देवाः सर्वे महर्षयः च तदा महतीं व्यथां प्राप्ताः। तस्मिन्नेव क्षणे तेषां सर्वेषां पुरतः किञ्चित् शरीरम् उत्पन्नम्। तस्मात् शरीरात् पद्मनयनः दिव्यः व्यक्तिः उत्पन्नः। सा देवी सर्वान् देवान् उद्दिश्य उवाच—"किमर्थं मया सृष्टा, हे देवाः?" इत्युक्त्वा, देवाः तस्याः शुभं वचनं श्रुत्वा, सा देवी तद्वचनं श्रुत्वा पुनः पुनः उग्रं हास्यं कृत्वा हसति स्म। तदा तस्याः सहसा उग्राः, पाशाङ्कुशधारिणः, मुखेषु ज्वालामालाविभूषिताः, उत्पन्नाः। सर्वे ते, हे महादेवि, यत्र वज्रः महासुरः स्थितः, तत्र गताः। दिशान्तेषु विविधास्त्राणि शस्त्राणि च प्रवृत्तानि, तैः समृद्धाः। ततः सा देवी देवद्विषः प्रति युद्धं आरब्धवती; वज्रः स्वस्य सैन्यं पलायितं दृष्ट्वा मायाम् उपयोजयत्। स तामसां दुस्तरां मोहिनीं मायां निर्मितवान्, येन कन्याः मोहिताः भवन्ति। तत्र तमसि व्याप्ते, देवी भयेन अभिभूताः अभवत्। यत्र कपालधारिणः हरः लिङ्गरूपे स्थितः, तत्र सा अभवत्। वज्रः, देवाः देव्याः सह पराजिताः इति ज्ञात्वा, तदा... महाकालदिव्यवने, शतकोटिरथैः परिवृते, वज्रः मनसि चिन्तयत्—"अद्य अहं देवाः तां दुष्टां सह वधिष्यामि।" तस्मिन्नेव क्षणे नारदः श्रेष्ठः ऋषिः आगतः। स देवेषु वज्रेण पराजयम् उक्तवान्। "महाकालवने, हे प्रभो, देवाः हताः।" नारदस्य वचनं श्रुत्वा, अहं, हे परमेश्वरी... भीषणभयङ्करभुजङ्गगणैर् वृतः। महाकालवनं सर्वतः असुरेण परिवृतम्। तदा अहं आगत्य उग्रं डमरुं अपि आघोषयम्। डमरुशब्देन परमं लिङ्गम् उत्पन्नम्। तस्मात् लिङ्गात् महती ज्वाला उत्पन्ना। लिङ्गस्य अन्यतः प्रचण्डः वायुः उत्पन्नः। वायुनाः प्रेरितः दीप्तिमान् प्रभामण्डलः प्रसारितम्। तदा सर्वे देवगणाः हर्षपूर्णचित्ताः अभवन्। तस्य देवस्य महात्म्येन वज्रः शक्तिमान् दग्धः; अत्र लोके सर्वकामफलप्रदः इति प्रसिद्धः भविष्यति। यतः पृथिव्यां डमरुशब्दः उत्पन्नः, ततो ये Ḍamarukeśvaraṃ पश्यन्ति पूजयन्ति च, ते शतशः विधिवत् चान्द्रायणफलं लभन्ति। ये भक्त्या अस्मिन्स्थले Ḍamarukeśvara-लिङ्गं पश्यन्ति, ते अपि नूनं रुद्रस्य नित्यलोकं प्राप्स्यन्ति। मनसि पापात् विमुक्ताः, परमं पदं यास्यन्ति; एवं दृष्ट्वा जनाः सहस्रगोदानं पुण्यं लभन्ति। यो युद्धे दृढः Ḍamarukeśvaraṃ पश्यति, हे देवी, तस्य पापहरं ऐश्वर्यं तव उक्तम्। सदा एषः नित्यः सर्वपापनाशकः स्तुत्यः। कल्पादौ, हे देवी, एषः लिङ्गः उत्पन्नः। तदा न वायुः, न जलम्, न व्योम, न ग्रहाः आसन्।