संसारभयरिपुर्भवति स भगवान्, योगिनीनां भयदायकः, सर्वदिव्यसेनापतिः, यस्य च नेत्रे शशिसूर्यसमानतेजसी प्रज्वलिते। चतुर्भुजोऽसौ शङ्खगदायुधधरः, पीताम्बरधारी, घनमेघसौन्दर्यसम्पन्नः। स लोकानां प्रियो, विश्वस्य प्रियो, प्रियजनानां प्रियो, कीर्त्या च प्रियः। स आद्यः सनातनब्रह्मा, शुचिपरायणः, सिद्धिकामदः, सेव्यो भक्तिसम्पन्नः, हरिहराभ्यां पूजितः, सृज्यमाने जगति पुण्यात्मभिश्च सेवितः। एष भैरवाष्टकं पुण्यं प्रातःकाले पठितव्यं; तद् दुःस्वप्ननाशनं, इच्छितफलप्रदं च। राजद्वारे, विवादे, संग्रामे, आपदि च पठनीयम्। एकाग्रचित्तेन पठितं तद् दरिद्रदुःखनाशनं भवति। भैरवः स उत्तमः, संसारभयभीतानां पूज्यः। इति श्रीस्कन्दमहापुराणेऽवन्तिमाहात्म्ये पञ्चमस्कन्धे कालनिर्णयख्ये कालभैरवतীর्यत्रवर्णनं नाम चतुःषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। ततः पुण्यश्लोकेन महर्षिणा व्यासेन पृष्टं—“भवतः तस्य परमतीर्थस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि, ब्रह्मविदां श्रेष्ठ! पवित्रं पापापहं चरितं ब्रूहि। यस्य श्रवणमात्रेण जनः शापमुक्तो भवति। यथा जनमेजयस्य यज्ञे दग्धाः, आस्तिकेन नागाः विमुक्ताः। जनमेजयस्य सर्पसत्रे, देवेन्द्रस्य साक्षात्सन्निधौ, पितॄणां स्थित्यर्थं, निवासार्थं च, महाकालवने रम्ये कुशस्थलीनाम्नि स्थले, तस्य दक्षिणे पार्श्वे प्राचीनं पुण्यतीर्थं स्थितम्। तत्रैव सनातनं ब्रह्म योगनिद्रां प्रविष्टं विश्राम्यति। तत्रैव लोमशो महातेजाः स्थितः। महाकालस्य प्रभावात् तत्र कालचक्रं न प्रवर्तते। तत्रैव हरिश्चन्द्रः, पतितजातौ जातः अपि, विमुक्तः। अतः सर्वैः सदा तत्रैव विश्रामः कर्तव्यः।” एवं मुनिवरस्य आस्तिकस्य वचनं श्रुत्वा, एलापत्रः, कम्बलः, कर्कोटकः, धनञ्जयः, पद्मकः, अर्बुदः—एते नागाः सर्वे, तत्रैव रम्याणि श्रेष्ठानि तीर्थानि समुत्थितानि। तानि पुण्यदानी महापातकनाशिनि च कथ्यन्ते। तानि सदा अप्सरोगणैः, सत्पुरुषैश्च सेव्यमानानि सन्ति। तत्रैव भगवान् विष्णुः पद्मनाभः, शेषशय्यायाम् विश्राम्यति। तत् क्षेत्रं श्वेतद्वीपमिति प्रसिद्धं, मणिरत्नविभूषितं। तत्र हंसाः, बकाः, काकाः, कोकिलाः, सरसश्च निवसन्ति। एतत् नीलोत्पलसौरभ्ययुक्तं महापद्मनिधिः। तत्र रम्याङ्गनाः, दिव्ययोषितः, क्रीडन्ति। यत्र स्नानं कृत्वा नरः वैकुण्ठलोकं प्राप्नोति। तत्रैव रम्यं रमासराख्यं पुण्यतीर्थं स्थितम्। एवं व्यास, तत् परमं तीर्थं, सर्वपापहरं श्रेयस्करं च। तत्र स्नानादिकं कर्तव्यं, यतो हरिः स्वयं तत्र स्थितः। यः कश्चित् तत्र लघ्वपि भूमिदानं कुर्यात्, तस्य अक्षयवृद्धिः, नित्यलोकप्राप्तिश्च स्यादिति। एवं श्रीस्कन्दमहापुराणेऽवन्तिमाहात्म्ये पुण्यतीर्थमाहात्म्यं पुण्यकथासहितं सम्यक् प्रवृत्तम्।