्थिता: शूलपाणिः हरः कपालधारिणः लिङ्गरूपेण विराजमानः आसीत्। तदा वज्रः, देवताः सह देव्या पराजिताः इति ज्ञात्वा, महाकालस्य दिव्ये वने, शतकोटिरथसंघातैः परिवृतः, मनसि चिन्तयामास—"अद्य अहं देवताः सह तया दुष्टया हनिष्यामि।" तस्यैव क्षणे, नारदः सर्वर्षिषु श्रेष्ठः, तत्र आगतः। स देवताभ्यः वज्रेण पराजयस्य वार्तां निवेदयामास। "महाकालवने, भगवन्, देवाः निपातिताः," इति स उवाच। नारदवचनं श्रुत्वा अहं, हे परमेश्वरि, उग्रभयानकसर्पसमूहैः परिवृतः, महाकालवनं सर्वतः असुरेण आवृतं दृष्ट्वा, तत्र प्राप्तवान्। तत्राहं घोरं डमरुं निर्घोषयामास। डमरुनादेन, परमं लिङ्गं समुत्थितम्। तस्मात् लिङ्गात् महाज्वालाः प्रादुरभवन्; अन्यतो वायुः प्रचण्डः उत्पन्नः। तेन वायुसंप्रेरितः तेजोमयः प्रकाशः सर्वत्र व्याप्तः। तदा सर्वे देवसंघाः हर्षपूर्णचित्ताः अभवन्। अस्य देवस्य महिम्ना, शक्तिमान् वज्रः दग्धः; अयं लोके सर्वकामफलप्रदः इति प्रसिद्धं भविष्यति। डमरुनादः पृथिव्याम् उत्पन्नः इति कारणात्, ये जनाः डमरुकेश्वरं पश्यन्ति पूजयन्ति च, ते शतशः सम्यग् अनुष्ठितचान्द्रायणफलम् आप्नुवन्ति। ये भक्त्या अस्मिन्स्थले डमरुकेश्वरलिङ्गं द्रक्ष्यन्ति, ते अपि निश्चितं रुद्रस्य नित्यं लोकं प्राप्स्यन्ति। मनसोद्भूतपापान् विमुच्य, ते परमं पदं गमिष्यन्ति; एतद् दृष्ट्वा जनाः सहस्रगवां पुण्यं लभन्ते। यो युद्धे स्थित्वा डमरुकेश्वरं पश्यति, स महान्; एष तस्य शक्तिः, पापनाशिनी, त्वां प्रति उक्ता। एषः लिङ्गः नित्यं सर्वपापहरः इति स्तूयते। कल्पादौ, हे देवि, अयं लिङ्गः प्रादुरभूत्। तदा न वायुः, न आपः, न व्योम, न ग्रहाः आसन्। अस्मात् लिङ्गात् चराचरं जगत् समुत्पन्नम्। अस्मात् लिङ्गात् देवर्षिपितृवंशाः जाताः। यावन्ति सृष्टयः, तावत् एव प्रलयाः अपि; भूर्लोकादि सप्त पातालानि, सर्वं दृश्यं च अदृश्यं च, हे सुन्दरी, लिङ्गात् एव उत्पन्नम्। अतः सूक्ष्मः नित्यः पुरुषः, सत्-असत्स्वरूपः, इति निगद्यते। एषः लिङ्गः स्थिरः, अव्ययः, अजरः, असीमः, अन्यस्मात् अनपेक्षः। अनादिः अनन्तः, विश्वयोनि: अव्ययः, त्रिगुणसम्भूतः। प्रलयान्ते, तेनैव सर्वं दिव्यं सृष्टं स्थितम्। अहं, पृथिव्याम् अवबुद्धः, जगतः अनादिनिधानकारणम्। जगत्पतिः शीघ्रं प्रकृतिं पुरुषं च प्रकाशितवान्।