सर्वेऽपि ब्राह्मणाः पृथक्-पृथक् शाकानि, पक्कानि आम्रफलानि च, यथायथं समर्पितानि आस्वादयन्ति। सुगन्धितं शाकं सौम्यवाक्यैः समर्प्य, यथेष्टं यद् यद् मया पाकं कृतं तद् याचन्तु, इति भगवन् निवेद्यते। ततो ब्राह्मणान् ताम्बूलं दत्वा, दानानि च वितर्य, सम्यक् विसर्जयेत्। उत्तमाय ब्राह्मणाय यः ताम्बूलं ददाति, स भाग्यशाली पुरुषः भवति। प्रिये, ताम्बूलं सुभगपुत्रलाभाय शुभं स्मृतम्। अग्निः चूर्णेन तुष्टः, कामदेवः खदिरद्रव्येण प्रीतः। दम्पत्योः तृप्तिं कृत्वा, हस्ते साक्षात् मधुराणि दत्वा, तुष्टिं यथावत् प्राप्तवान्। प्रिये, या स्त्री अत्र व्रतम् अकलुषं सम्यक् आचरति—यः पुरुषः वा स्त्री वा मलिम्लुचे विधिं आचरति—यदि तस्य मलिम्लुचस्य प्राप्तिः जातः, किन्तु तेन पूजनं न कृतम्, अहं नारायणः अत्र परमभक्त्या पूजितः न भवामि। यः मूर्खः पुरुषः महाकालमहावने विहाय अत्र आचरति। अधिके मासे, हे व्यास, पुण्ये तीर्थे पुरुषोत्तमाख्ये, लक्ष्मी-पादप्रीतायाः पुरुषोत्तमस्य पूजनं कृत्वा, शतं काम्यवस्तूनि प्राप्त्वा, विष्णुलोके सम्मानितः भवति; यथावत् उपवासं कृत्वा, रात्रौ जागरणं कुर्यात्, हे व्यास। विष्णोः पूजनं, जलयात्रा च सम्यक् आचर्यते। ततः पुत्रः, पत्नी, धनं, दीर्घायुः, आरोग्यं, समृद्धिः च लभ्यते। तस्य पूर्वदिशायां जटेश्वरः महेश्वरः स्थितः। स तत्र घोरं तपः कृत्वा, परमं पुण्यं, श्रेष्ठं धर्मिष्ठानां, प्राप्तवान्। तस्मिन् तीर्थे स्नानं कृत्वा, गोदानेन तिलैः सह समर्पणं कुर्यात्। तस्य पार्श्वे रामः, भृगुवंशश्रेष्ठः, स्थितः। कौशिकी नदी, सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठं, परमं पुण्यं ददाति। रामेश्वरदर्शनात् पापमुक्तिः सुलभा। एवं स्कन्दमहापुराणे, एकाशीतिसहस्रश्लोकसंख्यायाम्, अवन्त्यखंडे पञ्चमे, अवन्तीमाहात्म्ये, पुरुषोत्तमेश्वरमाहात्म्ये, एकषष्टितमोऽध्यायः स्नानदानादिमाहात्म्यवर्णनाख्यः समाप्तः। पूर्वं गोमतीतीर्थस्य नित्यत्वं ब्रह्मणाः कथितम्। अधुना, हे महाबुद्धे, पापनाशनं परमं चरित्रं शृणु। नैमिषारण्ये शौनकादिसर्वर्षयः उपविष्टाः। शुभे क्षणे काश्याः परमयशः कीर्तितम्। पुण्यवती वाराणसी नगरी, यत्र पापक्षयः भवति, धन्यः स स्थलं। असीवरुणयोः मध्ये पञ्चक्रोशप्रदेशः महाफलप्रदः। इति स्मृत्वा, स्वयंभूः व्यासः तदा उवाच। गोमतीनदी समां नास्ति, कृष्णा देव्या समां नास्ति। एवं निश्चित्य, शौनकप्रमुखाः ऋषयः, गोमतीतीरे, व्रते दृढाः, यज्ञान् अचरन्ति। दीर्घकालं व्रतं अनुष्ठाय, स्वकामनासिद्ध्यर्थं, रामः जनार्दनः च, ज्ञानकाम्यया, गुरुम् उपसृत्य, तस्य गृहे निवसन्ति। प्रभाते तत्र गुरुः न दृश्यते। पृष्ट्वा, गुरुपत्नी तान् उवाच—"यः गुरुः, प्रतिदिनं स्नानार्थं तत्र गच्छति।