एवं स महान्योगी सत्यधर्मपरायणः समभवत्। तस्य पौत्रः पुण्यशीलः बलीति प्रसिद्धः। स न बालः, न मन्दधीः, न मूर्खः, न रोगी, न चासूयकः। स महाबलवान् राजा, पृथिव्याः पालकः, यज्वा, दानशीलश्च आसीत्। एकदा स राजसभायां दिव्ये आसने उपविष्टः आसीत्। तत्र गायकाः मधुरं वाद्यं वादयन्तः, अप्सरसां गणाः रम्यं नृत्यं कुर्वन्त्यः। तत्र सूक्तिकाराः, स्तुतिकर्तारः, सिद्धाः, चारणाश्च, नानाविद्याविशारदाः, उपस्थिताः। तत्रैव सुन्दः, उपसुन्दः, तुहुण्डः, महाबलवान् महिषासुरः, कालनेमिः, दौर्हृदः, मूषकः, यमः, शङ्खः, जालन्धरः, बलीयान् वातापिश्च, एवं बहवः अन्ये दानववंशसमुद्भवाः तत्र समृद्धिं प्राप्नुवन्। सिद्धाः, नागाः, यक्षाः, किन्नराः, किम्पुरुषाश्च अपि तत्र समागच्छन्। एते सर्वे तं राजानं सेवितुम् एकत्र समागताः। सा सभा दिव्यतारकाभिः भूषिता शरद्गगनसमा बभौ। स राजा मरुद्गणैः परिवृतः, यथा स्वर्गे देवेन्द्रः देवैः परिवृतः दृश्यते। यदा सर्वे दानवाः तत्र आगत्य उपविविशुः, सर्वे बलिनः किन्नरान् सन्मानम् अकरोत्। सत्कारपूर्वकं आसनेषु उपविष्टेषु, तत्र धर्मात्मा नारदः वाक्यम् अपि उवाच। सा दिव्या सभा सुरभावनया रम्या आसीत्। ते सर्वे समुपविष्टाः, परस्परं पुण्यकथाः शृण्वन्तः आसीत्। एकदा हिरण्यकशिपुर्नाम दैत्यः प्रजापतिः आसीत्। स सर्वान् लोकान् विजित्य, पृथिवीं भोक्तुम् अर्हति स्म। स महाबलवान्, सर्वव्यापी, कामयुक्तश्च, किन्तु नृसिंहेन हतः। स शक्तिमान् लोकपालकः मां पीडयित्वा, पश्चात् हतः। अतः, हे श्रेष्ठदानव, त्वं पितृभ्यः पृथिवीं प्राप्य स्थितः। देवानां कियद् बलम् अस्ति, हे दानवश्रेष्ठ? मम वाक्यं शृणु, त्रैलोक्येश्वरः भव। एवं स त्रैलोक्यविजयाय महतीं क्रोधमाविशत्, हे द्विज। तदा स महेन्द्रेण सह घोरं संग्रामं चकार। विरोचनपुत्रः बली सर्वलोकाधिपतित्वं प्राप। तस्य प्रभावात् देवगणाः मर्त्यवत् पृथिव्यां विचरन्ति स्म। हे ब्रह्मन्, तेन शक्तिमता देवाः स्वर्गात् अपसारिताः, हे रिपुतापन। यूयं सर्वे रम्यां पद्मावतीं पुरीं गच्छत, या नगराणां श्रेष्ठा। तत्र परमं पुण्यस्थानं उत्तरामानसं नाम अस्ति। तत्रैव, हे महाभाग, नव निधयः अपि तिष्ठन्ति। तत्र स्नात्वा पुरुषः सिद्धेश्वरीं पश्यति या उत्तमं सिद्धिं ददाति। आश्वयुजशुक्लपक्षे दशम्यां तिथौ, सर्वेषु लोकेषु जयः भविष्यति, अस्य विषये न संशयः। मानवः सदा सर्वकामदं गणेशं पूजयेत्। अतः, सर्वप्रयत्नेन महत् कालवनं गन्तव्यम्।