श्रीमहादेवः उवाच— शतं राजसूययज्ञानां यत्पुण्यं समुपजायते, तत्पुण्यं धुन्धेश्वरदर्शनात् लभ्यते। मनसा, वाचा, कायेन, गुह्यतः कृतानि पापानि अपि धुन्धेश्वरदर्शनमात्रेण शीघ्रं विनश्यन्ति। एवं मया उक्तं, देवि—स गणाध्यक्षः धुन्धः गणैः सहितः मम परमप्रियः बभूव, सः तत्र प्रकाशमानः आसीत्। एषा, देवि, पापनाशिनी शक्ति त्वयि कथिता। श्रीमहादेवः पुनरुवाच— यदा जगन्नाथस्य दर्शनं भवति, तदा सर्वपापविनाशः स्यात्। वैवस्वतमन्वन्तरे महादैत्यः नाम्ना रुरुः उत्पन्नः, सः विशालः तीक्ष्णदंष्ट्रः च भीषणः आसीत्। तेन देवाः स्वस्थानात् च्याविताः, अमरालयात् निर्गमिताः। सः सर्वैः देवैः सह ब्रह्माणं शरणम् अगच्छत्, तदा तेषां सम्पदः अपहृताः। सः महाबलवान्, दुष्टचित्तः, अवध्यत्वं ज्ञात्वा, धर्मिष्ठान् अन्यांश्च निहत्य स्थितवान्। तस्मिन्नन्तरे, पृथिव्यां न वेदपाठः न यज्ञध्वनिः अभवत्। देवाः महर्षयः च महतीं व्यथां प्राप्नुवन्। तदा सहसा एकं शरीरं तेषां पुरतः प्रादुरभवत्। तस्मात् शरीरात् पद्मलोचनः दिव्यः व्यक्तिः उत्पन्नः। सा सर्वान् देवान् उवाच—"कस्मात् मया सृष्टा अस्मि, हे देवाः?" तदा देवाः तस्याः शुभवचनं श्रुत्वा, सा देवी उच्चैः हास्यं कृतवती। ततस्तस्याः सहचराः, तीक्ष्णपाशाङ्कुशधारिण्यः, ज्वालामालावृतमुख्यः, भीषणाः, तत्रैव समागताः। सर्वाः महादेवि, यत्र वज्रः महाबलवान् असुरः स्थितः, तत्र जग्मुः। दिशां अन्ताः नानाविधास्त्रशस्त्रैः पूरिताः। तदा देवी देवद्विषां प्रति युद्धं आरब्धवती; तस्याः सेनायाः पलायनं दृष्ट्वा, वज्रः मायां प्रवर्तयामास। सः तामसीं मोहिनीं मायां सृष्टवान्, या कन्यानां चित्तं विमोहयति। तत्र तमोविस्तारात् देवी भयाकुला अभवत्। तत्रैव, यत्र कपालधारी हरः लिङ्गरूपे स्थापितः आसीत्। वज्रः, देवैः सह तां देवीं पराजितां ज्ञात्वा, महाकालवने, लक्षचक्रसमावृतः, उवाच—"अद्य अहं देवांश्च तां दुष्टां च हनिष्यामि।" तस्मिन्नेव क्षणे, नारदः मुनिश्रेष्ठः आगतः। सः देवेषु वज्रेण पराजयं निवेदयामास। "महाकालवने, प्रभो, देवाः पराजिताः," इति। नारदवचनं श्रुत्वा, अहम्, परमेश्वरि, तत्र गच्छामि। ततः अहं घोरभीषणसर्पसमूहैः परिवृतः तत्र आगच्छम्। महाकालवनं असुरैः सर्वतोवृतं आसीत्। तदा अहं घोरं डमरुं निनादयामास। डमरुनादेन परमं लिङ्गं समुत्थितम्। तस्मात् लिङ्गात् महाज्वालाम् उदगमत्। अन्यस्मात् भागात् लिङ्गस्य महावायुः उत्पन्नः। वायुवेगेन ज्वलद्रश्मिसमूहः सर्वत्र व्याप्तः। तदा सर्वे देवगणाः हर्षपूर्णचित्ताः अभवन्। अस्य देवस्य महिम्ना, सः महाबलः वज्रः दग्धः; अयं लिङ्गः लोके सर्वकामफलप्रदः इति प्रसिद्धः भविष्यति। यतः डमरुनादः पृथिव्याम् उत्पन्नः, इति।