महाकालस्य महाबलात् तत्र कालचक्रं न प्रवर्तते। तस्मिन्नेव स्थले, जातः पतितकुलोत्पन्नः हरिश्चन्द्रः अपि मुक्तिम् अकरोत्। अतः सर्वे जनाः सदा तत्र विश्रामाय यत्नं कुर्वन्तु। ऋषेः आस्तिकस्य वचनं श्रुत्वा, एलापत्रः, कम्बलः, कर्कोटकः, धनञ्जयः, पद्मकः, अर्बुदः च—एते नागाः सर्वे तत्र समागताः। तत्र रम्याणि परमपुण्यस्थलानि उत्पन्नानि, यानि महाफलदानी महापापहारीणि कथ्यन्ते। तानि सदा अप्सरसां गणैः तथा साधुभिः सेव्यमानानि। तत्र पद्मनेत्रः श्रीविष्णुः शेषशय्यायां विश्राम्यति। तद् प्रसिद्धं श्वेतद्वीपं इति, दिव्यरत्नैः भूषितं भूमिः। तत्र हंसाः, सारसाः, काकाः, कोकिलाः, चक्रवाकाः च निवसन्ति। एषा महापद्मनिधिः, नीलपद्मगन्धयुक्ता। तत्र सुरसुन्दरीः, दिव्यनारीः, सुशोभिताः क्रीडन्ति। यत्र स्नानं कृत्वा नरः वैकुण्ठधामं प्राप्नोति। तत्र रमासराख्यं पवित्रं तीर्थं, परमसुन्दरं विद्यते। एवं, व्यास, एषः परमस्थलः, सर्वपापनाशनः। तत्र स्नानादिकं कर्तव्यं, यतः हरिः तत्र सन्निहितः। यः किञ्चित् भूमिम् अपि तत्र ददाति, तस्य अक्षयवृद्धिः, नित्यलोकलाभः सिध्यति। तत्र नागपूजनं कर्तव्यं, अमावास्यायां श्राद्धं च। एवमेतत् नागतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चषष्टितमोऽध्यायः, अवन्तिखण्डे श्रीस्कन्दमहापुराणे, पुण्यतीर्थयात्राविभागे, समाप्तः। तत् पुण्यतीर्थं सर्वपापनाशनं, महात्मनः नरसिंहस्य। केवलं दर्शनात् सर्वे पापाः विनश्यन्ति। तेन दुष्टैः सर्वा पृथिवी गृहीता। गोस्वरूपा, अश्रुपूर्णमुखी सा ब्रह्मणं देवैः सहितं शरणं गता। ब्रह्मा तस्याः दुःखं शमयितुं शान्तवचनानि उवाच। सः सत्यं स्थानकालनुकूलं वचनं उक्तवान्। गायत्रीपूजनं तेन शुद्धचित्तेन कृतम्। न दिवा, न रात्रौ, न आकाशे, न भूमौ—न देवैः, न दानवैः, न गन्धर्वैः, न यक्षैः, न नागैः, न किन्नरैः—न मानवैः, न पक्षिभिः—मम मृत्युः न भवेत्। सः वीरः मम हन्ता भविष्यति; सः एव मम मृत्युः। सः उग्रः, धर्मदायकः दैत्यः, स्वपरम्परां स्वलोकं च गृह्णाति। ये तस्य अधिकाराधीनाः जगति, ते सर्वे दुःखात् मुक्ताः। अतः सर्वे भवन्तः महाकालवनं, महात्मनः प्रभोः क्षेत्रं, गन्तव्यम्। संगमेश्वरस्य दक्षिणे, कर्कराजस्य च उत्तरे, तत्र नृसिंहाख्यं परमधाम, तीर्थं प्रतिष्ठितम्। सर्वे शीघ्रं कर्म कुर्वन्तु; पुनः लोकान् प्राप्स्यथ। महाकालवनं प्राप्त्वा, यत्र शिप्रा नदी शुद्धजलधारा प्रवहति, तत्र गच्छन्तु।