प्रातःकाले सर्वे जनाः उत्तमया गोमतीनदीं प्रति अगच्छन्। तत्र स्नानदानादिकानि सर्वाणि कर्माणि कृतवन्तः। गोमतीनदीमध्ये यज्ञकुण्डे सरस्वती अपि उपस्थिताऽभवत्। तत्र हि सर्वलोकानां मार्गः लभ्यते। गोमतीनाम्ना सरः सर्वपापनाशनं इति प्रसिद्धम्। तत्र नरः प्रतिदिनं स्नानं कुर्यात्, रात्रौ जागरणं च कुर्यात्। विष्णुभक्तान् कृष्णजन्मपरायणान् च आमन्त्रयेत्। ये मनसा एकाग्राः तत्र गोब्राह्मणपूजनं कुर्वन्ति, गोमतीस्नानस्य पुण्येन वासुदेवसाक्षात्कारस्य च लाभेन, चैत्रमासस्य शुक्लपक्षे एकादशीपर्यन्तं रात्रौ जागरणं विष्णुपूजनं च यथावत् कुर्वन्ति, ते सहस्रगोदानस्य फलम् अवाप्नुवन्ति—नात्र संशयः। सर्वपापविमुक्ताः विष्णुलोकं गच्छन्ति। एवमेव 'गोमतीतीर्थसरोवरमाहात्म्यं' नाम द्विषष्टितमोऽध्यायः अवन्तिक्षेत्रवर्णने पञ्चमे स्कन्दमहापुराणे समाप्तः। तत्र, तीर्थे स्नात्वा महेश्वरस्य दर्शनं कृत्वा, शुद्धः एकाग्रचेताः पुरुषः सर्वपापात् विमुक्तः भवति। भूमौ तद् तीर्थं सर्वपापनाशनं परमं पुण्यं इति प्रसिद्धम्। महापातकनाशनं, पुण्यवर्धनं, महाफलप्रदं च। तत् तीर्थं महादेवः शम्भुः शीघ्रं शिरसि धृतवान्। गङ्गास्नानस्य पुण्येन विष्णुलोके सम्मानं लभ्यते। सर्वपापशुद्धचित्तः वीरलोकं प्राप्नोति। तत् तीर्थं वामनकुण्डं नाम्ना त्रिलोकविख्यातम्। शतं प्रियं कामं लब्ध्वा विष्णुपुरीं गच्छति। व्यासः उवाच—हे निष्पाप, कदा केन समये वामनपुर्याख्या नगरी समुत्पन्ना? सर्वं तद् श्रोतुम् इच्छामि, हे ब्रह्मविदां श्रेष्ठ। केवलं श्रवणेन अपि सर्वपापविमुक्तिः भवति। प्रह्लादः धर्मधारिणां मध्ये प्रसिद्धः। तस्य धैर्येण लोकाः स्थिताः, क्षमया भूमिः धृता। विनयेन सर्वे समीपागताः तेन महात्मना जिताः। शुद्धाचारमनोभिः तपसा सर्वदोषं नाशितवान्। संस्कारेण जन्म जितवान्, संयमेन नित्यात्मानं। स योगी सत्यधर्मनिष्ठः। तस्य पौत्रः सदाचारवान् बलीति प्रसिद्धः। न स बालः, न मूढः, न दुःस्वस्थः, न मत्सरी। स भूमिपालः, महाबली, यज्ञकर्ता, दानशीलः च। एकदा सभा मध्ये दिव्ये आसने उपविष्टः। तत्र गायकाः गायन्ति, अप्सरसः समूहेन नृत्यन्ति। सूता, मागधा, सिद्धा, चारणाः, बहुशास्त्रविदः। सुन्द, उपसुन्द, तुहुण्ड, अन्ये च, तथा उग्रः महिषासुरः। कालनेमिः महाबली, दौहृदः, मूषकः, यमः च। शङ्खः, जलन्धरः उग्रः, वटापिः च बलयुक्तः।