देव्याः प्रति भगवान् उवाच—"यदि तद् न सम्पद्यते, तर्हि गङ्गातटमहानदी, गौदावरी, भीमारथी, कौशिकी, शुभा शारदा च—एतेषु तीर्थयात्रा निष्फला, तपश्च निष्फलम्, तीर्थस्य च फलम् व्यर्थमेव। तस्मिन्नेव काले, हे देवी, देहविहीनः शब्दः प्रववृते। पृथिव्यां सर्वाणि तीर्थानि प्रयागादीनि यत्र सन्ति, तत्र परमपवित्रः लिङ्गः स्थितः, यः सर्वकामसाधकः। तस्य लिङ्गस्य प्रसादेन त्वं punar् शिवं प्राप्स्यसि। तं दिव्यं शब्दं गगनात् श्रुत्वा, तत्र स्थिताः सर्वे जनाः तद् शुभलिङ्गं ददृशुः, यः सर्वसमृद्धिदायकः। तस्य लिङ्गस्य मध्ये पुनः शब्दः निर्गतः—'मम भक्तिः तव पदपद्मयोः सदा अचला भवतु। यदि त्वं तुष्टः, महेश्वर, शीघ्रं वरं दातुमर्हसि। ये मनुष्याः, परमेश्वर, त्वां पश्यन्ति—लिङ्गात् धुण्डेनोक्तं वचः श्रुत्वा, ते महापापैः सर्वदा विमुक्ताः भविष्यन्ति। ते परमाभिलषितं प्राप्स्यन्ति, गणेषु च श्रेष्ठतां यास्यन्ति।' एवं वरं लब्ध्वा धुण्डः कृताञ्जलिः पुनः उवाच। तदा लिङ्गेन तुष्टेन 'एवमस्तु' इति प्रोक्तम्, हे पार्वति। यस्य केवलदर्शनाद् एव सदा सिद्धिः प्राप्यते, ये भक्त्या धुण्डेश्वरं परमेश्वरं उपासते, स एव लोके पुण्यवान्, स एव मम प्रियतमः। शतं राजसूययज्ञानां यत् पुण्यं, तदपि लभ्यते। मनसा, वाचा, कायेन, गुह्येन वा यानि पापानि, तानि सर्वाणि धुण्डेश्वरदर्शनात् शीघ्रं नश्यन्ति। एवं मया उक्तं, हे देवी; स धुण्डः गणैः सहितः विराजमानः मम अतीव प्रियः अभवत्। एषा ते कथिता, देवी, पापनाशिनी शक्तिः। श्रीमहादेव उवाच—"यदा विश्वनाथः दृश्यते, तदा सर्वपापं नश्यति। वैवस्वतमन्वन्तरे महान् दैत्यः रुरुर् नाम आसीत्, अतिभीमः, तीक्ष्णदंष्ट्रः, भीषणाकृतिः। तेन देवाः स्वस्थानात् च्याविताः, अमरावासं परित्यज्य गताः। तेषां सम्पदः अपहृत्य, ते ब्रह्माणं जग्मुः। तं दुर्बोध्यं ज्ञात्वा, सर्वैः देवैः सहितः, स महाबलः दुष्टचित्तः धर्मात्मानः अन्यांश्च जघान। तस्मिन् काले, पृथिवी वेदपाठरहिताभूत्, न यज्ञशब्दः, न स्वाहा इति घोषः। तदा देवाः महर्षयश्च महता शोकसमन्विताः अभवन्। ततः सहसा तेषां सर्वेषां पुरतः एकं दिव्यं शरीरं प्रादुर्भूतम्। तस्मात् शरीरात् पद्मलोचनां दिव्यां स्त्रियम् उदतिष्ठत्। सा सर्वान् देवतान् उवाच—'कस्मादर्थं मया सृष्टा?' इति। तां शुभवाचं श्रुत्वा सर्वे देवा अतीव हृष्टाः। तच्छ्रुत्वा सा देवी बहुवारं प्रहस्य, घोररूपाः, पाशाङ्कुशधारिण्यः, ज्वालामालाभरणाः, ताः सर्वाः महादेवि यत्र वज्रः महादैत्यः तत्र जग्मुः। दिशः सर्वाः विविधायुधैः अस्त्रशस्त्रैश्च पूर्णाः। तदा सा देवी देवद्विषां प्रति युद्धमकरोत्; तस्य सैन्यं पलायनं दृष्ट्वा वज्रः मायां प्रयोक्तुम् आरब्धवान्।