सः सोमनाथेश्वर इति प्रसिद्धः, ततः घुष्मेश्वर इति च कथ्यते; स एव भीमशङ्करः, अनन्तरं घण्टेश्वर इति च नाम्ना विख्यातः। ऊषरेश्वरः इति च तस्य नाम, अनन्तरं चन्द्रादित्येश्वर इति च कथ्यते। परमेश्वरः रामेश्वर इति प्रसिद्धः, शङ्करः वाल्मीकेश्वर इति च कथ्यते। विघ्नहस्तेश्वर इति च तस्य नाम, ततः चञ्चलेश इति च। कर्णेश्वर इति सः ख्यातः, अनन्तरं पृथुकेश इति च। अविमुक्तेश्वर इति सः प्रकीर्तितः, ततः हनुमत्केश्वर इति च। बिन्दुकेश इति च सः प्रसिद्धः, वालुकेश्वर इति च कथ्यते। यावन्ति पवित्राणि तीर्थानि सन्ति, तानि सर्वाणि लिङ्गरूपेण सन्ति, हे महाभाग। चत्वारः अपि ते महात्मानः द्वारपालाः इति प्रसिद्धाः। दक्षिणद्वारे कायावरॊहणेश्वरः प्रतिष्ठितः। अनन्तरं दार्दुरेश्वरः, उत्तरद्वारे प्रसिद्धः। रमणीयं महाकालवनं यत्र, तत्र पावनानि लिङ्गानि ख्यातानि सन्ति। हे व्यास, महाकालवने लिङ्गानां संख्या न ज्ञायते। प्रत्येकस्य देवस्य तीर्थं तस्यैव नाम्ना प्रसिद्धं भवति। एवमेव, नवग्रहाणां वर्णनं कृतं, हे निष्पाप। सः नरादित्यः इति प्रसिद्धः, अनन्तरं सोमेश्वरः। बृहस्पतीश्वर इति च तस्य नाम, तथा शुक्रेश्वरः अपि शिवः। ग्रहाः राज्यं ददाति, ग्रहाः एव राज्यं हरन्ति। पुरुषः ग्रहतीर्थे स्नात्वा, ग्रहान् सम्यक् पूजयेत्। एवं, हे व्यास, मया देवाः तीर्थानि च वर्णितानि। ग्रहैः उत्पन्नेषु तीव्रेषु क्लेशेषु, दारिद्र्ये, घोरेषु दुःखेषु च—ये उत्तमाः नराः क्षेत्रमध्यगताः नित्यं पूजनं कुर्वन्ति—अपुत्रः पुत्रं लभते, दरिद्रः धनं प्राप्नोति। तस्य वंशः अनन्तः भवति, सः शिवलोकमध्ये पूज्यते। अवन्तितीर्थस्य माहात्म्यं शुद्धं वेदसम्मतम्। पुनः, हे ब्रह्मविदां श्रेष्ठ, अहं त्वत्तः श्रोतुमिच्छामि—कति तीर्थानि अत्र सन्ति, हे पुण्यात्मन्? उमा-महेश्वरयोः संवादः, तथा च बुद्धिमतः नारदस्य संवादः—एतानि तीर्थानि विस्तारतः वद। एवं, हे निष्पाप, पूर्वं नारदेन मया पृष्टः, हे ब्राह्मण। अधुना तव कथयामि, हे पुण्यात्मन्, तीर्थानि यानि सन्ति। पुष्करादीनि तीर्थानि, यानि चान्यानि पृथिव्याम् सन्ति—तानि सहस्रशः, शतकोटिशः च, हे महाभाग। पर्वते किन्नराः तुषारकणवृष्टिं कुर्वन्ति। नूनं, हे महाभाग, अहं पृथिव्यां तीर्थानां संख्या न जानामि। तथापि, मुख्यानि ते कथयिष्यामि, हे महाभाग। एतानि प्रसिद्धानि व्रतानि यथाविधि कर्तव्यानि, हे रिपुसूदन। यः यथाविधि तानि आचरति, सः शम्भुवत् भवति। एतस्य फलम् पञ्चसु दिवसेषु वैशाखमासे अन्ते लभ्यते। विशेषतः माधवमासे अवन्त्यां स्नानं कर्तव्यम्। तीर्थे यथानियमं स्नात्वा, वार्षिकव्रतम् आचरन्, मनुष्यः शुद्धिं प्राप्नोति।