देवदेव्या भगवत्याः सन्निधौ सः महर्षिः तत्र लिङ्गस्य पूजायाम् एकचित्तः समभवत्। तस्य महात्मनः तपस्विनः भक्त्या अहं तुष्टः अभवं, हे देवी। ततः अहं तस्य महर्षेः कृते तुष्टिम् अवेदयम्। श्रूयतां, हे सुमङ्गले, एकाग्रचित्तया त्वं शृणु। अस्य भक्त्या च दुःसाध्येन तपसा च अहं परितुष्टः। दानवोत्था या ब्रह्महत्या सा ते, हे मुनिश्रेष्ठ, नाशिता। यदि त्वम् अनुग्रहवान्, शरणागतवत्सलः च भवसि, यदि च धर्मनिष्ठया तपः आचरिष्यसि, तदा मम किमपि विघ्नं न भविष्यति—इति मया उक्तम्, हे विशाललोचने, तथा एव भविष्यति। यं त्वया पूजितः देवः सः ब्रह्महत्यानाशनः। स एव अगस्त्येश्वरः देवः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः, पञ्चमुद्राभिः शोभितः, तस्मिन्लिङ्गे करुणया। ये पुरुषाः तं महालिङ्गं भक्त्या पश्यन्ति, ते महात्मानः भवन्ति, पुत्रैः समृद्ध्या च युक्ताः। गन्धर्वश्रेष्ठैः स्तुताः, ते नित्यं रुद्रस्य धाम्नि वसन्ति। पुण्यकर्मणां मनुष्याणां परमं पदं सुलभम्। सः दुःखं विनाशयति—कः तं शिवं न नमेत्? ब्रह्महत्यासमेतानि नरकप्रदानी पापानि विमुच्यते। यः पुण्यलाभः सः शतसहस्रराजसूयसमः। किं नानातीर्यात्राभिः, किं नानादानस्नानैः? अष्टम्यां चतुर्दश्यां च यथाशक्ति, शतं मातृपितृपितामहान् उद्धरेत्। ये तु पुरुषाः तद् लिङ्गं निस्पृहया केवलं दैवयोगात् पश्यन्ति, तेषां अपि पुण्यलाभः। एषा, हे देवि, लिङ्गस्य परमा महिमा या त्वया श्राविता। श्रीरुद्र उवाच—अथ द्वितीयं लिङ्गं गुहेश्वरं पापनाशनं शृणु। पुरा देवदारुवने रथन्तरकल्पे कश्चित् सदा योगाभ्यासनिष्ठः शमदमपरायणः आसीत्। सिद्ध्यर्थं सः तपः अकरोत्—‘कथं सिद्धिमवाप्नुयाम्?’ इति चिन्तयन्। एवं हृदि विचिन्त्य सः उत्तमं तपः आरब्धवान्। तदा काले काञ्चन पर्वतनन्दिनी ताडिता। तं विस्मयं दृष्ट्वा सः महदाश्चर्येण पूर्णः अभवत्। ‘अहो, तपसः प्रभावः! अद्य एव मया सिद्धिः प्राप्ता।’ इति सः चिन्तयामास। एतत् मलमूत्रपूर्णं तिरस्कृतं शरीरं महत् हर्षेण गृहीतम्, तेन द्विजः नृत्यं कृतवान्। तस्मिन् ब्राह्मणे नृत्यमाने सर्वं जगत् चलाचलम् अपि नृत्यं कृतवदिव। न वेदाध्ययनं, न वषट्कारः, न यज्ञक्रियाः क्वचित् अपि अभवन्। तस्मिन्नन्तरे ब्रह्मविष्णुप्रधानाः देवाः तं मुण्डकनकं सर्वदिशं नृत्यमानं दृष्टवन्तः। पर्वतानां स्थितयः विक्षिप्ताः, मेघपङ्क्तयः चलिताः। महतीनद्यः केवलं स्रुतिकायाः प्रवहन्ति, ग्रहाः अपि मार्गात् च्युताः। त्रयो लोकाः संकुलिताः, प्रलयारम्भवत् अभवन्। तदा तेजस्विनां देवतानां वचनं श्रुत्वा, अहं ब्राह्मणरूपं धारयित्वा तं ब्राह्मणश्रेष्ठं पप्रच्छम्। ‘रागात् नृत्यं मुनिभिः नाचर्यते। एषा ब्राह्मणस्य तपसः पतनकारणं, हे साधुश्रेष्ठ।’ तदा सः उवाच—‘मे नृत्यं एव सिद्धिहेतुः, अत्र न संशयः।