पापहरस्य जयः, जन्मतापविनाशिनः जय इति स्तुतिः क्रियते। सर्वेश्वराय, भूतनाथाय, कैटभनाशिन इति पुनः पुनः नमः। देवदेवताय, नारायणाय च नमस्कारः। त्वमेव सर्वलोकानां माता, त्वमेव विश्वस्य पिता। त्वमेव हविः, त्वमेव वषट्कारः, त्वमेव स्वामी, त्वमेव यज्ञाग्निः। हे माधव, शङ्खचक्रगदाधर, मां उद्धर। मन्दरधारिन्, मधुसूदन, त्वं मयि प्रसन्नो भव। ततः विष्णुः, विश्वात्मा, गरुडारूढः प्रकटितवान्। अच्युतः स शङ्खचक्रगदाधरः पीताम्बरधरः आसीत्। हे विप्रश्रेष्ठ, एतेन स्तोत्रेण तव सर्वपापानि विनष्टानि। वरं वृणु, ब्राह्मणश्रेष्ठ, वरदः अहम् उपस्थितः। तदा स प्रार्थयत—हे विश्वेश्वर, मयि अनन्यनिश्चलभक्तिः भवतु। श्रीभगवानुवाच—निश्चला वैष्णवी भक्तिः या मोक्षप्रदा, सा ते अस्ति। भाग्यशालिन्, एष स्थलः तव नाम्ना प्रसिद्धः भविष्यति। तदा भगवान् गङ्गाजलम् अधोलोकात् प्रकटितवान्। तेन निर्मलेन जलेन करुणासिन्धुः प्रभुः स्नानं कृतवान्। तस्मात्कालात्, द्विजश्रेष्ठ, तत् स्थलम् चक्रतीर्थ इति प्रसिद्धम् अभवत्। तत्र स्नानदानाभ्यां मनुष्यः विष्णुलोकं प्राप्नोति। पुनः श्रीभगवान् विष्णुशर्माणम् उक्तवान्। तत्र विष्णुहरिः, भक्तिमुक्तिदः, प्रतिष्ठितः। स्वनामा चक्रिणः प्रतिमा स्थापिता। तस्मात्कालात्, विप्रपति, शङ्खचक्रगदाधरः—कार्तिकशुक्लदशम्यादारभ्य—चक्रतीर्थे स्नानेन सर्वपापविमुक्तः भवति। तत्र पित्र्यकर्मार्थं पिण्डदानं कृत्वा, स्नानं कृत्वा, विष्णुहरिं दृष्ट्वा, यथाशक्ति दानं दत्त्वा, सर्वदोषविनिर्मुक्तः स्यात्। अन्यस्मिन्काले अपि, यः चक्रतीर्थे जितेन्द्रियः स्नाति, स अपि शुद्धः भवति। एवं हरिः, गुणसागरः, ध्यानरूपः, चैतन्यात्मा, मोक्षहेतोः परमं स्वरूपं तत्र स्थितवान्। पुनः द्विजश्रेष्ठ, विष्णुः हरिः प्रोवाच। अगस्त्य उवाच—पूर्वं ब्रह्मा, जगत्कर्ता, अच्युतं हरिं ज्ञात्वा, तत्र आगत्य तीर्थयात्रां विधिवत् अकरोत्। ततः ब्रह्मा, लोकपितामहः, तत्र कर्माणि अकरोत्। तदतीव विस्तीर्णजलतरङ्गैः मलापहं शोभितम् आसीत्। हंससरसैः सुशोभितं, चक्रनाम्ना प्रसिद्धं रम्यदर्शनम् आसीत्। तत्र सरसि सर्वे देवाः शुचिभिः स्नानं कृतवन्तः। ततः महदाश्चर्यं दृष्ट्वा सर्वे देवाः विस्मिताः अभवन्। सर्वं सरः, खनितं, शुद्धप्रभया विराजमानम् आसीत्। अत्र स्नानेन सर्वमलनाशः जातः; देवश्रेष्ठ, तव कृपया अधिकं वद। अस्य सरसः माहात्म्यं नानाफलसम्पन्नम् इति।