सर्वमङ्गले देवि, तदा अहम् अनुग्रहार्द्रेण चेतसा तं विप्रं समभाषे। तत्र गुहायां सात्त्विकं लिङ्गं सप्तसु कल्पेषु समुत्पन्नं नित्यं प्रतिष्ठितमस्ति, इति तस्मै निवेदितवान्। तत्र त्वं तद्भद्रं लिङ्गं सप्तकल्पसमुद्भवम् अवश्यं द्रक्ष्यसि। यत्र कामक्रोधसमुत्थं पापं लोभमोहसमन्वितं नश्यति। मम वचनानि श्रुत्वा स विप्रः वेदविदां श्रेष्ठः, नियमेन समन्वितः, पुनः पुनः प्रणम्य निर्गतः। स तत्र गत्वा तद् लिङ्गं दृष्टवान्, यत् तपसा परमं वर्धते स्म। तस्मिन्नेव काले, देवि, दिव्याः सुराः आकाशे समभाषन्त— "केवलं दर्शनमात्रेण स विप्रः दुःसाध्यां सिद्धिम् अवाप्तवान्।" ये च गुहेश्वरं परमभक्त्या पश्यन्ति, ते सर्वे सिद्धिम् आप्नुवन्ति। अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा यः कश्चित् तम् ईशं पश्येत्, अथवा यः प्रयत्नेन अत्र आगत्य तं पश्येत्, सहस्रशः पापानि कृत्वापि यः तद् लिङ्गं पश्येत्, ब्रह्महत्या सुरापानं चौर्यं गुरुपत्नीगमनं वा, यानि चाप्यशुभानि कर्माणि कोटिजन्मसु सञ्चितानि, ये च महापापैः पीडिताः देहिनः पृथिव्यां, ते सर्वे तद् लिङ्गदर्शनात् शुद्धिं प्राप्नुवन्ति। एवं उक्त्वा, हे देवि, दिव्यः मङ्कणकः द्विजः पुनः उवाच— "एषा, देवि, पापनाशिनी शक्तिः यथा उक्ता मया।" लिङ्गं सर्वपापानि नाशयति, नराणां दुष्कृतानि विनाशयति। एकदा, देवि, कैलासे गणानां नायकः Ḍhuṇḍha nāma āsīt्। स स्वेच्छया कौतूहलवशात् इन्द्रस्य लोकं गतवान्। तत्र स रम्याणि नेत्रहस्तादिकानि, सूचिविद्धसदृशानि, ध्वजादिन्यपि हस्तचिह्नानि दृष्टवान्। तत्रापि इन्द्रः देवैः सह तस्याः मुखारविन्दं निरन्तरं पश्यन् आसीत्। तस्मिन्नेव काले, देवि, Ḍhuṇḍhaḥ क्रीडया तत्र स्थितः। तत्र रम्भा नृत्यनिष्णाता पुष्पमालया आहताभवत्। तदा उच्यते— "पत त्वं मानुषलोकं, त्वया नृत्यकर्म विघ्नितम्।" सा तु पतिता मानुषेषु, मूर्च्छिता, विमूढेन्द्रियाः अभवत्। सा चिन्तयामास— "हा, मोहात् कृत्यापराधस्य फलं प्राप्नोमि। धर्ममार्गं शरणं प्राप्य सिद्धिं प्राप्नुयाम्।" इति निश्चित्य सा महेन्द्रपर्वते तपः उपनिनाय। यदि तत्र न सिध्यति, तर्हि गङ्गायाः महती तटे, गोदावरी, भीमरथी, कौशिकी, शारदा, शुभा— एतेषु तीर्थयात्रा निष्फला, तपः निष्फलं, तीर्थफलम् अपि व्यर्थम्। तस्मिन्नवेक्षणे, देवि, अकाशवाणी अभवत्— "पृथिव्यां सर्वाणि तीर्थानि प्रयागादीनि, तत्र परमपवित्रं लिङ्गं सर्वार्थसाधकम् अस्ति। तस्य लिङ्गस्य प्रसादेन punar api शंकरं लप्स्यसे।" तां दिव्यां वाणीं श्रुत्वा स समूहः तत्रैव तद्भद्रं लिङ्गं सम्यक् दृष्टवान्, यत् सर्वसमृद्धिदायकम्। तस्मिन्नेव लिङ्गमध्ये वाणी निर्गता— "हे पार्वतीपुत्र, इदानीं सर्वार्थसिद्धिः प्राप्यते।" एवं, देवि, लिङ्गस्य महिमा, पापनाशनं च, मया निवेदितम्।