स्वेच्छया कौतूहलवशाच्छक्रलोकं स गच्छति स्म। तत्र स रम्याणि नानाविधानि नेत्रहस्तादीनां चेष्टितानि, सूच्यग्रभिन्नवदङ्गुलिसंस्थानानि, ध्वजादीनि हस्तमुद्राचेष्टितानि अपश्यत्। तत्रैव देवराज इन्द्रः सर्वैः सुरैः सहितः तस्याः मुखारविन्दे दृष्टिं न्यधत्त। तस्मिन्नन्तरे, हे देवि, Ḍhuṇḍhaḥ स्वक्रीडया तत्र स्थितः। तत्र रम्भा नाम अप्सराः नृत्यनिष्णाता सती, पुष्पमालया ताडिता। ततः क्रुद्धेनोक्तम्—"त्वं मानुषलोकं पत, नृत्यकर्म व्यवध्नोः।" सा रम्भा पतिता मानुषेषु, मूर्च्छिता, सञ्ज्ञाविभ्रान्ता बभूव। ततो दुःखिता साऽवदत्—"हन्त, मोहवशात् कृतदोषस्य फलं मया प्रापितम्।" पुनः संकल्पयामास—"धर्ममार्गशरणं कृत्वा सिद्धिं प्राप्नुयाम्।" इति निश्चित्य सा महेन्द्राचले महत् तपः कृतवती। हे देवी, तत्र यदा सिद्धिर्न जातास्तदा गङ्गातटमहम्, गोदावरीं, भीमरथीं, कौशिकीं, शारदां पुण्यां च समुपगच्छामि। तत्र तीर्थयात्रा निष्फला, तपश्च निष्फलं, यत्नस्य फलं व्यर्थमिति मन्यते स्म। तस्मिन्नन्तरे, दिव्यः कश्चिद् वाक्शब्दः आकाशात् प्रववृते—"पृथिव्यां सर्वेषु तीर्थेषु, प्रयागादिषु, परमपावनं लिङ्गं तिष्ठति यत्सर्वकामदं। तस्य लिङ्गस्य प्रसादेन त्वं punarapi शिवम् आप्स्यसि।" इत्युक्त्वा, तं दिव्यवाक्यं श्रुत्वा तद्भृत्यसमूहः तत्रैव तद्वरेण्यं लिङ्गं ददर्श, यः सर्वसमृद्धिदायकः। ततो लिङ्गमध्यात् पुनः शब्दः सञ्जज्ञे—"मम पदपद्मयोर्भक्तिः सदा अविचलिता अस्तु। यदि त्वं तुष्टः, महेश्वर, शीघ्रं वरं ददातु। ये नराः त्वां पश्यन्ति, तेषां महापातकं न भविष्यति। ते परमान् कामान् लभन्ते, गणेषु च श्रेष्ठाः भविष्यन्ति।" एवं वरं लब्ध्वा, Ḍhuṇḍhaḥ अञ्जलिं कृत्वा पुनरुवाच। तदा लिङ्गेन सन्तुष्टेनोक्तम्—"एवं अस्तु। यस्य केवलेन दर्शनात् सदा सिद्धिः भवति। ये भक्त्या धुण्ढेश्वरं पूजयन्ति, स एव लोके पुण्यवान्, स एव मम प्रियः। शतसङ्ख्ये राजसूये यत्पुण्यं लभ्यते, तत्सर्वं लभ्यते। मनसा, वाचा, कर्मणा, गुह्येन वा कृतपापानि धुण्ढेश्वरदर्शनात् शीघ्रं नश्यन्ति।" इत्येवं मया उक्तं, हे देवी, स धुण्ढः गणैः सहितः शोभमानः मम परमप्रियः अभवत्। एषा पापनाशिनी शक्तिः त्वां प्रति कथिता। श्रीमहादेव उवाच—"यस्मिन् जगन्नाथदर्शने पापं नश्यति। वैवस्वतमन्वन्तरे महादैत्यः रूरुर्नामाभूत्, अतिविस्तीर्णः तीक्ष्णदंष्ट्रः भयानकः। तेन सुराः स्वस्थानात् च्याविताः, अमरावतीं विहाय गताः। तेन तेषां वित्तं हृतम्; ते ब्रह्माणमुपजग्मुः। स सर्वैः सुरैः सह, तं दुर्जनः, धर्मात्मानः अन्यांश्च हत्वा, अवध्यत्वात् विजयी अभवत्। तस्मिन् काले, पृथिव्यां न वेदपाठः, न स्वाध्यायः, न यजुषां घोषः, न यज्ञध्वनिरेकः अपि आसीत्।" एवं कथा प्रवाहेण श्रीस्कान्दपुराणस्य उक्तांशाः संक्षिप्य निवेदिताः।