तत्सम्पादितपुण्यबलात्, अस्माकं कदाचित्कारणमपि नास्ति। तैः विमुक्तः स ब्राह्मणः punar ब्रह्ममार्गमवाप्तवान्। किम् तपः? किम् दानम्? किं तीर्थव्रतपालनम्? केन पुण्यबलात् व्रतच्छेदो न जायते? यत्र ऋषिणा सत्यदर्शिना रुद्रस्य सरः निगदितम्। तत्र द्विजश्रेष्ठ, कोटिकोटितीर्थानि सन्ति। तस्य तीर्थस्य उत्तरदिशि सुतीर्थं कामदं प्रतिष्ठितम्। तद् केवलदर्शनात् सर्वयज्ञफलमवाप्यते। एतानि वचनानि श्रुत्वा स ब्राह्मणः कुमुद्वतीं प्रति जगाम। तत्रैव स ब्राह्मणश्रेष्ठः पुण्यलोकान् सम्प्राप्य गतः। एवं षष्ट्युत्तरषट्षष्टितमेऽध्याये, 'अखण्डेश्वरमाहात्म्यवर्णन'नाम्नि, अवन्तिक्षेत्रमाहात्म्ये, पञ्चमे स्कन्दमहापुराणे समाप्तिः। पूर्वं हि ब्रह्मणा मर्कण्डेयप्रश्नानुक्रमेणैतत् आख्यातम्। शृणु तात, पृथिव्यां दिव्यनदीषु श्रेष्ठा शिप्रा प्रवहति। तस्याः केवलदर्शनात् महापातकनाशो भवति। तत्रैव दक्षिणायनगतिषु श्रेष्ठः सूर्यः समुपस्थितः। तत्र मृताः योगिनोऽपि, रिपुतापन, गच्छन्ति। तेषां तात, न शुभगतिर्भवति; सत्यं ते वदामि। तेषां मोक्षार्थं तद् तीर्थं संस्थापितम्। सर्वं जगद् यद् चलं स्थिरं च, हे जगन्नाथ, अत्रैव संवलितम्। चतुर्मासे, यदा हरिः शय्यां करोति, धर्माचरणं विधीयते। एतन्माहात्म्यं भारतवर्षे श्रुत्वा, जनानां मोक्षप्राप्तिर्न सुलभा। एष भगवान् मोक्षदः संसारतरणहेतुः च। दुर्लभं हि मानुषं जन्म, ततोऽपि कुलोत्कृष्टता। यत्र साधुसङ्गो नास्ति, न विष्णुभक्तिः, न व्रताचरणम्, तत्र चतुर्मासव्रतानुष्ठानरहितस्य पुण्यं निष्फलम्। ये तु विष्णुमाश्रित्य चतुर्मासे स्थिताः, तेषां देहपुष्ट्या आयुः शुभा। तेषां सर्वार्थाः सिद्ध्यन्ति; देवाः चिरंजीवितं वरदाः भवन्ति। तेषां शतशः पापानि शरीरस्थानि नश्यन्ति, न संशयः। विशेषतः चतुर्मासे, यदा जनार्दनः शय्यां करोति, कर्करादिने स्नात्वा, शरीरं विशुद्ध्य, मोक्षमार्गस्य आरम्भे स्थित्वा, निर्झरे कूपे वा सरसि वा तडागे वा, यः प्रतिदिनं स्नाति तस्य पापविनाशः। अतो देवासुरैः नद्यः पवित्रतराः कथिताः। चतुर्मासे स्नानकृत् अधिकं पुण्यं लभते; रेवा-संगमे पूर्वसागरे, सूर्यक्षेत्रे। एकदिवसं चतुर्मासे स्नात्वा, दुःखभाग् न भवति। यदा विश्वेशः शय्यां करोति, तदा पापवृद्धिः सहस्रगुणा। कर्मसमुत्थशरीरभेदात्, विष्णुलोकं प्राप्नोति; यदि चतुर्मासे क्षणमपि व्रतं त्यजति। तिलोदकस्नानं वा बिल्वोदकस्नानं यः करोति। यः जलस्थले गङ्गां नित्यं स्मरति। गङ्गा अपि देवेशपादाङ्गुलिनिर्गता प्रवहति। एवं पवित्रमिदं आख्यानं श्रुत्वा, धर्मस्य माहात्म्यं, तीर्थानां महत्त्वं च, पुण्यस्य प्रभावः च स्पष्टतया प्रकाशते।