महात्मा अगस्त्यः, दानवान् हत्वा, शोकग्रस्तः अभवत्। तदा सः चिन्तयामास—“अहो, महापापं कृतम्; दानवान् हत्वा पापं मया जातम्। किम् करिष्यामि? कुत्र गमिष्यामि? कथं शुद्धिं प्राप्नुयाम्?” इति। एवमस्ति सः मनसि विचिन्तयन्, तत्रैव ब्रह्मा प्रजापतिः तं समीपमागमत्। ब्रह्मा तम् अगस्त्यं दृष्ट्वा उवाच—“द्रष्टोऽसि त्वं, मुने श्रेष्ठ; शीघ्रं कारणं निवेदय।” अगस्त्यः प्रणम्य उवाच—“देवदेव, विश्वनाथ, मम मनसि महत् तपनं विद्यते। उपायं ब्रूहि, देवश्रेष्ठ, तव कृपया।” तदा ब्रह्मा उवाच—“शृणुष्व एकाग्रचित्तेन। महाकालस्य दिव्ये महावने, यक्षगन्धर्वसंयुते, पिशाचतीर्थस्य दक्षिणे भागे, तत्र पावनं लिङ्गं अस्ति। तं शुभं लिङ्गं यः सर्वपापापहं, तत्र पूजय। तत्र देवदेव्या अगस्त्यः तस्मिन्लिङ्गे भक्तिपूर्वकं एकचित्तः अभवत्। तदा अहं, हे देवी, तेन महात्मना मुनिना तुष्टः अभवम्। उक्तं मया, भाग्यवती, मुनिश्रेष्ठ, शृणुष्व एकाग्रचित्तः। अस्य भक्त्या, दुर्व्रता तपसा च अहं तुष्टः। दानवानां ब्रह्महत्या तव नाशिता, मुनिश्रेष्ठ। यदि त्वं करुणासिन्धो, शरणागतवत्सलः च, तपसा धर्मेण च, मम किञ्चिदपि विघ्नं न स्यात्—इति उक्तं मया, विशाललोचने मुनिश्रेष्ठ, तथा भविष्यति। यस्मिन्लिङ्गे त्वया पूजिते, स एव ब्रह्महत्यापहारी शिवः। स एव अगस्त्येश्वरः त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः, पञ्चमुद्राभिः शोभितः, तस्य लिङ्गस्य कृपया। ये नराः तं महालिङ्गं भक्त्या पश्यन्ति, ते महात्मानः पुत्रैः धनैः च समन्विताः भवन्ति। गन्धर्वश्रेष्ठैः स्तूयमानाः, ते रुद्रलोकं नित्यं वसन्ति। पुण्यकर्माणः नराः परां गतिं प्राप्नुवन्ति। सोऽपि दुःखापहारी, तस्मै शिवाय कः न नमेत्? यः तं पश्यति, सः ब्रह्महत्यादिपापैः, यैः नरकः प्राप्यते, मुक्तः भवति। तत्र यत् पुण्यं लभ्यते, तत् शतराजसूययज्ञफलं समम्। किम् अन्यैः तीर्थयात्राभिः, दानस्नानादिभिः वा? अष्टम्यां चतुर्दश्यां च, यथाशक्ति, एकशतः मातामहपितामहान् उद्धरेत्। ये च तं लिङ्गं अकस्मात् अपि, भावरहिताः पश्यन्ति, ते अपि पुण्यभागिनः भवन्ति। एषा, देवी, तस्य लिङ्गस्य परमा महिमा यया उक्ता। श्रीरुद्र उवाच—“शृणु द्वितीयस्य लिङ्गस्य, गुहेश्वरस्य, पापनाशिनः, कथा। पुरा देवदारुवने, रथंतरकल्पे, एकः योगनिष्ठः मुनिः सदा शमदमस्थितः आसीत्। सः सिद्ध्यर्थं तपः अकरोत्—‘कथं सिद्धिं प्राप्नुयाम्?’ इति हृदि चिन्तयन् सः परं तपः आरब्धवान्। कस्मिंश्चित् काले, गिरिसुतायाः आकस्मिकं आपात्। तद् अद्भुतं दृष्ट्वा सः मुनिः परमाश्चर्येण पूरितः अभवत्। ‘अहो, तपसो बलम्! अद्य एव मया सिद्धिः प्राप्ता।’ इति सः चिन्तयन्, मलमूत्रपूरितं निन्दितं शरीरं महाहर्षेण गृहीत्वा, द्विजः ननर्त। तस्मिन् ब्राह्मणे नृत्यति, चराचरं जगत् अपि ननर्त। न वेदाध्ययनं, न वषट्कारः, न कर्माणि कुतःचित् अपि अकुर्वन्।