शुद्धचित्तः सर्वपापैः विमुक्तः वीरलोकं प्राप्नोति। तत्र वामनकुण्डं नाम त्रैलोक्यविख्यातं विद्यते। शतं कामान् सम्प्राप्य तदनन्तरं विष्णोः पुरीं गच्छति। वैयासकिः उवाच— हे निष्पाप, कदा कस्मिन्काले वामनपुरी उत्पन्ना? ब्रह्मविदां श्रेष्ठ, सर्वं श्रोतुमिच्छामि। तस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापात् विमुक्तिः स्यात्। धर्मधुरन्धरः प्रह्लादः सर्वत्र प्रसिद्धः। तस्य धैर्येण लोकाः स्थिताः, क्षमया पृथिवी धृता। विनयेन सर्वे तं महात्मानं समीपं गच्छन्ति। शुद्धाचारः शुद्धमना तपसा सर्वदुष्टं विनाशयति। संस्कारेण जन्म जयति, संयमेन नित्यात्मानं विजयी। स योगी सत्यधर्मनिष्ठः। तस्य पौत्रः सदाचारवान् बलीति प्रसिद्धः। न स बालः, न मूढः, न दुर्वितर्कः, न रोगी, न मत्सरी। स भूमिपालः महाबली, यज्ञकर्ता, दानशीलः। एकदा स सभा मध्ये दिव्ये आसने स्थितः। तत्र गायकाः गायन्ति, अप्सरसः नृत्यन्ति। सूता, मागधा, सिद्धाः, चारणाः, बहुविद्या सम्पन्नाः। सुण्डः, उपसुण्डः, तुहुण्डः, महिषासुरः, कालनेमिः, दार्हृदः, मूषकः, यमः, शङ्खः, जलन्धरः, वातापिः— एते च अन्ये दैत्यवंशजाः तत्र सञ्जाताः। सिद्धाः, नागाः, यक्षाः, किन्नराः, किम्पुरुषाः अपि तत्र उपस्थिताः। एते च अन्ये बहवः राजा उपासितवन्तः। सभा तारा दीप्त्या शोभिता शरद्व्योमवत् आसीत्। मरुत्सङ्घैः परिवृतः, इन्द्रः यथा स्वर्गे देवैः। समस्ते दानवसमाजे, सर्वे किन्नरान् नमस्कृतवन्तः। सत्कारं कृत्वा, आसने स्थिते, नारदः पुण्यवाक्यैः भाषितवान्। तत्र दिव्यसभा रम्या, दिव्यभावनया पूर्णा। सर्वे एकत्र उपविष्टाः, पुण्यकथाः परस्परं कथयन्ति। एकदा हिरण्यकशिपुः दैत्यः प्रजापतिः अभवत्। सर्वलोकान् जयित्वा, पृथिवीं उपभुक्तवान्। स महाबली सर्वव्यापी, कामी, किन्तु नरसिंहेन हतः। स मां पीडयित्वा, महाबली, लोकपालः अभवत्। तस्मात् हे श्रेष्ठदानव, त्वं पितृभ्यः पृथिवीं प्राप्तवान्। देवाः कियत् बलं धारयन्ति, हे दानवश्रेष्ठ? मम वचनं शृणु, त्रैलोक्येश्वरः भव। स त्रैलोक्यविजये अत्यन्तं क्रुद्धः अभवत्, द्विज। महाबली इन्द्रेण घोरयुद्धं कृतवान्। विरोचनपुत्रः बली सर्वलोकनाथः अभवत्।