रात्रौ जागरणं कृत्वा तत्र विष्णोः सम्यक् पूजनं यः करोति, स निःसन्देहं सहस्रगवां दानस्य फलम् आप्नोति। सर्वपापविमुक्तः स विष्णोः लोकं गच्छति। एवं अवन्तिक्षेत्रे गोमतीतीर्थस्य महात्म्यं समाप्तम्। तत्र, तीरस्थले स्नानं कृत्वा महेश्वरं दृष्ट्वा, शुद्धचित्तः पुरुषः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। भूमौ तत् तीर्थं सर्वपापनाशनं, पुण्यतमं, महापापविनाशनं, पुण्यदं, महापुण्यफलप्रदं च। तत् तीर्थं महादेवः शम्भुः शीघ्रं शिरसि धृतवान्। गङ्गास्नानफलप्राप्त्या विष्णोर्लोके सम्मानं लभते। सर्वपापशुद्धचित्तः वीरलोकं प्राप्नोति। तद् वामनकुण्डं नाम त्रिलोकविख्यातं। शतं मनोऽभिलषितं लब्ध्वा विष्णोः नगरीं गच्छति। तदा व्यासः उवाच—“निष्पाप, वामननगरी कदा किम् कालं समुत्पन्ना? ब्रह्मविदां श्रेष्ठ, सर्वं श्रोतुमिच्छामि।” तस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापविमुक्तिः स्यात्। धर्मधारणाय प्रसिद्धः प्रह्लादः, यस्य शौर्ये लोकाः स्थिताः, क्षमया भूमिः धृताः, विनयेन सर्वे जनाः तं महात्मानं जितवन्तः। शुद्धाचारवृत्त्या तपसा च सर्वदुष्टानि नष्टानि। संस्कारेण जन्म जयति, संयमेन शाश्वतं आत्मानं। स महान् योगी सत्यधर्मनिष्ठः। तस्य पौत्रः सदाचारवान् बली नाम्ना प्रसिद्धः। स न बालः, न मूढः, न रोगी, न मत्सरी। पृथ्वीपालकः, महायज्ञकर्ता, दानशीलः, महान् राजा। एकदा सभा स्थले दिव्ये आसने उपविष्टः बली, तत्र गायकाः गायन्ति, अप्सरसः नृत्यन्ति। सूता, मागधा, सिद्धाः, चारणाः बहुज्ञाः, सुन्द, उपसुन्द, तुहुण्ड, महिषासुरः, कालनेमिः, दार्हृदः, मूषकः, यमः, शङ्खः, जलन्धरः, वटापिः, इत्यादयः भीमाः दैत्यवंशजाः तत्र सन्ति। सिद्धाः, नागाः, यक्षाः, किन्नराः, किम्पुरुषाः च अपि तत्र आगच्छन्ति। तैः सह राजा सेवितः। सभा शरत्कालमेघविभूषिता, तारा यथा दीप्तिमन्तः। मरुत्समविष्टः, इन्द्रः स्वर्गे देवैः यथा। सर्वे दानवाः आगत्य तत्र उपविष्टाः। सर्वे किन्नरान् नमस्कृत्य, सत्कारं कृत्वा, आसने उपविष्टाः। तत्र नारदः धर्मज्ञः दिव्यसभा मध्ये शुभं वचनं उवाच। तत्र दिव्यसमागमः रमणीयः, दिव्यभावयुक्तः। सर्वे उपविष्टाः पुण्यकथाः परस्परं कथयन्ति।