श्रीस्कन्दपुराणे महाकालखण्डे कथा प्रवर्तते। पृथिव्यां प्रथम एव प्रसिद्धः अगस्त्येश्वरः श्रेष्ठतमः इति ख्यातिम् आप्नोति। तदा देवी उमा पप्रच्छ—कथं एष क्षेत्रं अगस्त्येश्वरनाम्ना विख्यातम् अभवत् इति। एतत् क्षेत्रं सर्वपापहरं सर्वकामफलप्रदं च इति श्रूयते। पुराकाले सुराः दानवैः पराजिताः, उत्साहं च ऐश्वर्यं च नष्ट्वा, पृथिव्याम् अविचारयन् दुःखिता विचलन्ति स्म, हे देवि। किञ्चित् काले तैः देवैः सूर्यतेजसा दीप्तिमन्तं कञ्चन दृष्ट्वा, तं तेजसा आवृतं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः सन्नता अभवन्। युद्धे दानवैः पराजिताः सर्वे स्वर्गात् अपातयन्त। तदा देवैः एवमुक्तः, अगस्त्यः कोपम् आजगाम। ततः अग्निसमतेजसा तेन दानवाः दग्धाः। अगस्त्यतेजसा दैत्याः दग्धाः अभवन्। ततो महात्मा अगस्त्यः तान् हत्वा शोकग्रस्तः अभवत्। स चिन्तयामास—“घोरं महापापं कृतम्—दानवान् हत्वा। किं करिष्यामि? कुत्र गच्छेयम्? कथं शुद्धिं प्राप्नुयाम्?” इति। एवं मन्यमानम् तम् ब्रह्मा स्वयम् उपागच्छत्। “दृष्टोऽसि, मुने श्रेष्ठ, शीघ्रं कारणं वद,” इति ब्रह्मा अवदत्। तदा अगस्त्यः प्राह—“देवदेव, विश्वेश्वर, मनसि मे दाहः विद्यते। उपायम् वद, देवश्रेष्ठ, तव कृपया,” इति। देवश्रेष्ठः उवाच—“शृणु, मुनिश्रेष्ठ, सावधानः भव। महाकालस्य दिव्ये महावने, यक्षगन्धर्वसंश्रिते, पिशाचतीर्थस्य दक्षिणे भागे, शुभं लिङ्गं स्थितम्। तत्र सर्वपापनाशनं लिङ्गं पूजय। तत्र, हे देवदेवि, स अगस्त्यः तस्य लिङ्गस्य पूजारतः अभवत्। तदा अहम् अपि तेन महात्मना तुष्टः अभवम्। एवमुक्तम्, हे भाग्यवति, शृणु मुनिश्रेष्ठ। तपसा च भक्त्या च अहं तुष्टः। तव दानवोत्था ब्रह्महत्या नष्टा, मुनिश्रेष्ठ। यदि त्वं दयालुः, शरणागतवत्सलः, धर्मनिष्ठः च, तदा मम बाधा न स्यात्—एवं मया उक्तम्, विशाललोचने मुनिश्रेष्ठ। स देवः यं त्वं पूजितवान्, स ब्रह्महत्याहरणः। अगस्त्येश्वरः अपि त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः, पञ्चमुद्राभूषितः, तस्य लिङ्गस्य कृपया। ये पुरुषाः तद् लिङ्गं भक्त्या पश्यन्ति, ते महात्मानः पुत्रैः समृद्ध्या च युक्ताः भवन्ति। गन्धर्वश्रेष्ठैः स्तुताः, ते रुद्रलोकं नित्यं वसन्ति। पुण्यकर्माणः मनुष्याः परमां गतिं लभन्ते। स दुःखं नाशयति—कः न तस्मै शिवाय नमेत्? सर्वपापेभ्यः, ब्रह्महत्यादिभ्यः अपि, विमुक्तिः भवति। तत्र सम्पद्यते पुण्यं शतसहस्रराजसूयसमम्। किं तत्र विविधतीर्थयात्रया, दानस्नानादिभिः? अष्टम्यां चतुर्दश्यां वा यथाशक्ति, शतं मातामहपितामहान् उद्धरेत्। ये च पुरुषाः अनायासेन, भावशून्याः, केवलं दृष्ट्वा अपि, तेषाम् अपि पुण्यलाभः स्यात्। एषा, हे देवि, तस्य लिङ्गस्य परमा महिमा या त्वया श्रुता।