तदा ब्रह्मणा विष्णुना च सहिता देवा महर्षिं मङ्कणकं सर्वतो दिशि नृत्यन्तं ददृशुः। तस्य नृत्यतो महर्षेः कम्पिताः पर्वता स्थानाच्चलिताः, मेघमाला अपि विक्षिप्ताः। महानद्यः संकुचितैः स्रोतःस्वेव प्रवहन्त्यः, ग्रहाश्च स्वपथं विहाय विचलिताः। तेन त्रीणि लोकानि संकुलानि सञ्जातानि, विनाशसमये यथा। तदानीं देवानां तद्वचनानि श्रुत्वा, अहं ब्राह्मणरूपं धारयित्वा तं श्रेष्ठं द्विजं पप्रच्छ। ‘‘ऋषे, कामात् नृत्यनं मुनिधर्मस्य विरुद्धम्। ब्राह्मणस्य तपसोऽपि पतनं भवति, धर्मिष्ठश्रेष्ठ।’’ इत्युक्त्वा स मुनिः प्रत्युवाच—‘‘मम नृत्य एव सिद्धिहेतुः, अत्र न संशयः।’’ तस्य वचः श्रुत्वा अहं सस्मितं महदवदम्। तस्मिन्नेव क्षणे हिमशुभ्रं विभूतिं निर्गतम्। ‘‘पश्य ब्राह्मण, अङ्गुष्ठात् मे बहुविभूतिः निर्गता’’ इत्युक्त्वा स महदद्भुतं दर्शयन्, द्विजश्रेष्ठो लज्जितो बभूव। स ससञ्ज्ञं कृत्वा सञ्जातविस्मयः सञ्जलिपुटः प्रोवाच—‘‘एवं महिमान्यन्यस्य त्रिषु लोकेषु नास्ति। धर्मिणां तपोविघातकं नृत्यं निषिद्धम्; तथापि भगवन्, मम नृत्येनैव एष सिद्धिः प्राप्ता।’’ तस्य वचनं श्रुत्वा अहं तमब्रुवम्—‘‘एतेन ज्ञानविज्ञानेन, ब्राह्मणश्रेष्ठ, किं ते कामयितव्यमस्ति?’’ तदा स मुनिः प्राह—‘‘यदि भगवन् त्वं तुष्टोऽसि, शरणागतवत्सलः, तर्हि वरं दातुमर्हसि।’’ अहं तदा पार्वत्यै साकं सानुग्रहं मनसा तमब्रुवम्—‘‘अस्य गुहायां सप्तसु कल्पेषु उत्पन्नं पुण्यलिङ्गं नित्यं तिष्ठति। तत्र त्वं शुभलिङ्गं द्रक्ष्यसि, यत्सप्तकल्पसम्भवम्। कामक्रोधसमुत्थं पापं लोभमोहयुतं च—तत्सर्वं नश्यति।’’ एवं मम वचनं श्रुत्वा वेदविदां श्रेष्ठः स मुनिः प्रणिपत्य पुनः पुनः नियमेन तस्मात् जगाम। तत्र स तपोवृद्धिं परमां लिङ्गमद्राक्षीत्। तस्मिन्नेव समये, देवि, दिव्याः सुराः गगने प्रोचुः—‘‘केवलं दृष्ट्वा स ब्राह्मणः दुर्लभां सिद्धिं प्राप्तवान्।’’ ‘‘ये परमभक्त्या गुहेश्वरं पश्यन्ति, अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा, ये प्रयत्नेनात्र आगत्य तं पश्यन्ति, ये सहस्रपापिनोऽपि तद्रूपं पश्यन्ति—ब्राह्मणवधं सुरापानं स्तेयं गुरुपत्न्युपगमनं वा, यद्यदशुभकर्म कोटिजन्मार्जितं भवेत्, ये च महापापदुःखिता मनुष्याः, ते सर्वे पापविनाशं प्राप्नुवन्ति।’’ एवमुक्त्वा, देवि, मङ्कणकः स द्विजो दिव्यऋषिः पुनरुवाच—‘‘एषा शक्ति पापविनाशिनी यथोक्तं।’’ लिङ्गं सर्वपापहरं, पुरुषदुष्कृतनाशनं भवति। अस्त्येकदा कैलासशिखरे गणपतिः Ḍhuṇḍha नाम।