सर्वेषां ब्रह्मविदां श्रेष्ठः, मुनिः, श्रुत्वा शिष्यस्य विनयं, पुनः कथायाः आरम्भं कर्तुम् इच्छति। शिष्यः प्रार्थयति—“त्वत्तः पुनः श्रोतुम् इच्छामि, भगवन्। पृथिव्यां पापक्षयकरं, परमपावनं चरितं वद। यस्य श्रवणमात्रेण मनुष्यः शापात् विमुक्तः भवति। यथा जनमेजयस्य यज्ञे दग्धाः नागाः आस्तिकेन मुक्ताः अभवन्।” जनमेजयस्य यज्ञकाले, देवराजस्य साक्षात् उपस्थितौ, पितृणां अस्तित्वम् अन्वेष्य, वासार्थं, शत्रुनिग्रहणाय महाकालवने रम्ये कुशस्थलीनाम्नि स्थले, दक्षिणभागे प्राचीनं प्रसिद्धं तीर्थं अस्ति। तत्र शाश्वतं ब्रह्म योगनिद्रायाम् प्रविष्टं तिष्ठति। तत्रैव लोमशः महातेजाः स्थितः। महाकालस्य प्रभावेन तत्र कालचक्रं न प्रवर्तते। तत्र हरीश्चन्द्रः, नीचजातौ जातः अपि, मुक्तः अभवत्। अतः सर्वे तत्रैव विश्रान्तिं सदा अन्वेषयन्ति। ऋषेः आस्तिकस्य वचनं श्रुत्वा, एलापत्रः, कंबलः, कर्कोटकः, धनञ्जयः, पद्मकः, अर्बुदः—एते नागाः, तत्र रम्याणि परमपुण्यतीर्थानि उत्पन्नानि। तानि पुण्यं महद् ददाति, महापापं अपि नाशयन्ति। तत्र सदा अप्सरसां गणैः, साधुभिः च सेव्यमानानि। तत्र कमलनयनः श्रीविष्णुः शेषशय्यायाम् विश्रान्तः तिष्ठति। तत् स्वेतद्वीपनाम प्रसिद्धं, दिव्यरत्नैः शोभितं भूमिः। तत्र हंसाः, सारसाः, काकाः, कोकिलाः, शारदाः च निवसन्ति। एषा महाकमलनिधिः, नीलोत्पलगन्धयुक्ता। तत्र सुरसुन्दरीणां रम्यविलासः दृश्यते। यत्र स्नानं कृत्वा पुरुषः वैकुण्ठधामं प्राप्नोति। तत्र रामासरनाम्नि परमशोभनं तीर्थं अस्ति। एवं व्यासः, एतत् परमं स्थानं, सर्वपापनाशनं इति श्रूयते। तत्र स्नानादिकं कर्तव्यम्, यतः हरिः सन्निहितः। यः तत्र भूमेः लघुं भागं ददाति, तस्य अक्षयवृद्धिः, शाश्वती लोकाः च लभ्यन्ते। तत्र नागपूजनं, अमावास्यायां श्राद्धं च कर्तव्यम्। एवं 'नागतीर्थमहात्म्यवर्णनं' नाम पंचषष्टितमोऽध्यायः, अवन्तिखण्डे, श्रीस्कन्दमहापुराणे, तीर्थयात्रावर्णने, समाप्तः। तत् पवित्रं तीर्थं सर्वपापनाशनं, महानात्मा नरसिंहस्य। तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापानि नश्यन्ति। तेन किल दुष्टैः पृथिवी सर्वा गृहीता। सा पृथिवी, गौः भूत्वा, अश्रुपूर्णवदना, ब्रह्मणः शरणं देवैः सह अगच्छत्। ब्रह्मा तस्याः दुःखमपनीय, सौम्यवचनैः आलापयामास। यथासम्भवम्, यथाकालम्, सत्यं वचनं ब्रह्मा उक्तवान्। सः गायत्र्याः पूजनं, सुविनीतचित्तः, कृतवान्। न दिवा, न रात्रौ, न आकाशे, न भूमौ—(इति कथा प्रवर्तते)।